Jump to content
  • psycholog Rafał Marcin Olszak

    Cielesne zaburzenie dysmorficzne, dysmorfofobia - psycholog online

    Dziś skupimy się na temacie, który jest nie tylko często bagatelizowany, ale również dotyka wielu osób na całym świecie - dysmorfofobia, znana także jako cielesne zaburzenie dysmorficzne.

    Dysmorfofobia to stan psychiczny, który charakteryzuje się obsesyjnym myśleniem o wyglądzie własnego ciała. Osoby cierpiące na to zaburzenie doświadczają stałego i przeważnie nieuzasadnionego przekonania, że ich ciało jest zdeformowane, brzydkie lub odrażające. Co więcej, często nie potrafią widzieć siebie w sposób realistyczny, co prowadzi do ogromnego cierpienia emocjonalnego.

    Jednym z najtrudniejszych aspektów dysmorfofobii jest to, że ludzie dotknięci tym zaburzeniem zazwyczaj ukrywają swoje lęki i obawy. Boją się, że inni ich nie zrozumieją, a wręcz ich wyśmieją, dlatego trudno jest im się otworzyć na pomoc. Niestety, to sprawia, że wielu z nich pozostaje w samotności z własnymi myślami i emocjami.

    Dysmorfofobia nie jest jedynie zwykłym niezadowoleniem z wyglądu, ale rzeczywistym problemem zdrowia psychicznego. W skrajnych przypadkach może prowadzić do izolacji społecznej, depresji i myśli samobójczych. Dlatego tak ważne jest, aby zdawać sobie sprawę, że to nie tylko "kapryśne narzekanie", ale poważna kwestia, która wymaga wsparcia i zrozumienia.

    Jeśli macie wrażenie, że ktoś z Waszych bliskich może cierpieć na dysmorfofobię, postarajcie się być dla nich empatycznymi i wspierającymi. Upewnijcie ich, że nie są sami, i zachęćcie do skonsultowania się z profesjonalnym specjalistą. Psychoterapia, zwłaszcza oparta na terapii poznawczo-behawioralnej, może okazać się skutecznym narzędziem w radzeniu sobie z tym zaburzeniem.

    Warto również podkreślić, że media społecznościowe i standardy piękna, które często są nierealistyczne, mogą pogłębiać problemy z dysmorfofobią. Wszyscy jesteśmy różni, a to, co czyni nas pięknymi, to nasza indywidualność.

    Dysmorfofobia to temat ważny i niełatwy, ale wiedza i zrozumienie są kluczem do walki z tym zaburzeniem. Pamiętajmy, że każdy z nas jest wartościowy niezależnie od tego, jak wyglądamy. Rozmawiajmy na ten temat, szukajmy pomocy dla siebie i innych oraz starajmy się zmienić społeczne postrzeganie wyglądu. Dzięki temu możemy wspólnie stworzyć bardziej wspierającą i akceptującą rzeczywistość dla wszystkich.

    Dysmorfofobia - leczenie

    Leczenie dysmorfofobii zwykle jest kompleksowe i zazwyczaj wymaga współpracy z doświadczonym specjalistą, takim jak psychoterapeuta, psychiatra, psycholog kliniczny. Oto kilka głównych podejść terapeutycznych, które są wykorzystywane w leczeniu dysmorfofobii.

    Terapia poznawczo-behawioralna jest jedną z najczęściej stosowanych terapii w leczeniu. Pomaga zmieniać myśli, uczucia i zachowania związane z obsesjami na temat wyglądu. Terapeuci mogą pomóc pacjentom w identyfikacji irracjonalnych przekonań na temat swojego ciała, a także nauczyć, jak zmieniać myślenie na bardziej realistyczne i pozytywne.

    Ekspozycja polega na kontrolowanym narażaniu pacjenta na obiekty, sytuacje lub myśli, które wywołują lęki i niepokój związane z wyglądem. Celem jest zmniejszenie reakcji lękowych i obsesyjnych myśli w odpowiedzi na te bodźce.

