Jump to content
  • Redakcja
    Redakcja

    Ratowanie żywności przed zmarnowaniem jako postawa nonkonformistyczna

    Żywność w społeczeństwach zachodnich jest stosunkowo łatwo dostępna. Można ją bez trudu nabyć w sklepie, a osoby bezdomne mają do dyspozycji jadłodajnie. Niestety, to, w co opływają Europejczycy i Amerykanie, w niektórych zakątkach świata wciąż stanowi dobro deficytowe. Głód w Afryce i niektórych krajach azjatyckich skłania do refleksji oraz zrewidowania własnego stosunku do żywności. Niektóre osoby nie potrafią pogodzić się z tym, że codziennie na wysypiska trafiają tony warzyw, owoców i pieczywa, czyli produktów, które mogłyby uratować życie wielu ludzi, gdyby zostały sprawiedliwie rozdysponowane. Ratowanie żywności przed zmarnowaniem staje się coraz popularniejszą postawą nonkonformistyczną. Na czym polega?

    Jak ratować żywność przed zmarnowaniem? Gotowanie obiadu z resztek produktów

    W społeczeństwach zachodnich kupuje się zbyt dużo artykułów spożywczych, które nie zostają w pełni wykorzystane i w rezultacie trafiają do kosza. Wielu konsumentów pozbywa się produktów, które wciąż nadają się do zjedzenia, np. resztek koncentratu pomidorowego czy zaschniętego chleba, gdyż nie wie, co z nimi zrobić. Tymczasem na bazie ww. artykułów wciąż można przygotować smaczne i zdrowe potrawy.

     ➡️ W wolnej chwili można odwiedzić sklep dla uprawiających sport.

    Niektórzy w celu ratowania żywności przed zmarnowaniem przygotowują dania takie jak leczo czy zapiekanka. Można w nich wykorzystać połówkę papryki czy ćwiartkę cebuli, które normalnie trafiłyby do kosza. Zaschnięty chleb bywa przerabiany na grzanki i dodawany do zupy krem.

    Lodówki społeczne i oddawanie nadmiaru żywności potrzebującym

    Niektóre miasta dostrzegają problem marnowania żywności i organizują inicjatywy, które mają mu zapobiec. Coraz popularniejsze stają się lodówki, do których każdy może włożyć nadmiar ugotowanej zupy wciąż nadającej się do spożycia. Istnieją też specjalne placówki, które zajmują się zbieraniem jedzenia zakupionego w zbyt dużych ilościach. Te cieszą się sporym zainteresowaniem tuż po świętach, gdy okazuje się, że wielu Polaków przygotowało więcej potraw, niż jest w stanie spożyć. Zebrana w ten sposób żywność następnie trafia do potrzebujących, których  nie brakuje. Nie każdy może pozwolić sobie na zakup świeżych warzyw i ugotowanie z nich zupy. Dzięki licznym inicjatywom społecznym w ręce takich osób trafiają produkty, które normalnie uległyby zepsuciu, a ich potencjał nie zostałby w pełni wykorzystany.

    Zamrażanie dań i artykułów spożywczych

    Ratowanie żywności przed zmarnowaniem często opiera się na prostych czynnościach, w tym zamrażaniu niektórych dań i artykułów, np. bigosu czy warzyw. W ten sposób można wykorzystać je w przyszłości, co jest korzystne zarówno z ekonomicznego, jak i ekologicznego punktu widzenia. Trzeba jednak pamiętać o tym, że nie każda potrawa nadaje się do zamrożenia. Nie powinno się tego robić w przypadku łazanek czy spaghetti, gdyż ich spożycie po odmrożeniu grozi zatruciem pokarmowym.

    Planowanie zakupów jako przejaw świadomego konsumpcjonizmu

    Marnowanie żywności często wynika z kupowania nadmiaru artykułów spożywczych. Często wystarczy zrobić listę niezbędnych rzeczy i przeanalizować rodzinne zwyczaje, aby dokonać w tym zakresie sporych oszczędności. Świadomi konsumenci wychodzą z założenia, że jeśli w domu spożywa się niewiele brukselki, to nie warto jej kupować w kilogramowych workach, lecz nabrać kilka główek, czyli dokładnie tyle, ile potrzeba do ugotowania jednej zupy. Niezwykle ostrożnie podchodzą oni do zakupu szybko psujących się produktów, czyli owoców, warzyw i pieczywa. Nieprzemyślane opakowanie ryżu raczej zostanie spożytkowane przed upływem terminu przydatności.

