Jump to content
  • Redakcja
    Redakcja

    Ubrania uniseks – czy zawsze trzeba podkreślać atrybuty swojej płci?

    Przez wieki moda opierała się na tworzeniu ubrań podkreślających atrybuty danej płci. Pewne elementy garderoby były przypisane wyłącznie mężczyznom, a inne kobietom. Tym drugim niewygodne gorsety i suknie towarzyszyły jeszcze w pierwszej połowie XX wieku. Wprawdzie niektóre kobiety zaczynały przejawiać bunt, ale jeszcze 100 lat temu noszenie przez nie spodni i koszuli budziło negatywne reakcje społeczne.

     ➡️ Lubisz czytać? Więcej do poczytania znajdziesz tutaj.

    Z czasem rewolucja dotarła również na światowe wybiegi. Jednym z jej efektów są ubrania uniseks. Obecnie coraz więcej sieciówek oferuje swoim klientom odzież, którą może nosić każdy, niezależnie od płci. Czy zawsze trzeba podkreślać swoje atrybuty?

    Jak gorsety krępowały ciała kobiet?

    Kobiety przez wieki nosiły gorsety, które eksponowały ich wcięcie  w talii oraz krągły biust. Nie rezygnowano z ich sznurowania nawet podczas ciąży, choć było to niekomfortowe dla przyszłej matki i wpływało negatywnie na rozwijający się płód. Ten element garderoby, choć wyglądał spektakularnie, uniemożliwiał normalne spożywanie posiłków. Niektóre kobiety mdlały podczas noszenia gorsetów, gdyż te zbyt mocno ściskały ich narządy wewnętrzne.

    Co przyczyniło się do noszenia spodni przez kobiety?

    Jeszcze na początku XX wieku spodnie nosiły buntowniczki, które w ten sposób manifestowały swoje poglądy. Sprzeciwiały się one dyskryminacji kobiet i postrzeganiu ich jedynie przez pryzmat piękna. Kontestatorki chciały zrównać się w prawach z mężczyznami i móc decydować o swoim ubiorze. Zależało im na wygodnej odzieży, która nie krępuje ruchów i umożliwia pracę zawodową.

     Ładne wdzianka i zacne ubranka: tutaj.

    Z czasem ich postulaty zostały spełnione. Kobiety zyskały prawa wyborcze, uniwersytety stanęły przed nimi otworem, podobnie jak firmy, które dotychczas zatrudniały wyłącznie mężczyzn. Zmiany gospodarcze pociągnęły za sobą rewolucję w ubiorze. Długie sukienki podkreślające smukłą talię straciły rację bytu, gdyż stały się mało praktyczne.

    Jak kobiety poddawane są presji społecznej związanej z atrakcyjnym wyglądem?

    Choć dziś kobiety noszą ubrania i buty inspirowane męską szafą, to wciąż istnieje silna presja społeczna, aby w niektórych sytuacjach podkreślały swoje atuty. Niektóre chętnie sięgają po obcisłe sukienki i spódniczki, gdyż dobrze się w nich czują.  Problem pojawia się, gdy są zmuszane do ich zakładania np. przez kierownictwo firmy, w której zostały zatrudnione. W niektórych przedsiębiorstwach obowiązuje dyskryminujący dress code, który obliguje kobiety do noszenia koszuli, ołówkowej spódnicy oraz szpilek. Na szczęście coraz częściej się od niego odchodzi na rzecz eleganckiego ubioru. Ten może składać się z damskiego garnituru i mokasynów, które zapewniają większy komfort, a jednocześnie tworzą stylizację z klasą.

    W jaki sposób ubrania podkreślają różnice między płciami?

    Podkreślanie różnic między płciami obejmuje nie tylko konkretne elementy garderoby, ale również ich kolory. Pastelowe ubrania tradycyjnie przypisuje się kobietom, a ciemniejsze i stonowane mężczyznom. Motywy kwiatowe zazwyczaj pojawiają się na odzieży damskiej, podczas gdy krata i paski goszczą na męskich koszulach.

    Jak współczesna moda zaciera różnice między płciami?

    Mogłoby się wydawać, że skoro pewne podziały przetrwały do naszych czasów, to mają głębszy sens. Oczywiście, istnieją kobiety, które lubią nosić szpilki, dopasowane sukienki i spódniczki. Bardzo dobrze odnajdują się w stylizacjach, które podkreślają ich kształty. Z kolei mężczyźni unikają ubrań postrzeganych jako damskie. Warto jednak zauważyć, że współczesna moda coraz częściej przyczynia się do zacierania różnic między płciami. Marynarki oversize, przeskalowane koszule czy mokasyny to tylko niektóre elementy garderoby oferowane kobietom przez popularne sieciówki. W wielu z nich pojawiły się również ubrania uniseks, które cieszą się sporym zainteresowaniem.

