Skocz do zawartości

Przeszukaj forum

Pokazywanie wyników dla tagów 'emocje'.

  • Szukaj wg tagów

    Wpisz tagi, oddzielając przecinkami.
  • Szukaj wg autora

Typ zawartości


Forum psychologiczne i obyczajowe

  • Forum powitalne
    • Poznajmy się!
  • Forum wsparcia
    • Rozwój osobisty
    • Niełatwe przejścia
    • Problemy w związkach
    • Rozstania, rozwody, żałoba
    • DDA/DDD
    • Zaburzenia lękowe
    • Zaburzenia nastroju
    • Inne, psycholog online, psychoterapia Skype
  • Forum integracyjne
    • Hyde Park
    • Kultura i sztuka, hobby
  • Opinie o Ocal Siebie
    • Propozycje zmian
    • Opinie o usługach Gabinetu Ocal Siebie

Product Groups

Brak wyników do wyświetlenia.

Blogi

Brak wyników do wyświetlenia.

Brak wyników do wyświetlenia.


Szukaj wyników w...

Znajdź wyniki...


Data utworzenia

  • Rozpocznij

    Koniec


Ostatnia aktualizacja

  • Rozpocznij

    Koniec


Filtruj po ilości...

Data dołączenia

  • Rozpocznij

    Koniec


Grupa


O mnie

Znaleziono 628 wyników

  1. We wtorek 23.07.2019], kot zaczął się zachowywać inaczej niż zwykle, jeden weterynarz na osiedlu [ja bezrobotny, brak oszczędności], tylko na to było mnie stać. Wizyta nic nie dała. W czwartek [25.07.2019] kolejna [matka dała pieniądze i dalej daje na utrzymanie kota] u innego poleconego, no i wyszło, że ma chłoniaka/białaczkę w stanie niezadowalającym. Jakieś zmiany w płucach, trochę płynu, potem wyszło też jak z sercem, nerki i wątroba w porządku, krew również. Na chwilę obecną stan stabilny i owszem cieszy mnie to, ale kot jest na lekach, jeżdżę do gabinetu, teraz raz na 1,5 tygodnia, wcześniej co kilka dni. Od 23.07 nie jestem sobą, 25.07 czyli w dniu kiedy dowiedziałem się co z kotem, ryczałem jak nigdy, albo inaczej mówiąc, nie przypominam sobie, żeby w ciągu ostatniego czasu coś takiego miało miejsce. Od razu po wyjściu z gabinetu zadzwoniłem do psychologa, Caritas ma placówki z darmową pomocą, dla takich jak ja. Poszedłem, znowu ryczałem i na kolejnych spotkaniach też, w domu tak samo. W ubiegłym roku chodziłem na spotkania do tego samego miejsca, ale przestałem, żałuję, dziś tej Pani nie ma już na miejscu i chodzę do innej. Nie wiem ile kot będzie żyć, nie chcę wiedzieć, bo to jeszcze bardziej mnie dobije, jeśli będzie to krótki okres, nawet jak by był długi, to i tak bym musiał odliczać i przygotowywać się do pożegnania. Co gorsze, będę musiał podjąć w końcu decyzję o uśpieniu go, kiedy jego stan na tyle się pogorszy i nie będzie się już nic dało zrobić. Wiem, że przy tym będę, następnie muszę jakoś załatwić kremację, transport i całą resztę, urnę... nie wiem czy dam to radę zrobić, już teraz płaczę. Jak nazwa tematu wskazuje, nie mam nic poza kotem. Żadnych znajomych, rodziny, co prawda matka jest i z nią mieszkam, ale to osoba której zawdzięczam swoje wszelkie problemy natury psychicznej. 