    Aplikacje umożliwiające zakup jedzenia z krótkim terminem przydatności

    W dużych miastach w ratowanie żywności przed zmarnowaniem włącza się wiele osób, korzystając ze specjalnych aplikacji. Te pozwalają zamówić paczkę artykułów spożywczych w dobrej cenie. W jej skład często wchodzą dojrzałe banany oraz jogurty z krótkim terminem przydatności do spożycia. Często za niewielkie pieniądze można też zyskać ser z wyższej półki, który pozwala poznać nowe smaki. W niektórych miastach uruchomiono również specjalne aplikacje, przez które można zamówić ostatnie 2 kawałki ciasta z lokalnej kawiarni czy resztki pierogów z restauracji. Tego typu inicjatywy z jednej strony pozwalają uchronić żywność przed zmarnowaniem, z drugiej zaoszczędzić pieniądze.

    Kupowanie pojedynczych bananów jako ratowanie żywności przed zmarnowaniem

    Ratowanie żywności przed zmarnowaniem często przybiera postać drobnych wyborów konsumenckich. Choć nie każdy zdaje sobie z tego sprawę, to pojedyncze banany często nie znajdują nabywców, przez co trafiają na śmietnik. Tymczasem są one równie smaczne i pełnowartościowe jak te pochodzące z kiści. Czasem wystarczy zebrać kilka pojedynczych bananów na śniadanie dla całej rodziny, aby uchronić je przed zepsuciem.

    Freeganizm, czyli wydobywanie żywności z kontenerów sklepów

    W ostatnich latach obserwuje się w Polsce zupełnie nowe zjawisko, jakim jest freeganizm. Pod tym terminem kryje się wybieranie żywności z kontenerów, do których została ona wyrzucona przez pracowników dyskontu czy hipermarketu. Często do śmietnika popularnych sieciówek trafiają zwiędnięte warzywa i zaschnięte pieczywo. Wspomniane artykuły, jeśli nie są spleśniałe, nadają się do spożycia. Freeganizm przez długi czas budził wątpliwości natury prawnej. Jednak na mocy orzeczenia sądu z Białegostoku wybieranie żywności z kontenerów nie nosi znamion przestępstwa.

    Ratowanie żywności jako postawa nonkonformistyczna

    Freeganizm, lodówki społeczne, mrożenie nadmiaru bigosu – wszystko to stanowi wyraz nonkonformizmu i braku akceptacji dla marnowania żywności. Choć większość mieszkańców społeczeństw zachodnich przywykła do konsumpcjonizmu, to coraz więcej osób dostrzega potrzebę zrewidowania swoich postaw związanych z podejmowaniem decyzji zakupowych. Niektórzy postępują w ten sposób, gdyż dostrzegają potrzebujących, którzy borykają się z głodem w tym samym czasie, gdy nadmiar żywności trafia na wysypiska. Inni natomiast zdają sobie sprawę, że produkcja artykułów spożywczych stanowi spore obciążenie dla planety. W związku z tym trzeba je w pełni wykorzystać, aby nie wycinać kolejnych lasów pod pola uprawne, nie zużywać wody do ich nawadniania i nie produkować jeszcze większej ilości nawozów. Za nonkonformizmem wielu osób stoi też aspekt ekonomiczny. Nie chcą one pracować ponad siły kosztem czasu wolnego tylko po to, aby zyskać pieniądze na zakup nadmiernych ilości jedzenia, które później zasilą śmietnik.

    Freeganie jako przykład zjawiska kontrkulturowego

    Niewątpliwie freeganizm jako postawa kontrkulturowa budzi najwięcej emocji. Żywność z kontenerów często wydobywają bowiem ludzie pracujący, którzy mogliby ją zakupić w supermarkecie. W ten sposób wyrażają oni swój sprzeciw wobec polityki wielkich sieci dyskontów i supermarketów. Wymaga to od nich ogromnej asertywności i odwagi. Ich postawa może spotkać się z brakiem akceptacji najbliższego otoczenia. Jednak z pewnych powodów ci ludzie wolą pozostać wierni własnym wartościom, aniżeli dostosowywać się do oczekiwań społecznych.