    Czy trzeba podkreślać atrybuty swojej płci?

    Nie tylko nie istnieje taka konieczność, ale wręcz w niektórych sytuacjach lepiej tego nie robić. Kobiety, które noszą ciemne garnitury, postrzega się jako profesjonalne i kompetentne. Ich wizerunek umożliwia im szybszy awans w firmie, w której zostały zatrudnione. Kwiatowy print na koszuli czy marynarka podkreślająca sylwetkę w sytuacjach biznesowych działają na niekorzyść kobiet. Eksponują bowiem ich sensualność, podczas gdy na spotkaniach formalnych liczą się kompetencje.

    Co wyrażają ubrania uniseks?

    Ubrania uniseks cieszą się coraz większą popularnością. Dla wielu osób stanowią one spore ułatwienie. Z przeskalowanych bluz i kurtek można korzystać wraz z partnerem. Nie wszystkie kobiety chcą też podkreślać swoją zmysłowość. Często dużo bardziej komfortowo czują się w elementach garderoby, spod których nie widać ich kształtów. Ubrania uniseks wielu z nich pomagają uniknąć seksualizacji i nieproszonych komentarzy dotyczących wyglądu. Coraz więcej kobiet manifestuje za ich sprawą brak zgody na molestowanie, które często przybiera postać pseudokomplementów.

    Co wspólnego mają kolekcje uniseks z równością społeczną?

    Na początku XX wieku buntowniczki walczyły o wygodniejszy i bardziej praktyczny ubiór. Współczesne kobiety rezygnują z podkreślania atutów swoich sylwetek, gdyż chcą być postrzegane przez pryzmat swoich zdolności intelektualnych. Nie zgadzają się na to, aby wciąż oceniano ich wygląd i traktowano go w sposób priorytetowy. Ubrania uniseks wyrażają równość między płciami. Te odpowiadają także wielu mężczyznom, którzy pragną poszerzyć swoją garderobę o nowe kolory i wzory. Przeskalowane bluzy, marynarki, kurtki i koszule stanowią wyraz egalitaryzmu.

    W jaki sposób moda pozwala wyrażać własne poglądy?

    Moda na ubrania uniseks budzi jednak różne reakcje społeczne. Niestety, wciąż moża spotkać się z argumentem, że jest ona niezgodna z naturą. Kobiety i mężczyźni wyglądają inaczej, gdyż mają do odegrania różne role. Ubrania uniseks z największym brakiem akceptacji spotykają się w środowiskach konserwatywnych. Osoby, które decydują się je nosić, przejawiają postawę nonkonformistyczną. Na pierwszym miejscu stawiają własne potrzeby i nie zamierzają uginać się pod ciężarem oczekiwań społecznych. Nie chcą, aby inni dyktowali im, jak mają wyglądać, gdyż wychodzą z założenia, że każdy ma prawo decydować o swoim ciele. Ich postawa kontrkulturowa wymaga jednak silnie rozwiniętej asertywności, która pozwala płynąć pod prąd.

    Autorka tekstu: Magdalena Kukurowska




    User Feedback

    Recommended Comments

    There are no comments to display.



    Join the conversation

    You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

    Guest
    Add a comment...

    ×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

      Only 75 emoji are allowed.

    ×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

    ×   Your previous content has been restored.   Clear editor

    ×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.


  • Who's Online   0 Members, 0 Anonymous, 8 Guests (See full list)

    • There are no registered users currently online
  • Psycholog online

  • Polski psycholog online - Psychoterapia przez Skype Wielka Brytania, Norwegia, Niemcy, Hiszpania

  • Psycholog przez Skype  |  Darmowa porada przez forum
    Gabinet Ocal Siebie to internetowa klinika psychologiczna, w której panuje ciepła, rodzinna atmosfera. Więcej... 