31 lat i tkwię w tym samym miejscu, całe życie. Pani psycholog zasugerowała wizytę w szpitalu psychiatrycznym, dała namiary na psychiatrę [leki, jeśli nie chcę szpitala], ale olałem to, no i termin minął. Będę próbował w przyszłym tygodniu. Mam też namiar na jakiś numer 24/7. Kolejna rozmowa z psychologiem dopiero we wrześniu, cały miesiąc jestem pozostawiony sam sobie. Dziś wysyłałem CV, ale w Polsce niestety trudno znaleźć zatrudnienie dla osób takich jak ja, z cała gamą problemów natury psychicznej, więc jeśli będzie jakikolwiek odzew, to będzie cud, nie żebym informował kim jestem, ale dobrze wiemy, że presja, mobbing i cała masa tego typu podobnych jest normą w najgorszych pracach. Gdzie indziej nie mam po co aplikować. I tak to nędzne życie jakoś leci, brak wykształcenia, brak umiejętności, talentu i chęci. Zrobiłem to [wysyłanie CV, szukanie pracy] głównie z myślą o kocie, wszystko kosztuje, a tym bardziej w takich okolicznościach. Pijawki żerują na ludzkiej tragedii i płacić trzeba, sporo, dla mnie kwota rzędu 2 tysiące i więcej to kosmos. Nie mam pojęcia co robić ze sobą, samobójcze myśli oczywiście mam od wielu lat, czy się nasiliły trudno mi powiedzieć, bo priorytetem jest dla mnie kot i muszę o niego zadbać. Po babci, ani dziadku nie uroniłem łzy, na żadnym pogrzebie jakim byłem. Zdaję sobie sprawę z tego co tutaj piszę, może być trudno to pojąć, ale taka jest prawda. Kotek ma 8 lat+, więc swoje już przeżył, ale i tak mnie to boli, przez to jak jest. Zgon naturalny to jednak co innego. Fatalnie się czuję, w domu miałem Sulpiryd i łykam sobie codziennie po jednej sztuce, początkowo pomagało, w sensie otumaniało mnie, ale już przeszło. Dziś zacząłem drugi listek, jest tam 12 tabletek ogólnie. Lepiej jest rankiem, ale noc, ciemność mnie przeraża, nigdy tak nie było. Sam też nie wiem co dokładnie czuję, bo nigdy tak źle nie było, a wiem, mam tą pewność, będzie gorzej. W skrócie mogę to tylko opisać jako ciągły "stan zagrożenia", czy inny lęk, nie wiem, nie mam pojęcia.
  2. Mam 42 lata, po 9 latach związku za kilka dni rozwiedziemy się lub przejdziemy w separację z żoną. Chyba już jej nie kocham choć ona mnie podobno tak. Jednak nie potrafi tego wyrazić, okazać. Wręcz przeciwnie jest zła na mnie że napisałem pozew, że nie zapłaciłem jej lepszych warunków, nie byłem jej księciem na białym koniu. Jest mi żal wspólnych lat, przykro z powodu tyłu prób porozumienia i polepszenia związku( ponad dwa lata chodzę do pani psycholog. Tymczasem zamiast osiągnąć jakiś pozytywny efekt rozwiedziemy się w złości. Żona woli mnie znienawidzić i później wcale nie znać. Chciała by bym wylądował jej zdjęcia nawet. A tego nie mogę zrobić ani technicznie bo to kilka tysięcy zdjęć ani emocjonalnie. Będzie bolała z początku i może będę płakał ale to moje wspomnienia i wolę pamiętać tylko dobre chwile z żoną, nawet była... myślałem żeby dać nam jeszcze szansę, separacja albo związek partnerski. Ale jeśli żoną nie chce, nie uczyni żadnych kroków w te stronę to chyba nie ma żadnych szans??
