Skocz do zawartości

Przeszukaj forum

Pokazywanie wyników dla tagów 'inne'.

  • Szukaj wg tagów

    Wpisz tagi, oddzielając przecinkami.
  • Szukaj wg autora

Typ zawartości


Forum psychologiczne i obyczajowe

  • Forum powitalne
    • Poznajmy się!
  • Forum wsparcia
    • Rozwój osobisty
    • Niełatwe przejścia
    • Problemy w związkach
    • Rozstania, rozwody, żałoba
    • DDA/DDD
    • Zaburzenia lękowe
    • Zaburzenia nastroju
    • Inne, psycholog online, psychoterapia Skype
  • Forum integracyjne
    • Hyde Park
    • Kultura i sztuka, hobby
  • Opinie o Ocal Siebie
    • Propozycje zmian
    • Opinie o usługach Gabinetu Ocal Siebie

Product Groups

Brak wyników do wyświetlenia.

Blogi

  • Refleksje mężczyzny

Szukaj wyników w...

Znajdź wyniki...


Data utworzenia

  • Rozpocznij

    Koniec


Ostatnia aktualizacja

  • Rozpocznij

    Koniec


Filtruj po ilości...

Data dołączenia

  • Rozpocznij

    Koniec


Grupa


O mnie

  1. Zacznę od tego, że znalazłam w końcu partnera, który pasuje mi praktycznie w każdym aspekcie życia . Byłam w dwóch dłuższych związkach w tym w drugim trzy lata i byłam zaręczona - rozpadło się ( były partner nadużywał alkoholu i manipulował moja psychiką, straciłam przy nim poczucie własnej wartości. Poza tym wdarły się przepychanki i wyzwiska. ) Poznałam obecnego partnera- jest kochany, czuły, widzę ze bardzo mnie kocha, pokazuje mi to na każdym kroku . Nie tylko mówi ze jestem najcudowniejsza itp. Ale również dba o mnie pod każdym względem, szanuje i liczy się z moim zdaniem. O
  2. Wpływ rozwodu rodziców w dzieciństwie na funkcjonowanie w dorosłym życiu. Jestem studentką Wydziału Pedagogicznego Uniwersytetu Warszawskiego i przeprowadzam badania dotyczące wpływu rozwodu rodziców w dzieciństwie na funkcjonowanie w dorosłym życiu. Ankieta jest anonimowa a jej wyniki zostaną wykorzystane jedynie w pracy dyplomowej.Dziękuję za pomoc.Anna https://docs.google.com/forms/d/e/1FAIpQLSfn8BTpZ95zSRKi1BtL2JYFijszUXFgOz5NAeflHfRoW2US8g/viewform?usp=sf_link
  3. Czy ktoś słyszał o mechanizmach separujących nieświadomość od świadomości?
  4. Myślę, że sporo osób boi się iść do psychologa ze względu na powszechnie szerzące się mity na ich temat. Fajnie gdyby też udzielili się psycholodzy z forum, pewnie sprawi im sporo więcej śmiechu, niż krzywdy 😊. Pewnie słyszeli też od pacjentów różne mniemania, ja sam czasem opowiadam z czym się spotkałem 😋 Ja na pewno spotkałem się z tekstami typu: - idź pobiegaj, lekarstwo na wszystkie twoje troski, co taki psycholog ci więcej poradzi? - psycholog to też taki psychol - psychologiem zostaje osoba, która sama ma problemy psychiczne i chce się z nich wyleczyć dlatego wybiera takie studia
  5. Jestem dorosłą kobietą, a wciąż boję się swojej mamy , dla której jestem na każde zawołanie. Nigdy nic nie potrafię jej odmówić nawet, jeśli nie mogę tego spełnić. Moja mama była nauczona , że wszystko za nią robił tata, wypisywał rachunki, opłacał na poczcie, załatwiał wszelkie sprawy papierkowe. Mama ma 70 lat, została sama, bo tatuś zmarł i nie potrafi dziś obsługiwać się telefonem, pilotem do telewizora. Nie chce się nawet nauczyć, zawsze mówi to nie dla mnie. Dzwoni do mnie z każdym drobiazgiem i nie przyjmuje do wiadomości, że ja mam pracę, w danej chwili czegoś nie mogę dla nie zrobić.
