Skocz do zawartości
  • psycholog Marta Wiśniewska
    psycholog Marta Wiśniewska

    Depresja u młodzieży i młodych dorosłych

    W ostatnich latach zachorowalność na depresję wśród dzieci i młodzieży  wzrasta. Obniża się również wiek pojawienia się pierwszego epizodu depresyjnego. Szacuje się, że ok. 20 % osiemnastolatków ma za sobą jeden epizod depresyjny. Niestety często ta choroba jest bagatelizowana, a na jej temat usłyszymy takie określenia, jak: „wystarczy wziąć się w garść“, „depresję to mają gwiazdy, a to zwykłe lenistwo“. Takie podejście w środowisku pacjenta niestety nie sprzyja poszukiwaniu pomocy, czy podejmowaniu odpowiedniego leczenia. Często pierwszym krokiem do podjęcia leczenia jest zaakceptowanie przez członków rodziny, że taka choroba istnieje i nieleczona jest poważnym zagrożeniem. 

    Obecnie dominuje pogląd, że obraz kliniczny depresji dzieci i młodzieży nie różni się od depresji dorosłych i spełnia kryteria diagnostyczne zawarte w obowiązujących systemach klasyfikacyjnych ICD -10 oraz DSM V. 

    Przejawy depresji zależą od wieku dziecka. U młodszych dzieci częściej obserwowany jest nastrój drażliwy a nie depresyjny, zgłaszanie skarg somatycznych, wycofywanie się z kontaktów z rówieśnikami, rzadziej niż u dorosłych pojawia się brak apetytu czy zaburzenia snu. U młodzieży bardziej widoczne jest depresyjne myślenie: negatywna ocena siebie, świata, oraz przyszłości. Częściej również pojawiają się plany samobójcze oraz samookaleczanie. 

    Powodów dla których trzeba leczyć depresję jest co najmniej kilka. Po pierwsze objawy depresji powodują pogorszenie funkcjonowania nastolatków w  większości ważnych sfer życia – szkolnej, rodzinnej czy budowaniu właściwych relacji interpersonalnych. Nieleczona depresja często staje się przyczyną dodatkowych problemów. Wśród depresyjnej młodzieży dużo cżęściej pojawia się problem uzależnień (alkohol, substancje odurzające, gry komputerowe). Należy pamiętać również o tym, że depresja jest chorobą nawracającą, gdy nie jest leczona rośnie ryzyko pojawienia się kolejnych epizodów.

    Leczeniem depresji zajmują się lekarze psychiatrzy oraz psychoterapeuci. Bardzo często łączona jest psychoterapia z farmakoterapią. Badania pokazują, że największą skuteczność w leczeniu zaburzeń depresyjnych w porównaniu do innych podejść terapeutycznych wykazuje psychoterapia poznawczo-behawioralna. Zasady prowadzenia psychoterapii stosowane wobec dzieci i młodzieży są  zbliżone do tych stosowanych wobec dorosłych. 

    Terapia poznawczo-behawioralna depresji w wieku młodzieńczym:
    1)    jest ustrukturalizowana oraz prowadzona w sposób dyrektywny,
    2)    ma charakter psychoedukacyjny,
    3)    opiera się na uczeniu nowych umiejętności  oraz eksperymentowaniu,
    4)    skupia się na teraźniejszości tzn. bieżącym problemie i sposobach jego rozwiązania;
    5)    jest ograniczona w czasie.

    Te zasady dobrze odpowiadają potrzebom dzieci i młodzieży. Psychoterapia pozwala zrozumieć młodemu człowiekowi, co się z nim dzieje, a jej uporządkowany oraz dyrektywny charakter daje poczucie bezpieczeństwa. Pozwala uporządkować otaczającą rzeczywistość, wyznaczyć jasne granice. Istotną cechą psychoterapii poznawczo-behawioralnej jest również jej ograniczenie w czasie, co sprzyja wytrwaniu w terapii.