  3. 31 stycznia zginęła moja kotka. Była dla nas (ja i partnerka) członkiem rodziny, quasi-dzieckiem (nie chcemy mieć dzieci) i oczkiem w głowie. Mieliśmy z nią b.bliskie relacje a ona wprowadzała energię do naszego życia. Ona żyła z nami. Minęło pół roku a ja nie potrafię się z tym pogodzić. Nie ma dnia od 31 stycznia abym nie myślał o niej, o tym koszmarnym dniu, o strasznych 500m. 500m. Tyle miałem czasu na zastanowienie się (niosąc sztywniejacą już od zimna, pewnie potrąconą i martwą już, Papi) jak jej powieziec, że najważniejsze stworzenie nie żyje. [....] Boli mnie ból partnerki (rok depresji w domu, dzień w dzień z Papi), boli mnie, że Papi cierpiała, że jej nie ma. Rozrywa mi serce myśl o braku jej zapachu, delikatych łapek, kocich rozmów. Nie wiem, jak sobie poradzić z tą sytuacją, ludzie nie rozumieją (nie potrafią wyjść poza myślenia o kocie jako "tylko kocie"). Jak tylko zahacze myslami o Papi, ściska mi wręcz gardło, łapie doła. Z drugiej strony, nie chce o niej zapomnieć. Chce móc ją wspominać bez bólu.
  4. Witam. Jestem młodą dziewczyną, która według ludzi dookoła ma wszystko SUPER w życiu. Możliwe ze właśnie tak jest ale od długiego czasu tego nie czuje ani nie czuje szczęścia. Dlatego tez stwierdziłam że coś jest niedobrze. Dzieciństwo miałam raczej normalne jak na moje czasy. Mieszkałam często z dziadkami bo albo jeden albo drugi rodzic pracował za granicą. Przyjeżdżając rozpieszczali mnie zabawkami, słodyczami oraz wszystkiego co chce ( aktualnie mam 1stopień otyłości z czym mecze się od czasów przedszkolnych ). Problem bycia grubym dzieckiem/osobą był już od momentu, który mogę pamiętać czyli czasy przedszkolne. Czasy dorastania (liceum i studia) były dla mnie szczęśliwe bardzo bo niestety zaczęłam z sobą walczyć. Diety, Głodówki oraz wlewanie w siebie litrów wody... waga schodziła ale powoli. Następnie „genialny „ pomysł bulimi, który pomógł mi się pozbyć w ciągu roku około 25kg i to pozornie bez żadnych konsekwencji. Moje życie było podporządkowane tylko tej chorobie. Pozytywnymi aspektami mojego okresu dojrzewania była świadomość tego ze jestem chudsza i ze teraz ludzie będą mnie akceptować wiec zaczęłam się otwierać do ludzi. Poznałam cudownych ludzi, których znam do dziś i uważam ich za jedno z moich szczęść w życiu. Kolejny duży etap to już koniec studiów i zakochanie się w swoim przyszłym mężu. Jak w każdych związkach nie było kolorowo ale wiem i jestem pewna, że to jest ta moja miłość. To uczucie jest odwzajemnione wiec można powiedzieć, że ludzie dookoła maja racje, że życie mam bardzo pozytywne. Od 5 lat mieszkamy wspólnie za granicą (UK i Niemcy) gdzie musiałam pokazać na co mnie stać pod względem bycia dorosłą i samodzielną. Udało mi się ale w mojej głowie pojawiła się obserwacja, ze zostałam matką mojego faceta. Ciężko mi stwierdzić, że on też zaczął swoje starania w byciu dorosłym oraz głową rodziny. Czułam ze ja robie duże postępy w życiu a on jest pod moją opieką i jest mu z tym dobrze. Było mi ciężko zajmowaniem się swoimi jakimiś drobnymi problemami, jego dużymi problemami (szczególnie finansowe które ciągnę się już pare lat). Moim zdaniem on teoretycznie nie robił z tym nic i tak się ciągnie. Teraz jestem w 5 miesiącu ciąży co było wspólna decyzja i staraniami, mieszkamy na normalnym mieszkaniu, prace mamy pod nosem. Wiem ze jak urodzę dzidzie to pomimo tego ze w brzuchu mam tylko jedno maleństwo to stanę się matką dwójki. Od prawie 5 lat zmiany mojego przyszłego męża są raczej słabe (albo mam za duże wymagania). Czuje, że potrzebuje wsparcia konkretnego a nie kolejnych obietnic, które nie będą dotrzymane. Powinnam prosić dorosłego faceta aby stał się faktycznie dorosły i odpowiedzialny ? Nawet już nie prosić lecz błagać/grozić ?