  6. Jestem uczennicą technikum, mam 18 lat, a moje problemy zaczęły się w chwili śmierci mojego taty. Mianowicie tata popełnił samobójstwo w dzień ojca, miesiąc po mojej komunii i ja znalazłam jego ciało. Oczywiście miałam przydzielonego psychologa ze szkoły ale to było na zasadzie rysowania czegoś i czytania historyjek o śmierci. Wszystko było w miarę normalne ale z czasem moja mama zaczęła coraz więcej pić, do tego stopnia, że dziś codziennie kupuje sobie piwa i czasem wódkę. Jak wypije choć trochę potrafi zrobić mi awanturę o byle szczegół, wiele razy byłam wyzywana. Mówiła mi że pewnego dnia z
  7. Jak na tym forum się usuwa swoje posty, wątki bądź przenosi do innych działów? 🤨
  8. Szanowni Państwo, Prowadzimy badania na temat związków procesów myślenia i bólu różnego rodzaju u osób doświadczających różnych dolegliwości psychicznych w ramach Katedry Psychologii Klinicznej i Neuropsychologii Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu oraz Forum Badań Zaburzeń Czynnościowych. Osoby, które zechciałyby wesprzeć nasz projekt i borykają się z różnymi symptomami natury psychicznej zapraszamy do wypełnienia 5 kwestionariuszy, które pomogą nam lepiej zrozumieć Państwa trudności. Badanie ma charakter wyłącznie kwestionariuszowy. Jeżeli byliby Państwo zainteresowani uzyskanymi
  9. Szukam pomocy, bo ja już tu nie widzę jakichkolwiek wyjść. Mam problem z matką, a dokładniej z jej piciem. Pochodzi z takiej rodziny, gdzie pije się na każdy pretekst, i na każdej "kawie", więc ma wpojone pewne maniery z tym związane, a raczej ich brak. Od kiedy pamiętam każda impreza, przyjęcie, było dla mnie okropne, bo bałam się, że matka znowu wypije za dużo i zrobi sobie "tym" krzywdę (przez to co będzie się działo potem i przez następny dzień), chyba że ktoś w odpowiednim momencie siłą wyciągnie ją znad stołu, a to niestety zdarzało się rzadko. Ojciec nigdy nie pił, więc zawsze to o
  10. Nie wiem czy powinnam to pisać ,ale nie mogę nigdzie znaleźć odpowiedzi ani porad na mój problem. Od 2 lat cyklicznie średnio 2 razy w roku pojawiają się u mnie okropne koszmary, tak zwany paraliż senny, czasem gdy jeszcze drzemię wydaje mi się że słyszę kroki czy tym podobne dźwięki. Trwa to około dwóch do trzech tygodni. W tym okresie czasowym mam je codzienne po kilka koszmarów na noc, budzę się w panice i próbuję ochłonąć. Są na tyle realne ,że często pytam się moich współlokatorów czy takie sytuacje miały miejsce, samej zajmuje mi dobrą chwilę żeby ustalić czy to na pewno był sen. W tym d
  11. Witam jestem bezrobotną matką 26 lat . W wieku 18 lat (8 lat temu ) zdiagnozowano u mnie depresję i stany lękowe (lekarz przypuszcza że mam je od dziecka) Od 3 lat mam problem by rozmawiać z ludźmi twarzą w twarz,próbuje uciskać przed ludźmi (nie wychodząc z domu) ,jak już wychodzę z domu to muszę słuchać muzyki by nie myśleć o tym że jestem w śród obcych ludzi. Jak nie mam słuchawek to mam wrażenie że ludzie się na mnie patrzą (czuje się obserwowana ) . Przez ten lęk mam problemy ze znalezieniem pracy . Nie radzę sobie z tym problemem .Bardzo rzadko wychodzę z domu (prawie wcale) .
  12. Kim jestem? Kim nie jestem? Kim pragnę być i w jaki sposób chcę przedstawiać się innym? Jak nie chcę być spostrzegany? W jakich rolach chciałbym/chciałabym funkcjonować? Pytanie KIM JESTEM? To kluczowe zagadnienie etapu dojrzewania. Często również w okresie dorosłości nie znamy pełnej odpowiedzi. W czasie konsultacji psychologicznych nierzadko docieramy do tego pytania. I stajemy pod ścianą. Karol Meissner, lekarz, pisarz, zakonnik, w wieku 80 lat w wywiadzie stwierdził, że nadal, gdy zagląda w głąb siebie widzi ciemność. Jednocześnie zachęcał, aby zagląda
