Jump to content

Jak postępować z osobą z zaburzeniami lękowymi?


K87

Recommended Posts

Jak w tytule ....nie wiem zupełnie jak radzić sobie z bliska mi osoba,która choruje na zaburzenia lękowe,ale od początku....

 

Mam 32 lata mój mąż również,choruje on na zaburzenia lękowe.Nasze życie to piekło ...staram się mu pomagać,ale mam wrażenie,że wszystko co robię denerwuje go . Mój mąż ma do mnie pretensje o wszystko...przede wszystkim,że pracuje,że sam zostaje w domu...ale kto ma utrzymywać dom jak on nie pracuje?... Staralismy się o dziecko,ale niestety parametry nasienia mojego męża wyszły bardzo źle i to go dobiło,od tamtej pory czyli od roku przestaliśmy się starać a mąż zrezygnował z posiadania dziecka.Mam wrażenie,że ja też stałam mu się obojętna,na moje prośby o rozmowę reaguje agresja,a pytania czy kiedykolwiek wrócimy do starań o dziecko skwitował raz "jeśli chcesz mieć dziecko wyjdź na ulicę i niech ktoś Ci je zrobi " powiedział to kompletnie bez emocji ,nie w nerwach mam wrażenie,że tak naprawdę myśli...Obecnie mąż przeprowadził się do swojej matki ponieważ boi się być sam w mieszkaniu ja niestety nie zapewnie mu całodobowej opieki bo pracuje po prostu. 

Pakując się powiedział,że bardzo mnie kocha i modli się żeby wrócić w dobrym stanie żeby być ze mną. Nie wiem już co mam myśleć raz mówi jedno raz drugie...ostatnio powiedział,że czuje że byłby złym ojcem bo nie radzi sobie sam że sobą nawet...poza tym mówił również,że on czuje,że nie jest w stanie żyć normalnie,że normalne życie nie jest dla niego.

Jak pracował to codziennie przed wyjściem z domu czuł się źle ,robiło mi się stabo ,niedobrze...w końcu skończyło się tym,że zmieniał pracę w ciągu dwóch lat 4razy aż w końcu przestań pracować bo psychicznie nie dawał rady...

Obecnie mieszka u matki , czeka na wizytę u neurologa(ponieważ cały czas wmawia sobie,że mu coś poważnego dolega i szuka przyczyny u kolejnego doktora) plus chcę zmienić psychiatrę bo nie dogaduje się z obecną . Na psychoterapię nie chcę iść ponieważ uważa,że mu to nic nie da.

Całymi dniami gra na telefonie i tablecie w grę online.wydaje na nią pieniądze i nie widzi w tym nic złego a ja widzę,że on ucieka w wirtualny świat bo nie radzi sobie w rzeczywistym.

 

Jestem kompletnie w kropce.Nie wiem co zrobić .Czy jest jakaś szansa ,że mój mąż z tego wyjdzie?Czy ta jego obojętność i taki stosunek do mnie może być spowodowany choroba czy raczej nie powinnam idę łudzić i mąż naprawdę mnie już nie kocha?

Czym mam starać się rozmawiać z nim o dziecku czy narazie odpuścić temat do momentu aż zacznie leczenie u nowej psychiatry ?

Nie wiem co mam robić ..jak się zachowywać ....proszę o pomoc ...

Link to comment
Share on other sites

Jest szansa jeśli pójdzie na psychoterapię, sam z tego nie wyjdzie bo nawet nie próbuje. Jeśli tego nie uporządkuje to nie ma sensu rozmawiać o dziecku bo co z niego będzie za ojciec? Wyobraź sobiejak w takim w stanie zajmuje się dzieckiem, jak.on sam potrzebuje opieki całodobowej..

Link to comment
Share on other sites

Dziękuję za odpowiedź. Nie poruszam tego tematu tak naprawdę nie mam ochoty wcale się odzywać....ten związek to jakaś fikcja ja w naszym mieszkaniu on dalej u mamusi siedzi...ma 32 lata a jak mu coś nie pasuje albo się pokłócimy albo właśnie tak jak teraz czuję lęk przed zostaniem sam w mieszkaniu to zaraz tam wraca.

Ostatnio w rozmowie przez telefon powiedział mi,że jemu w domu rodzinnym jest lepiej ponieważ nikt mu tu problemów nie robi...no tak napewno jest bo całymi dniami leży sobie i gra w grę nikt z nim nie rozmawia na drażliwe tematy dotyczące tego czego się boi tylko rozmowy o jakiś pierdolach...

Ja natomiast mu się kojarzę z samymi problemami bo chce staram mu się uświadomić,że życie nie polega na leżeniu i graniu ....problemem jest dla niego nawet to,że ja chcę porozmawiać o czymkolwiek ważnym ...najlepiej by było dla niego jakbym w ogóle nie inicjowała żadnej rozmowy tylko akceptowała to co on robi w tym momencie.