    Autorka tekstu: Magdalena Kukurowska

    Lubisz czytać? Więcej do poczytania znajdziesz tutaj.




    User Feedback

    Recommended Comments

    There are no comments to display.



    Join the conversation

    You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

    Guest
    Add a comment...

    ×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

      Only 75 emoji are allowed.

    ×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

    ×   Your previous content has been restored.   Clear editor

    ×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.


  • Who's Online   1 Member, 0 Anonymous, 7 Guests (See full list)

  • Psycholog online

  • Polski psycholog online - Psychoterapia przez Skype Wielka Brytania, Norwegia, Niemcy, Hiszpania

  • Psycholog przez Skype  |  Darmowa porada przez forum
    Gabinet Ocal Siebie to internetowa klinika psychologiczna, w której panuje ciepła, rodzinna atmosfera. Więcej... 

    psycholog Rafał Marcin Olszak



  • Forum psychologiczne

    • Dzień dobry wszystkim, od jakiegoś czasu męczy mnie sytuacja w mojej rodzinie. Dowiedziałam się, że bratowa oczernia mojego brata do swojej matki (ta oczerniała go do mojego męża) powiedziałam o wszystkim bratu, wyszłam ja na najgorszą. Bratowa pojechała do mojego domu rodzinnego i powiedziała do moich rodziców, że nie będzie ze mną siedzieć przy jednym stole (u nich w domu), rodzice nie zareagowali na to. W czasie świąt Wielkanocnych poróżniłyśmy się ale obiecałam rodzicom (ze względu na ich stan zdrowia), że nie będę robić scen. Bratowa przechodząc obok mnie szturchnęła mnie, nie zareagowałam. Zaznaczę, że w tym czasie cały czas spała w niby mojej części domu. Napisałam niby, bo sama już nie wiem jak to jest. Wyremontowałam piętro domu ale jak to rodzice mówią, dom jest ich i narazie nie mi decydować kto gdzie będzie spał, oni jeszcze przecież żyją i to jest ich dom. Wszyscy mieszkamy zagranicą, rodzice w Polsce. Jakiś czas temu tata bardzo chorował, oczywiście tylko ja byłam przy nim. Dwójka mojego rodzeństwa była na wczasach. Nie mogę się pozbierać po tym jak rodzice nie zareagowali na słowa bratowej, w moim domu rodzinnym czuję się nieszanowana. Mama powiedziała bratu, że jej żona źle postąpiła i na tym się sytuacja skończyła. Nie zaprosiłam bratowej na komunię córki, oczywiście ze strony rodziców były pretensje i słowa, że źle robię, że brat ma powód do żalu. Jak można zaprosić na uroczystość kogoś kto cię popycha, nie szanuje? W czasie uroczystości i pobytu w domu rodziców dowiedziałam się, że bratowa wybiera się na wakacje do moich rodziców (wiadomo z dziećmi) i oczywiście tak jak zawsze będzie w części domu, którą ja wyremontowałam ale która zdaniem rodziców jest ich. Boli mnie to, że nie jestem szanowana w moim domu rodzinnym. Mam Zamiar powiedzieć rodzicom co czuję, zaczęłam ten temat po uroczystości komuni córki ale mama nie odpowiedziała nic i zmieniła temat. Jest zdania, że to jej dom i skoro bratowa chce przyjechać to niech będzie na górze, bo na dole mama jej nie chce a przyjąć musi ze względu na dzieci i brata. Kocham moich rodziców ale mam dosyć robienia ze mnie idiotki, zmuszania mnie do przymykania oczu na pewne sytuacje. Boli mnie, że rodzice nie stanęli w mojej obronie gdy bratowa powiedziała, że nie będzie ze mną siedzieć przy jednym stole i mnie popchnęła. Rodzice tego nie widzieli ale powinni moim zdaniem zareagować.  