  13. Tożsamość indywidualna jest tematem trzeciej części z serii „Ja, czyli kto?” JA – w poszukiwaniu tożsamości Tożsamości społeczne najczęściej są nadane – związane z miejscem urodzenia lub grupą ludzi z otoczenia. Tożsamość indywidualną, osobistą tworzymy aktywnie, znaczenie ma tu oczywiście nasza biografia, właściwości biologiczne, wychowanie. Jeśli jednak tożsamość ma być źródłem naszej siły, zdolności radzenia sobie z trudnymi wydarzeniami i wpływać na nasze wybory, powinna być świadomie kształtowana. Tożsamość indywidualna, osobista, kształtuje się w dwóch kierunkach: n
  14. Witam chciałbym tutaj prosić o poradę. Jestem osobą z dysleksją i mam problemy zapamiętywaniem. Czasami jest mi bardzo ciężko prowadzić albo zainicjować rozmowę z drugą osobą ze względu na to że często nie wiem co powiedzieć poprostu mam pustkę w głowie. W więkrzości wypadków potrafię prowadzić krótkie rozmowy. Staram się mieć pozytywne nastawienie i roznawiać jak najwięcej ale to za mało. Czy mogę w jakiś sposób podnieść swoje umiejętności komunikacyjne?
  15. Dzień dobry Wszystkim. Jestem Radek, mieszkam koło Szczecina. Mam 34 lata, żonę i kochaną córeczka, lat prawie 6. Przypadkiem znalazłem to forum, a że nie potrafię sobie poradzić sam ze sobą, a rozmawiać na żywo się krępuję, postanowiłem się tu "zakotwiczyć".
  16. Witajcie. Ostatnimi czasy nie jest ze mną najlepiej. Zauważyłem dziwne rzeczy, które ze mną się dzieją. Czuję dziwne deja vu. Jakby wydarzenia, które przeżywam, już się wydarzyły... Ostatnio bardzo to się nasiliło. Nawet mam wrażenie, że. Już pisałem kiedyś taki post. Strasznie mnie to przeraża, mam wrażenie, że popadam w obłęd. Mało tego jak chce kogoś poznać to czuję taką barierę, której nie mogę przeskoczyć. Rozmawiam z kimś, ale wiem, że i tak ta znajomość się nie uda, że niedługo się skończy. Mam wahania nastroju, myśli samobójcze. Czuję ciągle strach, ale to uczucie deja vu mnie przeraża
  17. Jestem studentką i mam 20lat. 4 miesiące temu poznałam chłopaka w którym szybko się zakochałam. Czułam że on również jest zakochany. Wszystko było idealnie. Niestety po jakimś czasie on chciał wiedzieć iloma partnerami spałam w swoim życiu. Zgodnie z prawdą odpowiedziałam, że 4. Niestety po tym zmienił mu się stosunek do mnie. Na początku chciał to zaakceptować, ale pozniej zaczęły się koszmary senne. Po tym nie umial mnie w pelni pokochać. Na początku dnia stwierdził że powinniśmy definitywnie zerwać, a kiedy się spotkaliśmy i porozmawialiśmy stwierdził że potrzebuje czasu i przerwy od związk
  18. Witam, Na sam początek chcę dodać, iż nigdy w życiu nie byłem u psychologa czy psychiatry. Jestem 18-letnim i mężczyznom i praktycznie od zawsze mam napady leków, nigdy nie postrzegałem tego jako chorobę, ale ostatnio rozmawiałem z kolegą, który leczy się u psychologa i powiedział, że według niego to nie jest normalne. Od dzieciństwa miewam paniczne napady leków tzn.chodząc do zerówki czułem okropny stres oraz wymiotowałem z tego powodu, następnie w szkole trochę się uspokoiło ale np. podczas sprawdzianów (nawet najbardziej blachach) zawsze cały się trzęsę że stresu. Zrobiłem niedawno pra