Boje się co będzie ....jeśli on nie będzie chciał się leczyć będę musiała wystąpić o rozwód...nie wyobrażam sobie życia dalej w ten sposób ...

Link to comment
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

  • PODCASTY.jpg

  • Blog Entries

    • 0 comments
      Badania nad efektem placebo dostarczają fascynujących spostrzeżeń na temat siły umysłu i wpływu wierzeń na doświadczenia fizyczne. Efekt placebo polega na poprawie stanu zdrowia lub zmniejszeniu objawów choroby po podaniu substancji, która nie ma żadnego rzeczywistego działania farmakologicznego. To zjawisko jest często obserwowane w badaniach klinicznych, gdzie pacjenci otrzymują placebo, a ich umysły wierzą, że przyjmują lekarstwo.
      Ciekawym aspektem tego efektu jest to, że niektóre badania wykazują, iż efekt placebo może być skuteczny nawet wtedy, gdy osoba jest świadoma, że przyjmuje placebo. Mózg reaguje na oczekiwania i przekonania jednostki, co prowadzi do realnych zmian w organizmie.
      Efekt placebo podkreśla potężny wpływ psychiki na zdrowie fizyczne. Jest także ważnym elementem badań klinicznych, ponieważ ilustruje, jak skomplikowane są mechanizmy odpowiedzi organizmu na sugestie i oczekiwania. To jedno z zjawisk, które skłaniają naukowców do głębszego zrozumienia relacji między umysłem a ciałem oraz roli psychologii w procesie zdrowienia.
      Efekt placebo może działać nie tylko w kontekście zdrowia, ale także zjawisk społecznych. Jeśli przekonujące przedstawi się rozwiązanie, które ma rzekomo uleczyć jakąś problematyczną sytuację, ludzie pod wpływem tej sugestii mogą zacząć dochodzić do wniosku, że faktycznie korzystnie wpływa ono na okoliczności chociaż zupełnie inne czynniki tak naprawdę ją zmieniają. Fakt ten może być wykorzystywany w propagandzie. "To naszym rozwiązaniom zawdzięczamy pozytywne zmiany" - mogą głosić niektóre środowiska, dążąc do poprawy, wzmocnienia swojego wizerunku i pozycji. 
    • 0 comments
      Znane jest zjawisko zwanie efektem Stroopa, które zostało nazwane od nazwiska psychologa Johna Ridleya Stroopa, który je opisał w 1935 roku. W eksperymencie Stroopa badani mieli za zadanie wymienić kolory, w jakich napisane były słowa, ale problem polegał na tym, że słowa te opisywały kolory inne niż te, w których były napisane. Na przykład, słowo "czerwony" było napisane kolorem niebieskim. Ludzie mieli trudności w nazwaniu koloru, ponieważ mózg miał skłonność do automatycznego czytania słowa, zamiast skupienia się na kolorze.
      czerwony niebieski zielony
      Efekt Stroopa ilustruje zjawisko interferencji poznawczej, gdzie dwie funkcje kognitywne rywalizują ze sobą, utrudniając efektywne wykonanie zadania. To zjawisko jest szeroko stosowane w psychologii jako narzędzie badawcze do zrozumienia procesów uwagi, kontroli poznawczej i zdolności do przetwarzania informacji w mózgu. Efekt Stroopa ma również zastosowanie w psychologii klinicznej, gdzie jest używany do oceny funkcji poznawczych u osób z różnymi zaburzeniami.
    • 0 comments
      Ilu ludzi trzeba, aby zmienić żarówkę? To popularne pytanie, które często jest używane w kontekście żartów, ale istnieje również poważniejsze podejście psychologiczne do tego pytania. W psychologii społecznej istnieje koncepcja znana jako "efekt widowni" (ang. bystander effect). Obejmuje ona sytuację, w której im więcej osób jest obecnych, tym mniejsza szansa, że ktoś zareaguje na potrzebę pomocy.
      To zjawisko zostało zauważone po tragicznym zdarzeniu w 1964 roku, kiedy Kitty Genovese była brutalnie napadnięta i zamordowana na ulicy w Nowym Jorku, a liczne osoby były świadkami tego ataku, ale nikt nie interweniował ani nie wezwał pomocy. Psychologowie społeczni zaczęli analizować, dlaczego ludzie w grupie mogą wykazywać mniejszą skłonność do udzielania pomocy niż w sytuacji, gdy są sami.
      Jednym z wyjaśnień jest tzw. "rozproszenie odpowiedzialności" – w grupie każdy może zakładać, że ktoś inny już dzwoni po pomoc, co prowadzi do zjawiska bierności. To zjawisko jest ważnym obszarem badań w psychologii społecznej i przypomina nam, jak istotne jest zrozumienie, jak ludzie reagują na sytuacje wymagające pomocy społecznej.
      "Susan Catherine Genovese (ur. 7 lipca 1935, zm. 13 marca 1964; powszechnie znana jako Kitty Genovese) – mieszkanka Nowego Jorku, która została brutalnie zamordowana pod swoim domem w Kew Gardens, dzielnicy Queens w Nowym Jorku. Dwa tygodnie po pierwszej wzmiance o wydarzeniu w kronice policyjnej, The New York Times opublikował na jego temat reportaż, według którego 37–38 świadków było świadomych toczącej się pod ich oknami zbrodni, i nie zareagowało ani nie wezwało policji." - Wikipedia
    • 0 comments
      Uwodzenie - dobro czy zło, hit czy kit - czyli fakty i mity. Podcast psychologiczny:
       