    W niektórych przypadkach psychiatrzy mogą przepisać leki przeciwdepresyjne, takie jak selektywne inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny (SSRI), które mogą pomóc w zarządzaniu objawami, takimi jak lęki i depresja.

    Udział w grupie terapeutycznej może być pomocny, ponieważ osoby mogą dzielić się swoimi doświadczeniami i wsparciem, co może zmniejszyć poczucie izolacji.

    Leczenie często rozpoczyna się od zrozumienia tego zaburzenia i jego wpływu na życie. Edukacja na temat tej dolegliwości może pomóc zrozumieć, że człowiek nie jest osamotniony w swoich doświadczeniach i że istnieją skuteczne metody radzenia sobie.

    Ważne jest, aby pamiętać, że każdy jest inny, a pomoc psychologiczna powinna być dostosowana do indywidualnych potrzeb i sytuacji pacjenta. Leczenie może być długotrwałe, ale odpowiednie wsparcie i terapia mogą pomóc znacznie poprawić jakość życia i zmniejszyć cierpienie związane z tym zaburzeniem. 

    Czego najczęściej dotyczy dysmorfofobia

    Chociaż osoby z dysmorfofobią mogą martwić się o dowolną część swojego ciała, istnieją pewne obszary, które są częściej dotknięte tym zaburzeniem. Są to często obszary uważane za istotne dla atrakcyjności fizycznej, takie jak:

    • Twarz: Skupianie się na detalach twarzy, takich jak nos, oczy, usta, czoło, broda czy skóra. Osoby mogą przekonane być, że mają poważne defekty w tych obszarach, które są niewidoczne dla innych.
       
    • Włosy: Zmartwienia związane z objętością, gęstością, kolorem lub stanem włosów mogą być powszechne u osób z dysmorfofobią.
       
    • Skóra: Może to obejmować obszary skóry odbierane jako nieprawidłowe, takie jak trądzik, blizny, przebarwienia czy zmarszczki.
       
    • Sylwetka: Dysmorfofobia prowadzić do obsesyjnego skupiania się na konkretnej części ciała, takiej jak brzuch, biodra, pośladki, nogi, rozmiar czy kształt biustu.
       
    • Genitalia: Osoby z dysmorfofobią mogą również przejawiać zaniepokojenie dotyczące wyglądu swoich genitaliów.

    W badaniach przeprowadzonych pod kierownictwem dr Katharine Philips z udziałem ponad 500 chorych ustalono, na jakich częściach ciała koncentruje się ich uwaga. Są to:

    skóra (73%),
    włosy (56%),
    nos (37%),
    waga (22%),
    brzuch (22%),
    piersi/brodawki (21%),
    oczy (20%),
    uda (20%),
    zęby (20%),
    nogi (ogólnie) (18%),
    budowa ciała/struktura kości (16%),
    twarz (14%),
    rozmiar/kształt twarzy (12%),
    wargi (12%),
    pośladki (12%),
    podbródek (11%),
    brwi (11%),
    biodra (11%),
    uszy (9%).