  19. Cześć, Mam pewien problem, nie mam pojęcia co zrobić. Może zacznę od pczątku... Jestem sam z dala od rodziny, jestem w innym kraju już dwa tygodnie i przyznam szczerze, że jest mi dosyć ciężko, zacząłem znowu się okaleczać, nie potrafię tego nie robić, to jest jak uzależnienie, napomknę, że miałem od tego conajmniej trzy, cztery lata przerwy (dokładnie nie pamiętam), teraz kiedy jestem wśród nieznanych ludzi, w obcym miejscu powróciły także myśli samobójcze przez co jest mi nawet bardzo ciężko pracować. Najgorzej jest kiedy muszę wyjść do pracy, nakładam tzw. "Maskę" która zakrywa mój sm
  20. Mam 19 lat, chodze na studia. Umarł mój tata. Nie miałam z nim kontaktu od dwóch - trzech lat. Przez Całe moje dzieciństwo nadużywał alkoholu, rozbił tym naszą rodzinę, mama musiała go wyrzucić inaczej opieka zabrala by mnie do domu dziecka. Zmarł jako osoba bezdomna. Jak poradzić sobie z poczuciem winy, ze wiedxialam mniej więcej gdzie może sie znajdować,jednak nie zrobiłam nic zeby go odszukać i sprobowac mu pomóc. Tata byl na leczenieniach wcześniej, ale bezskutecznie. Nie rozumiem dlaczego nie wrócił i nie zapytał o pomoc..
  21. Dzień dobry. W skrócie: 2 próby samobójcze w młodości. Obsesja śmierci. Słabo z emocjami, tym co inni nazywają empatią. 5 i pół roku służby w nieformalnych strukturach Legii Cudzoziemskiej. Chyba coś z PTSD, osobowości psychotycznej, Bordeline. Nie znam się. Nie jestem przemocowy. Raczej zimny, wyrachowany. Dopiero od narodzin dzieci widzę, że czegoś mi brakuje. Radości, itp. Chcę obudzić człowieka w człowieku. Jestem zmęczony. Krzysztof, 52 lata
  22. Witam, mam 23 lata i od jakiś 3 lat mam problem. Zaczęło się od niestosownych wiadomość i obmacywania przez mojego teścia w skutek czego zostałam wyrzucona z domu z partnerem i dzieckiem. Praktycznie w tym samym czasie doszła śmierć wujka, która tak samo bardzo źle znosiłam. Z chwili na chwilę dochodzi coraz więcej problemów, staram się sobie z nimi radzić, ale nie zawsze potrafię to 'ogarnąć'. Cały czas gdzieś tam w głowie mam to wszystko, strasznie mnie to meczy. Chciałabym porozmawiać z narzeczonym, ale nie bardzo się da. Moi rodzice starają się jakoś mi pomóc, ale czuje ze muszę po prostu
  23. Witam. Jestem 21-letnią kobietą . Wydaje mi się że mój problem zaczął się w dzieciństwie. Jako dziecko miałam strasznie problemy z nauką nie potrafiłam rozwiązać najprostszych zadań z matematyki czy z języka polskiego , sprawiały one mi bardzo dużo trudność. Zawsze przy odrabianiu lekcji siedziała ze mną mama ,bardzo długi czas. Zazwyczaj to kończyło się na płaczu. Gdy poszłam do podstawówki byłam praktycznie najgorsza z całej klasy . Dzieci mnie wyśmiewały unikały , tak samo było w gimnazjum oraz liceum.. problem jest w tym że do dnia dzisiejszego czuje się strasznie otępiona ogłupiał a. Nie
  24. Cześć, Mam 20 lat i widzę, że coś ze mną jest nie tak. Często przeżywam chwile załamania, płacze mam zmieniający się humor, ciągle myślę, ze jestem danej sytuacji winna. Moja wybuchowa osobowość często skłania do kłótni w której wiem, że nie opanuje siebie (krzyczę, drapię się żeby przestać płakać, wybucham jeszcze mocniej [po chwili się uspokajam ale gdy widzę że tylko ja się uspokoiłam bo sytuacja dalej jest nerwowa to znowu łapie mnie ta furia])... Chce przestać, chce przestać mieć chujowe myśli, w których kończy się tym że jeszcze kilka takich akcji a nie wytrzymam i to b
  25. Czy jednym z objawów somatycznych nerwicy może być nadmiar flegmy w gardle?

Psycholog online

Psychoterapia przez Skype

Internetowa poradnia psychologiczna

Co wyróżnia nasz gabinet

×
×
  • Utwórz nowe...

Ważne informacje

Używając strony akceptuje się Warunki korzystania z serwisu, zwłaszcza wykorzystanie plików cookies.