    psycholog Rafał Marcin Olszak



  • Forum psychologiczne

    • Przeczytaj to co napisałaś jeszcze raz i zastanów się.. Jeżeli Ty to wszystko znosisz i jeszcze nie zwariowalaś to jesteś bardzo silną kobietą więc dasz sobie radę ze wszystkim. Nie proś się o jego uwagę, zainteresowanie, czas.. Jeżeli on nawet nie może postarać się spokojnie z Tobą porozmawiać to albo mu faktycznie w ogóle nie zależy albo owinąl sobie Ciebie wokół palca i jest pewnym siebie manipulantem, który wie, że i tak zostaniesz, że nie dasz rady, że nie możesz odejść..  Nie pozwól sobie na to. Każdy zasługuje na szczęście. Boisz się, że będzie Cię oczerniał przed wszystkimi - Ci prawdziwi zawsze staną za Tobą murem i zostaną po Twojej stronie, a tych nieprawdziwych to ...wiesz co 😉 Jeszcze poznasz kogoś, dla kogo nie będziesz którąś z opcji, a dla kogo będziesz bezwzględnym priorytetem. 
    • Może bała się powiedzieć Ci prawdy ? Wiedziała jak zareagujesz.  Może chciała się zmienić, zostawić przeszłość za sobą i wejść z czystą kartą w normalny, zdrowy związek właśnie z Tobą.  Im bardziej wypytywałeś, tym bardziej ona wiedziała jak jest to dla Ciebie istotne i jaka będzie Twoja reakcja.  A czy kłamała tylko w kwestii przeszłości i tematów z nią powiązanych czy również inne, bieżące sprawy ? 
    • Mam 19 lat, z moim chłopakiem byliśmy 8 miesięcy.  Jakiś czas temu pojawił się mały kryzys i sporo się kłóciliśmy, do tego doszła odległość. Dzieli nas jakieś 200 km i mamy możliwość spotykania się raz bądź dwa na miesiąc. Powiedział mi, że stracił uczucia i walczył ze sobą około miesiąca ale nie potrafi poczuć tego samego, co na początku i lepiej się rozstać. Jest to dla mnie straszne przeżycie, bo bardzo go kocham i nie wyobrażam sobie życia bez niego. Twierdzi, że kiedyś coś do mnie czuł i wyobrażał sobie ze mną przyszłość, a teraz czuję pustkę. Stwierdził też, że nie wie czy widzi w tym wszystkim sens bo próbuje już jakiś czas i nadal widzi że to nie jest to samo co na początku. Mieliśmy od siebie przerwę dwóch tygodni, by miał czas zatęsknić i wszystko przemyśleć, ale zdania nie zmienił. Po długich rozmowach ze mną uznał, że on już sam nie wie co czuje. Stwierdził, że nie ma uczuć, ale nie jestem dla niego do końca obojętna. W związku z tym, że się wahał poprosiłam, żeby walczył o tą iskierkę i po moich naleganiach uznaliśmy, że damy sobie trochę czasu i spróbujemy to odbudować. Po dwóch dniach uznał że też nasze pisanie jest takie „jałowe” i tylko dla pisania, że wiadomości nie cieszą go już tak jak wcześniej i nie czuje takiego zaangażowania jak wcześniej. Dla mnie dwa dni to jest zbyt krótki okres czasu żeby wysnuwać takie wnioski i przekonałam go, że odbudowa uczuć to długi i trudny proces, bez gwarancji na powodzenie i próbujemy walczyć dalej. Bardzo drążyłam temat żeby dowiedzieć się dokładnie co czuje, poznać jego uczucia i emocje. Dowiedziałam się że kiedyś miał np. potrzebę żeby mnie przytulić, kiedy byłam w jego towarzystwie, a teraz jakoś jest mu to obojętne.  Że kiedyś sam chciał mi napisać co robi, co je itd. a teraz jakoś robi to bez emocji. Stwierdził że chyba po prostu się wypalił. No i teraz moje pytanie - czy jest się w stanie to zmienić? Powiedziałam mu że dwa dni, kiedy wracamy do siebie próbując to odbudować to za mało żeby nasze pisanie wróciło do „normalności” i że jeżeli nie da nam czasu to w ogóle cała próba nie miała sensu, bo ja już widziałam różnicę między jednym dniem, a drugim - chociaż nie wiem jak on. Dogadaliśmy się, że mamy się spotkać pare razy na żywo i trochę pisać i dać jakiś czas,  Tylko nie chciałabym być w tym wszystkim bierna bo chciałabym przywrócić te iskry - tylko pytanie czy się da? Dodam tylko, że po rozstaniu bardzo się na mnie otworzył i mi to nawet powiedział, porozmawialiśmy jak rozwiązać nasze problemy, ale no brakuje tej „iskierki”, a nasze życie łóżkowe z obu stron wyglądało naprawdę dobrze. Co ja mogę zrobić? Zrobię wszystko żeby to uratować i łatwo się nie poddam.
  •  

  • Szkolenia dla firm

    Gabinet Ocal Siebie oferuje szkolenia dla firm poświęcone higienie psychicznej pracowników. Oferta przygotowywana jest indywidualnie w zależności od liczby uczestników, zakresu szkolenia oraz budżetu. Nasz zespół proponuje szeroki wachlarz rozwiązań. Skontaktuj się z nami poprzez e-mail, aby otrzymać więcej informacji.

  • Blogs

×
×
  • Create New...

Important Information

Używając strony akceptuje się Terms of Use, zwłaszcza wykorzystanie plików cookies.