    Dysmorfofobia a operacje plastyczne, zabiegi medycyny estetycznej

    Generalnie operacja plastyczna nie jest lekarstwem na dysmorfofobię, ponieważ jest to problem psychologiczny, a nie czysto anatomiczny. W niektórych przypadkach, gdy określona wada lub obsesyjnie analizowany obszar ciała rzeczywiście wygląda tak, że inni ludzie także zwracają na to uwagę, albo jest źródłem ogromnego cierpienia bo utrudnia funkcjonowanie codzienne, operacja plastyczna może w pewnej mierze pomóc poprawić pewne aspekty wyglądu i tym samym zmniejszyć stres; nie oznacza to jednak, że sam zabieg wyeliminuje dysmorfofobię - obsesyjne myśli mogą zacząć koncentrować się na innych partiach ciała. Podkreślmy, obsesyjne myśli nie znikają, lecz zmienia się to, co jest ich wątkiem przewodnim. Operacja plastyczna może także czasami nawet pogorszyć sprawę - osoba może zacząć koncentrować się na bliznach, nienaturalności wyglądu lub znaleźć inny nieadekwatny powód zadręczania się, związany z urodą zoperowanego obszaru ciała. Bywa też, że efekty operacji postrzegane są jako dalece niewystarczające i człowiek dalej dręczy się, że źle wygląda - dodatkowo uprzykrzają mu życie myśli typu "nawet operacja plastyczna mi nie pomogła". Niestety, bardzo trudno odwieść osobę od pomysłu zastosowania medycyny estetycznej i nawet wysokie ryzyko z tym związane, ludzi nie zniechęca. Ideę skorzystania z zabiegów lub operacji należy skonsultować ze swoim lekarzem psychiatrą bądź psychologiem jak również z więcej niż jednym lekarzem czy specjalistą medycyny estetycznej, a przed tymi specjalistami pod żadnym pozorem nie należy ukrywać podejrzenia lub diagnozy dysmorfofobii. Zaznaczmy ponownie i dobitnie, operacja plastyczna nie leczy z dysmorfofobii. Nierzadko zapoczątkowuje natomiast historię wielu zabiegów, które jeden po drugim nie przynoszą ulgi, więc zmieniają się w niekończącą się opowieść o modyfikowaniu wyglądu. Bywa, że skutki są tragicznie.

     

    SKOCZ DO: 
    Księgarnia >>>> | Apteka >>>> | Uroda >>>> | Sport >>>> | Dziecięce >>>> | Moda >>>>




    User Feedback

    Recommended Comments

    There are no comments to display.



    Join the conversation

    You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

    Guest
    Add a comment...

    ×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

      Only 75 emoji are allowed.

    ×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

    ×   Your previous content has been restored.   Clear editor

    ×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.


  • Who's Online   1 Member, 0 Anonymous, 9 Guests (See full list)

  • Psycholog online

  • Polski psycholog online - Psychoterapia przez Skype Wielka Brytania, Norwegia, Niemcy, Hiszpania

  • Psycholog przez Skype  |  Darmowa porada przez forum
    Gabinet Ocal Siebie to internetowa klinika psychologiczna, w której panuje ciepła, rodzinna atmosfera. Więcej... 