    • Jeśli często myślisz o rozstaniu to czas najwyższy to zrobić. Popatrzyłam na Wasz wiek i wiesz co? Jesteście bardzo młodzi a weszliście zbyt szybko w dorosłe życie (szczególnie Twoja dziewczyna bo mając 17 lat), a ono to Wasze wspólne życie jak sam zauważyłeś popadać zaczęło w rutynę. Przed Tobą studia, a więc i nowe wyzwanie i nowe obowiązki. Ogarniesz prace domowe, zakupowe jak do tej pory, w dodatku pogodzisz z pracą? Swoją drogą z wielu rzeczy zwolniłeś swoją partnerkę, a ona szybko się do tego przyzwyczaiła. Ile razy zrobiła cokolwiek o co poprosiłeś bądź zaproponowała wcześniej, że wykona? Zmienić te przyzwyczajenia jak sam widzisz jest trudno. Gdzie podział ról i Waszej codzienności w uczciwy sposób? Teraz jest wolny związek, a co będzie za jakiś czas? Nie palenie, nie picie, brak innych używek - fakt to duży atut u dziewczyny, ale gdzie zapodziała się reszta jej dobrych cech? Zrób porządny rachunek sumienia, zrób za i przeciw a jeśli się da i masz bardzo dobry kontakt z kimś z grona bliskich (może Twoja mama lub starsza siostra?) porozmawiaj. W życiu powinno się czuć szczęście i spełnienie. Wg mnie chcesz je dogonić, ale za szybko Ci to jeszcze umyka. 
    • Mam 24 lata, moja dziewczyna 20, jesteśmy ze sobą 3 lata, mieszkamy ze sobą od roku.   Na codzień układa nam się dobrze, mamy w sobie wsparcie, zależy nam na sobie, potrafimy porozmawiać o wszystkim, robimy dla siebie miłe rzeczy, znajomi, rodzina uważają nas za na prawdę dobrze dobraną parę. Mamy podobne wartości w życiu, mamy wspólne plany, kierujemy się podobnymi poglądami. Ale od jakiegoś czasu mam wątpliwości co do naszego związku. Właściwie to codziennie myślę o tym żeby to zakończyć.   Moja dziewczyna potrafi z naprawdę małej rzeczy zrobić ogromny problem i jak się nakręci to nie da się jej powstrzymać. Na prawdę potrafi grubo przesadzic i dosłownie nic nie daje żadne pocieszanie. Potrafi wtedy być agresywna i nawet jak ja pocieszam i proponuje jakieś rozwiązania to się na mnie denerwuje. Zawsze jestem spokojny i opanowany i nie denerwuje się na nią. Próbuje ją aktywnie wysłuchać ale to nic nie daje. Potrafi mi powiedzieć coś takiego że zrobi mi się na przykro i mam humor zepsuty już przez większość dnia. Jej słowa są dla mnie momentami na prawdę krzywdzące i zostają mi w głowie na długo. Później jak już dojdzie do siebie i się opanuję to przeprasza, na prawdę żałuję i mówi że sama widzi że ma problem. Chodziła z tym do psychologa ale przestala. Mówię jej żeby znowu zaczęła chodzić do psychologa ale na rozmowach się kończy. Na prawdę mi przykro poniewaz ja mogę ja tylko wesprzeć lecz nie jestem psychologiem i nie mogę jej naprawiać.  Czasami mnie to już na prawdę przytłacza, oddziałuje na mnie negatywnie i wysysa ze mnie energię. Chce ją wspierać ale czuję że czasem mnie to niszczy i wpływa na moją psychikę.   Czasem czuję się też wykorzystywany. Tak na prawdę prawie całkowicie tylko ja się zajmuję w domu zakupami, sprzątaniem, gotowaniem, ona takie rzeczy robi bardzo rzadko. Gdy mówię jej że mi się to nie podoba i chciałbym żeby robiła więcej to mówi że się postara ale nic z tego dalej zazwyczaj nie wychodzi na dłużej. Nie chce jej w kółko o to prosić. Są dni gdzie poświęcam praktycznie cały dzień na to żeby jej było dobrze przy czym nawet rezygnuje częściowo ze swoich planów.  Czuję że czasem nie jestem też doceniany za to co dla niej robię, stało się to całkowicie normalne, że to ja zwykle ogarniam wszystko za nas dwoje. Daje z siebie więcej, a otrzymuje wzamian mniej.    