  5. Hej, piszę do Was z dość już upierdliwym dla mnie problemem:) Otóż od kilku lat mam nawracający problem jedzenia. Nie chcę mi się jeść, nie mam na to kompletnie ochoty. Jak już jem, potrafi mi się w pewnym momencie zrobić niedobrze, po prostu przestać jeść i dokończyć to jedzenie za godzinkę przykładowo. Przez to nie mam na nic energii, ciągle jestem zmęczona i nie do życia. Najchętniej bym leżała w łóżku i spała, nic w sumie dziwnego jak nie dostarczam sobie energii. Chciałabym wyjść na rower, czy spacer ale najzwyczajniej w świecie przez niejedzenie, nie mam na to ochoty. Dodatkowo przez to mam niedowagę, bardzo chciałabym przytyć, ale nie mam jak. Nie chcę mi się jeść, więc się nie ruszam i nie tyje. W związku przez to, również mi się psuję, bo nie mam sił na jakiekolwiek pieszczoty z chłopakiem czy na jakieś wyjścia na spacer Pracę mam siedzącą, przez to do niej nie potrzebuje sił. W tamtym roku miałam fizyczną pracę i jadłam więcej, ruszałam się i przytyłam. Gdy poszłam na studia to znowu wróciło, przestałam się ruszać i schudłam. To jest takie niekończące się koło, którego już mam naprawdę dość i nie wiem jak sobie z tym poradzić. Gdyby tego wszystkiego było mało mam problem z jedzeniem przy obcych mi ludziach, potrafi mi się nagle zrobić niedobrze, wszystko mi się cofa i przestaje jeść. Przez to nie jem w restauracjach czy innych tego typu lokalach.Myślałam, żeby zacząć od rodzinnego lekarza, ale nie wiem czy to dobry pomysł. Czy lepiej już iść gdzie indziej. Nie wiem co to, podejrzewam to na tle psychicznym. Sama sobie z tym nie poradzę, jedyną moją pomocą jest chłopak. Bo rodzice uważają, że wymyślam. Proszę o pomoc.
  6. Witam, Jestem mężatką, studentką i mam obecnie skończone 25lat. Nie mieszkam z rodzicami od 18 roku życia, ze względu na niedogadywanie się niestety z ojcem. Ale postanowiłam napisać o tym, co mi się ostatnimi czasy dzieje. Od około 3 miesięcy męcze się z napadami lęku, a nawet paniki. W najmniej oczekiwanych momentach odczuwam szybsze bicie serca, robi się duszno i ogólnie szukam jak najszybciej ewakuacji na świeże powietrze. Wtedy ze stresu, że coś mi się dzieje, czuje się źle i niedobrze. Czasami te dolegliwości doprowadzają mnie do dreszczy i cała się trzęsę... nie wchodzę do większych sklepów, bo boje się, że zrobi mi się znowu źle i słabo i nie zdążę z niego wyjść.. to samo jest z innymi miejscami. Odczuwam głód, ale jem zdecydowanie mniej. Mam męża od roku czasu, jesteśmy ze sobą prawie 4 lata. Pracuje zagranicą wiec więcej nie ma go w domu niż jest.. dlatego kiedy tylko coś mnie takiego dopada to biorę psa i biegnę na zawnątrz - po pierwsze, żeby zaczerpnąć powietrza, po