    psycholog Rafał Marcin Olszak



  • Forum psychologiczne

    • Mieliśmy kiedyś takich gości.Moja kuzynka z dziećmi przyjeżdżała do nas,my jeździliśmy do nich.Niestety ich dzieci często się ze sobą kłóciły,do tego nie szanowały naszych rzeczy,mebli,czy zabawek syna. Kiedy mąż zwrócił im uwagę,że tak nie wolno,bo innym może być przykro,to nie spodobało się to ich rodzicom kontakty się urwały. Nie żałuję. 
    • Małgorzata ma rację.Jeśli mąż nie zerwał kontaktu z tamtą osobą,to tego nie zrobi, tym bardziej,że wie jak Tobie zależy i ,że boisz się żyć bez niego. Na pewno dziecko w tym momencie to zły pomysł.Postaw sprawę jasno,albo tamtą albo Ty. Jesteś młoda,jeszcze znajdziesz mężczyznę , który będzie Cię kochał i szanował tak,jak na to zasługujesz,a dziecko urodzić można i później. Przemyśl to dobrze.
    • Jakbym widziała sytuację u siebie. Moja bratowa też jest złośliwa i chociaż kiedyś bardzo się pokłóciła z moją matką to teraz mało jej w tyłek nie wejdzie, oczywiście kosztem innych. Jest bowiem oczernianie mnie ,mojej siostry itp. Probowała nawet mną rządzić,co mam robić,jak wychować dziecko. Ukróciłam to szybko i dosadnie ,bo inaczej z nią nie można.  Mama miała nawet żal, ale to moje życie. Podobnie jak Ty wyremontowałam dom,zrobiliśmy ocieplenie,malowanie,remont łazienki.Wszystko z naszych pieniędzy,bo rodzice obiecali, że dom po ich śmierci będzie mój. Zajmowałam się opłatami i wszelkimi urzędowymi sprawami,bo mieszkaliśmy razem. Jednak każde z nas miało swój budżet,tylko opłaty dzieliliśmy na pół.A pewnego dnia moja mama zaczęła kijem okładać naszego psa, bo niby ją gryzł,ale on zaczął ją gryźć dopiero jak zaczęła go bić . Próbowaliśmy różnych rzeczy, żeby pies nie reagował,nawet skorzystaliśmy z pomocy behawiorysty. Niestety matka nasiliła swoją agresję również do nas.Zaczęła czepiać się syna, on nie reagował. W końcu zaczęła do mnie wykrzykiwać,że powinnam jej mówić kto do mnie przychodzi,czy może,gdzie idę, jadę i po co,bo to jej dom i nie mam nic do gadania. Dziwne,bo mieszkałam tam od urodzenia  przez 50 lat.Poczatkowo myślałam,że to demencja,bo rodzice są po osiemdziesiątce i początki demencji objawiają się agresywnym zachowaniem,ale nie. To tylko jej widzimisię,ale pewnie przez kogoś zasugerowane. Sytuacja zaogniła się na tyle, że wyprowadziliśmy się. Do bloku nie chcieliśmy z psem,bo jest duży i potrzebuje przestrzeni do biegania.Zresztą nie każdy chce wynająć mieszkanie dla ludzi  psem. Wzięliśmy więc kredyt i kupiliśmy mały domek na działce ROD,bo na nic innego nie było nas stać. Wiadomo nie na wszystkich działkach można mieszkać,ale staramy się nikomu nie wchodzić w drogę, żyć z ludźmi w zgodzie. Serce mi się kraje,jak patrzę na dom rodzinny, który niszczeje,bo rodzice w ogóle go nie szanują i nie dbają.Wszystkie moje remonty pójdą na marne,a do tego boli,że własna matka tak mnie potraktowała. U nich mieszkaliśmy na jednym pokoju we troje,a oni mieli każdy swój pokój.  Żal mi tego strasznie,ale teraz mam spokój. Do domku zaprosiłam tylko siostrę. Do brata nic nie mam,ale bratowej nie zaproszę i tyle . Ojciec przywoził mi drzewo to nawet do domu nie chciał wejść. Wcześniej rozmawiałam z nim o całej sytuacji,ale miał to gdzieś. Rozpisałam się,ale nawiązując do Twojej sytuacji,to jeśli mieszkasz gdzieś indziej, to przyjeżdżaj w odwiedziny,tak jak każdy. Swoje piętro traktuj teraz jak pokoje gościnne. Nic w nich już nie rób,bo nikt tego nie doceni,a jeszcze nie uszanują. Jak ktoś będzie mówił, że masz coś naprawić,to mów,że wszyscy korzystają,niech wszyscy robią. A jeśli bardzo Ci zależy,to załóż nowe zamki i zamknij na klucz,kiedy Was nie ma. Dobrze zrobiłaś, że nie zaprosiłaś bratowej. Po co Ci osoba, która jest trucizną dla wszystkich. Rodzicom czasem tak wygodniej, żeby nie interweniować w sytuacjach konfliktowych między rodzeństwem. Mało tego czasem to oni tworzą tę sytuacje,bo obmawiają jednych przed drugimi. Mamy wmawiane,że należy szanować rodziców, rodzinę,ale nikt nie mówi,że to powinien być szacunek wzajemny. Pozdrawiam.
  •  

  • Szkolenia dla firm

    Gabinet Ocal Siebie oferuje szkolenia dla firm poświęcone higienie psychicznej pracowników. Oferta przygotowywana jest indywidualnie w zależności od liczby uczestników, zakresu szkolenia oraz budżetu. Nasz zespół proponuje szeroki wachlarz rozwiązań. Skontaktuj się z nami poprzez e-mail, aby otrzymać więcej informacji.

  • Blogs

×
×
  • Create New...

Important Information

Używając strony akceptuje się Terms of Use, zwłaszcza wykorzystanie plików cookies.