    Do podstawowych celów terapii poznawczo-behawioralnej depresji nastolatków należy:

    • zrozumienie, przez pacjenta, w jaki sposób interpretuje wydarzenia,
    • rozpoznanie i zmiana zniekształceń poznawczych na bardziej przystosowawcze i pozwalające na adekwatne reagowanie,
    • rozwijanie skutecznego działania poprzez uczenie sposobów radzenia sobie w trudnych sytuacjach społecznych,
    • redukowanie stresu psychicznego oraz cierpienia pacjenta.

    Ważnym elementem terapii jest edukacja na temat emocji. Wiele młodych osób spotyka się z tym, że w rodzinie lub w szkole nie wolno przeżywać trudnych emocji, często nawet o nich rozmawiać. To, gdy w trakcie terapii okazuje się, że warto pozwolić sobie na doświadczanie każdego rodzaju uczuć, również tych przykrych, stanowi dla wielu uczestniczących w terapii cenne odkrycie.

    Bibliografia:
    Ambroziak K., Kołakowski A., Siwek K., Depresja nastolatków, Sopot: GWP 2018. 
    Kołodziejek M., Depresja u dzieci i młodzieży: podstawy teoretyczne, psychoterapia poznawczo-behawioralna. w: Terapia Poznawczo Behawioralna  DEPRESJA nr 2, 2013, Warszawa: Fundacja Centrum CBT 2013.



    Opinie użytkowników

    Rekomendowane komentarze

    Brak komentarzy do wyświetlenia.



    Join the conversation

    You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

    Gość
    Dodaj komentarz...

    ×   Wklejony jako tekst z formatowaniem.   Wklej jako zwykły tekst

      Maksymalna ilość emotikon wynosi 75.

    ×   Twój link będzie automatycznie osadzony.   Wyświetlać jako link

    ×   Twoja poprzednia zawartość została przywrócona.   Wyczyść edytor

    ×   Nie możesz wkleić zdjęć bezpośrednio. Prześlij lub wstaw obrazy z adresu URL.


  • Polski psycholog online - Psychoterapia przez Skype

    Wielka Brytania, Norwegia, Niemcy, Hiszpania

  • Męski blog psychologa

    • Przez psycholog Rafał Olszak w Refleksje mężczyzny 4
      Wielu ludzi ucieka przed bólem emocjonalnym i przez to uzależnia się od tego, co na chwilę uśmierza to cierpienie lub je zagłusza. Uciekają w poszukiwanie aprobaty, kolekcjonowanie dowodów uznania, uwielbienia, uwagi. Uciekają w coraz to kolejne objęcia romantycznego lub seksualnego partnera, niejako uzależniając się od miłości, seksu albo zauroczeń. Uciekają w złudzenia, konstelacje iluzji, zaprzeczanie rzeczywistości i racjonalizacje żeby poczuć się lepszymi, niż są w istocie. Uciekają w używki, by choć na moment przestać być cierpiącą wersją siebie. Uciekają w jedzenie, by doznać namiastki fizycznego, ciepłego kontaktu jak wówczas, kiedy bezwarunkową miłość gwarantowało bycie w łonie mamy odżywiającej ciało swego dziecka. Czasem kobiety uciekają w przesadne głodówki, by pokarać swoją kobiecość za podobieństwo do zimnej, toksycznej matki lub odpokutować winę za rzekomo sprowokowane nadużycia ojca. Panowie uciekają w gonitwę za idealnymi kształtami kobiecych ciał, by nakarmić nienasycenie męstwa zdobywając najpiękniejsze z pań. Bez tego wszystkiego trudno niektórym poczuć, że warto żyć. Tymczasem sposobem na to, aby uporać się z bólem emocjonalnym, jest zmierzenie się z nim. Zaspokojenie potrzeb, które naprawdę się za nim kryją, ale również w pewnej mierze zaakceptowanie go jako przyrodzonej części człowieczeństwa. Dążenie do całkowitego stłumienia jego doświadczania to prosta droga do uzależnień i pogarszających sprawę przymusów. 
      Fragment z nowej książki. Pewnie trochę za poważnej...
       