drugie, żeby starać się myśleć o czymś innym, a po trzecie, aby byli ludzie wokół, jeżeli miałoby mi się coś stać. Byłam u psychiatry i dostałam leki na zaburzenie lękowe uogólnione z atakami paniki i agorafobią. Biorę je 3ci dzień. Ale nie ukrywam, ze jak usłyszałam, ze pierwsze 2 tygodnie mogą mi nasilić moje ataki to się przestraszyłam i codziennie teraz mam dodatkowy przez to stres. Ogólnie jestem bardzo uczuciowa i wrażliwa. Przeżywam wszystko. Nawet to, czego nie muszę. Moje życie obecnie - mogę przyznać, że jest naprawdę dobrze. Mam pracę, która kocham, męża, mieszkanie. Nawet nie mam powodów do stresów tak naprawdę. Ale wiele stresów i nerwów przeżywałam przez cały okres 3 lat przed ślubem. Dodam jeszcze, że nigdy wcześniej nie miałam tak dobrych wyników badań z krwi. Bardzo proszę o wskazówkę.. czy to wszystko zostało dobrze zdiagnozowane? Czy te tabletki mi pomogą? Jak sobie z tym radzić? I czy potrzebna będzie mi terapia? Pozdrawiam
  7. Witam. Od dłuższego czasu zmagam się z pewnym problemem. Mianowicie odczuwam ogromny lęk przed chorobami fizycznymi, szpitalem, osobami chorymi (fizycznie). Jest to bardzo duży lęk. Miewam ataki paniki, uczucie niepewności strachu i jak już wcześniej powiedziałam owego leku. Od niedawna jest gorzej czasem nie mogę spać po nocach bo rozmyslam o chorobach i że je mam. Wmawiam sobie różne choroby regularnie sprawdzam swoje ciało z obawą że dopadła mnie jakaś choroba. Pytam bliskie mnie osoby czy z moim zdrowiem jest na pewno wszystko dobrze. Oni zawsze odpowiadają że wszystko jest bardzo dobrze. Czasem mam tak że chodzę do lekarza żeby zbadał moje ciało np brzuch . Zawsze każda wizyta kończy się pozytywnie. Jednak to mnie nie uspokaja. Proszę o pomoc.
  8. Gdy poznałam mojego partnera wiedziałam, ze ma dziecko. Nie miałam z tym problemu - do czasu. Świetnie się dogadywałam z jego synem, dopóki nie zaczęliśmy się starać o dziecko. Bardzo chciałam zajść w ciążę, jednak starania trwały pół roku. Czułam się gorsza, bo z byłą udało mu się za pierwszym razem. Potem poroniłam, było jeszcze gorzej. Wtedy udało mi się zajść w ciążę, ale byłam zazdrosna. Mąż opowiadał, jak cieszył się z pierwszego synka a ja wiedziałam, że z naszego dziecka wcale się nie cieszy. Moje uczucia jakoś ukierunkowały się na jego syna. Zaczęłam go obwiniać, być zazdrosna. Jego chciał, z niego się cieszył, a z mojego dziecka już nie. Później było tylko gorzej. Zauważyliśmy, że jego syn nie rozwija się prawidłowo. Podejrzewałam u niego autyzm. Mąż zapierał się, mówiąc że próbują mu wmówić chorobę jego dziecka, obwiniał mnie z kłótnie z byłą partnerką. Gdy urodziłam byłam zaborcza o córkę. Mąż niewiele się nią zajmował. Bolało mnie, bo wcześniej opowiadał jak wstawał w nocy do syna, do naszej córki jakoś mu się nie chciało. Jeszcze bardziej znienawidziłam jego syna. W międzyczasie ciągle kłócił się z byłą partnerką, obarczając mnie odpowiedzialnością. Zaczęło mi przeszkadzać, gdy jego syn przyjeżdżał do nas, gdy patrzył na moją córeczkę, podchodził do niej, oglądał... Nie mogłam znieść, gdy się później bawili. Czułam