Poza tym nie ma już między nami intymności, zawsze jak się choć trochę zbliżamy i przykładowo zaczynamy się całować to czuję że ona chce to przerwać jak najszybciej. Nie uprawialiśmy seksu od roku. Brakuje mi tego bardzo i bardzo mnie to boli. Nie chce mi się już nawet niczego inicjować, ponieważ zawsze słyszę nie, bo nie ma czasu, bo jest zmęczona, bo boli ją głowa itp, a są to tylko wymówki. Gdy o tym zaczynam rozmowę to twierdzi że ona chce ale nie zawsze ma ochotę, ale nawet jak chce i coś zainicjuje to przerwywa i stwierdza że np nie ma czasu. Bardzo źle się z tym czuje i wpływa to na moje poczucie wartości. Jest to dla mnie ważny element w związku bez którego na dłuższą metę nie wyobrażam sobie relacji. Czasem gdy się o to pokłócimy potrafi do mnie powiedzieć żebym ją zostawił i znalazł sobie kogoś innego.   Czuję też że nasz związek wpadł trochę w rutynę (choć to niby normalne do pewnego stopnia, wiadomo nie będzie cały czas fajerwerków, życie to nie jest bajka) i tak na prawdę nie cieszymy się soba tak jak wcześniej. Po prostu po pracy siadamy oglądamy serial, nawet za bardzo ze sobą nie rozmawiamy i idziemy spać. Nie jest tak codziennie ale bywają właśnie takie dni.   Nie wiem czy są to normalne problemy w związku czy jest to już powód do rozstania, ponieważ jest ona na prawdę wartościową osobą i ma na prawdę rzadko spotykane w tych czasach cechy. Nie pije, nie pali, w jej życiu nie ma też miejsca na żadne używki i dzięki temu ja też calkowicie zrezygnowałem z picia alkoholu i palenia. Poza tym motywuje mnie do rozwoju, chyba trochę dzięki niej  rozpocznę w tym roku studia. Uważam że rozwinąłem się w tym związku jako osoba i na prawdę dużo mi dała ta relacja ale od ładnych kilku miesięcy czuję że to ja daje od siebie zdecydowanie więcej, a otrzymuje coraz mniej i na prawdę już mnie męczy. Może po prostu nie jesteśmy dla siebie stworzeni i potrzebujemy kogoś innego.   Być może źle myślę i powieniem bardziej doceniać to co mam, a być może ja idealizuję. Boję się że jak się rozstaniemy to będzie gorzej i wtedy dopiero zrozumiem jak ważna ona dla mnie byla (raz już się wydarzyła sytuacja gdzie nie wiedzieliśmy czy będziemy razem i nie wiem czy czułem się kiedykolwiek gorzej)  Poza tym wiem też jak ważny jestem ja dla niej i boję się też że ona się po prostu załamie i przykro mi gdy myślę o tym że mogę spowodować jej cierpienie. Być może potrzebuje trochę czasu żeby odnaleźć się w nowej dla niej rzeczywistosci ponieważ jeszcze rok temu mieszkała z rodzicami a teraz pracuje, mieszka w innym mieście i się uczy.  Kocham ją, ona mnie też ale wydaje mi się że wyjdzie nam na lepsze rozejście się, bo wydaje mi się że czuję się coraz mniej szczęśliwy i wyobrażam sobie codziennie jak to by było nie być razem. Są momenty gdy mi na prawdę głupio że w ogóle w taki sposób myślę, ale jednak myślę o tym codziennie. Myślę że większość czasu to chwile gdy na prawdę czuję radość z naszej relacji i szęscie ale czasem czuję też że za dużo mnie ta relacja kosztuje i myślę że jednak oczekuję czegoś innego od drugiej połówki. Nie wiem czy przesadzam bo przecież nie ma ideałów i każdy ma jakieś wady i sam też je mam czy mam rację i rzeczywiście jest coś na rzeczy.. Przeciez jakby było dobrze to bym nie myślał o rozstaniu prawda?
  •  

  • Szkolenia dla firm

    Gabinet Ocal Siebie oferuje szkolenia dla firm poświęcone higienie psychicznej pracowników. Oferta przygotowywana jest indywidualnie w zależności od liczby uczestników, zakresu szkolenia oraz budżetu. Nasz zespół proponuje szeroki wachlarz rozwiązań. Skontaktuj się z nami poprzez e-mail, aby otrzymać więcej informacji.

  • Blogs

×
×
  • Create New...

Important Information

Używając strony akceptuje się Terms of Use, zwłaszcza wykorzystanie plików cookies.