      Zobacz ten wpis na Facebook.
    • Przez psycholog Rafał Olszak w Refleksje mężczyzny 1
      Ludzie mylą niewybaczanie z żywieniem urazy. Jedno z drugim nie musi iść w parze. Można nie pogrążać się w poczuciu krzywdy, a mimo to nie odpuszczać ot tak komuś przewinień. Ci, którzy wybaczają łatwo i szybko, muszą wybaczać coraz częściej. Ci którzy przebaczają nieśpiesznie, mają ku temu coraz mniej sposobności, bo inni muszą się z tym liczyć i okazywać szacunek. 
      Zobacz ten post na Facebook.
       
      CIEKAWOSTKA: męski blog Refleksje mężczyzny prowadzi psycholog online, psychoterapeuta przez Skype.
    • Przez psycholog Rafał Olszak w Refleksje mężczyzny 2
      Niektórzy ludzie bywają bardzo małostkowi i zawistni. Znielubią cię za to, że masz ładniejszy ciuch, wyższego faceta lub młodszą kobietę albo spędziłeś wakacje zagranicą. Dla nich ma to tak wielkie znaczenie, że jest to ważniejsze od wdzięczności za to, co sami posiadają. Czasem takie osoby dobrze się kamuflują, więc nie od razu widać, że źle ci życzą choć ich „dobre rady” mogą zdawać się wątpliwe, podszyte toksyną. Jeśli ktoś promienieje, gdy dzieje ci się krzywda, zachowaj szczególną ostrożność. Być może to jeden z tych fałszywych przyjaciół, który tylko czeka na sposobność do wbicia ci noża w plecy. 
      Skomentuj, polub lub udostępnij ten wpis na Facebook.
       
      CIEKAWOSTKA: Męski blog Refleksje mężczyzny prowadzi psychoterapeuta, psycholog kliniczny.
    • Przez psycholog Rafał Olszak w Refleksje mężczyzny 1
      „Po jakimś czasie człowiek przyzwyczaja się, zapomina i nawet nie czuje, że zimno, bo zapomniał, co to jest ciepło” (William Faulkner). Do psychoterapeuty trafiają nierzadko ludzie skarżący się na bliżej nieokreślony psychiczny ból. Nie od wszystkich, ale od niektórych wieje chłodem przeszywającym na wskroś. Zimne spojrzenie, usta ściśnięte, sine i wąskie jak sople, twarz szara i pozbawiona żywego wyrazu. Emocje natomiast zamrożone tak głęboko, że zdają się być zamknięte w kostce lodu. Rzadziej są to mężczyźni, bo w wielu męskich sercach przynajmniej tli się złość. Częściej są to kobiety zamknięte w swoich kryształowych wieżach za zlodowaciałą fosą i zimnym murem. I jedni i drudzy bywają świetnie wykształceni, modni, niebywale atrakcyjni fizycznie, majętni. Jednak w jakimś momencie życia przelała się w nich czara goryczy i zdecydowali się schować swoje serca do zamrażarki, by na dobre ostudzić pragnienia miłości, głębokiej więzi, posiadania własnej rodziny. Mogło stać się to na tyle dawno, że nawet o tym nie pamiętają. Ale pragnienia nadal tam są. I to właśnie one powodują emocjonalne cierpienie, bo próbują sforsować te wszystkie zabezpieczenia. Hibernowanie serca, by nie zaznało kolejnego urazu, skazuje na wtórne cierpienie – odśrodkowy ból, przed którym nie ma ucieczki. Ani w pracoholizm, ani w aktywizm, ani w używki, ani w hedonizm. Nie tędy droga. 
      Zobacz ten wpis na Facebook.
       
      CIEKAWOSTKA: Męski blog Refleksje mężczyzny prowadzi psycholog online.

Psycholog online

Psychoterapia przez Skype

Internetowa poradnia psychologiczna

Co wyróżnia nasz gabinet

×
×
  • Utwórz nowe...

Ważne informacje

Używając strony akceptuje się Warunki korzystania z serwisu, zwłaszcza wykorzystanie plików cookies.