    • 0 comments
      Tak zwany syndrom DDA to zespół różnych problemów, które nierzadko współwystępują u osób, które wywodzą się z domu z problemem alkoholowym, z rodziny dysfunkcyjnej. Jest to pojemna kategoria wielu zróżnicowanych trudności i nie stanowi w ścisłym rozumieniu tego słowa zaburzenia psychicznego, nie jest jednostką chorobową.
      Tzw. syndrom DDA i czym się objawia
      Faktem jest jednak, że w stopniu częstym, Dorosłe Dzieci Alkoholików (DDA) doświadczają problemów utrudniających normalne funkcjonowanie. Jednym z nich bywa zaburzenie znane jako zespół stresu pourazowego (PTSD) związany z traumatycznymi przeżyciami z młodości i wczesnej dorosłości, zwłaszcza mającymi miejsce w domu rodzinnym. 
      Zespół stresu pourazowego PTSD - objawy, leczenie
      PTSD (zespół stresu pourazowego) to zaburzenie, które może wystąpić po przeżyciu traumatycznego wydarzenia lub serii wydarzeń, skrajnie trudnego doświadczenia rozciągniętego w czasie. Może to obejmować:
      sytuacje takie jak wojna, gwałt i molestowanie, katastrofy naturalne, przemoc domowa, chroniczne narażenie na złe traktowanie, długotrwała deprywacja najważniejszych potrzeb (poczucie bezpieczeństwa, miłość rodzicielska, zdrowie), inne doświadczenia traumatyczne. Objawy PTSD mogą obejmować nawracające koszmary (nawet wybudzające w nocy), natrętne wspomnienia traumatycznych wydarzeń, wybuchy gniewu z byle powodu, wycofanie społeczne oraz izolacja, zaburzenia snu (niemożność normalnego zaśnięcia, budzenie się przedwcześnie), nadmierną pobudliwość i impulsywność oraz inne kłopotliwe reakcje emocjonalne i fizyczne (roztrzęsienie, uderzenia zimna lub gorąc, łzy stające w oczach w sytuacjach kojarzących się z traumą), duże ryzyko szkodliwego łagodzenia przykrych emocji poprzez sięganie po alkohol i inne substancje, wysokie prawdopodobieństwo występowania niskiego poczucia własnej wartości, a także wchodzenia w toksyczne związki.
      DDA a PTSD
      W przeciwieństwie do DDA, PTSD jest uznawane za oficjalne zaburzenie psychiczne i jest klasyfikowane w Międzynarodowej Klasyfikacji Chorób (ICD) i Kryteriach Zaburzeń Psychicznych (DSM). Osoby cierpiące na PTSD zwykle potrzebują profesjonalnej pomocy psychologicznej bądź psychiatrycznej w celu zarządzania swoimi objawami i przystosowania się do życia po traumatycznym doświadczeniu.
      NA MARGINESIE: Dołącz na Facebooku:
      DDA - grupa psychologiczna OcalSiebie.pl prowadzi psycholog Rafał Olszak, autor tego tekstu
      https://www.facebook.com/groups/1210223780527193 
      Podsumowując, warto by DDA doznając życiowych trudności skorzystały z konsultacji psychologicznej. Diagnoza pozwoliłaby ustalić, czy i w jakiej części wynikają one z takich bądź innych następstw wychowywania się w rodzinie z problemem alkoholowym. Elementem diagnostyki jest także przyjrzenie się temu, czy osoba zmaga się z PTSD. Jeśli tak, wskazana byłaby psychoterapia, a niekiedy kontakt z lekarzem psychiatrą. 
      - psycholog Rafał Marcin Olszak

       


  • Ważna informacja

    Chcąc, by psycholog ustosunkował się do pytania zadanego na forum, należy we wstępie podać swój wiek oraz swoją płeć i spełnić warunki podane w instrukcji darmowej porady. Psycholodzy udzielają odpowiedzi w miarę możliwości czasowych. W razie doświadczania nasilonych myśli samobójczych należy skontaktować się z numerem 112 by uzyskać ratunek. Doświadczając złego samopoczucia lub innych problemów można rozważyć też kontakt z telefonami zaufania i pomocowymi - niektóre numery podane są tutaj.

  • Toksyczny związek Ocal siebie książka PDF

  • PODCASTY-OCALSIEBIEpl.jpg

  • PODCASTY.jpg

     

     

×
×
  • Create New...

Important Information

Używając strony akceptuje się Terms of Use, zwłaszcza wykorzystanie plików cookies.