mdłości, gdy mąż robił im razem zdjęcia. Potem druga ciąża. Z każdym przyjazdem jego syna skręcało mnie w żołądku, z obawy, że mąż każe dotykać mu mojego ciążowego brzuszka. W wyniku kłótni z byłą partnerką nie widział syna pół roku. Wyżywał się na mnie, kłóciliśmy się dużo w tamtym momencie, ale było mi na rękę, że nie muszę go oglądać. Potem znów zaczął po niego jeździć. Kontakt z nim jest utrudniony. Matka go nie diagnozuje, ja widzę autystyka. Drażni mnie, gdy pół dnia gotuję obiad a na koniec on trzy godziny je, plując i właściwie zwracając to co ma w buzi do talerza. Mąż nie zwracał mu uwagi, za to na naszą córkę krzyczał z byle powodu. Wszyscy mamy się dostosowywać do tego dziecka, nasze zasady domowe, wg których wychowujemy nasze dwie córki na czas jego obecności zostają "naginane". To, ze musiałam się silić na uśmiech, miłe słowa do tego dziecka i udawać, że wszystko jest dobrze pogarszały tylko mój stan. Tłumiłam to wszystko w sobie. Powiedziałam mężowi, że trudno mi go zaakceptować w 100%, wydawało mi się, że zrozumie, wesprze, a wypomniał mi to przy pierwszej kłótni. Dlatego mój pogłębiający się problem tłumiłam w sobie, ukrywałam, udając, że nic się nie dzieje, co z kolei tylko pogarszało. Stało się to o tyle poważne, że gdy tylko słyszę, że mąż chce po niego jechać czuję mdłości na samą myśl, chodzę poddenerwowana, słabo sypiam, wybucham złością. Gdy widzę gdziekolwiek w sieci to samo imię wywraca mi się w żołądku. Nie potrafię wyjść z nimi na spacer. Nie potrafię czasem zmusić się na uśmiech w jego stronę. Mdli mnie, gdy słyszę, jak bawi się z moją córką, brzydzi mnie gdy dotyka jej rzeczy, jej zabawek. Boli mnie jego istnienie. Nie potrafię się pogodzić i rozważam rozwód z tego powodu. Chciałabym, żeby mąż był tylko nasz, żeby nie musiał marnować naszego czasu w weekend na niego. Żebym nie musiała sobie psuć niedzieli, na jego dziwaczne zachowania. Spędzanie czasu z nim to dla mnie tortura. Odliczam za każdym razem minuty do ich wyjścia, które i tak mąż stara się ograniczać do minimum, bo zazwyczaj większość dnia spędzają poza domem. Nie chcę już dłużej się tak czuć. Nie chcę też wychodzić z nimi na spacery, jeździć z nimi na wycieczki, ani spędzać z nimi czasu. Chcę tylko, pogodzić się z jego istnieniem, przestać nienawidzić go i czuć się jak intruz we własnym domu kiedy on jest tutaj. Chcę, żeby przestało mnie zżerać od środka, gdy bawi się z moimi córkami. Chcę po prostu zaakceptować go. Nie pokochać, ani polubić. Po prostu pogodzić się z tym, że on istnieje.
  9. Mam 19 lat, odkad pamiętam moi rodzice się klocili. Niedawno doszło do sytuacji że tata znów zaczął sypiac na działce, jednak tym razem został tam 'na zawsze' czyli jakoś do końca sierpnia lub września, bo na działce znajduje się domek letniskowy. Nigdy nie przejmowałam się ich kłótniami. Mama zawsze była prowokatorem, tata ja kocha a ona go zawsze odrzuca. Boli mnie to że on siedzi tam sam ze sobą, ponieważ nie ma nikogo kto by mógł go odwiedzać. Dobija mnie to i nie wiem co robić. Nie mam możliwości żeby aż tak czesto go odwiedzać, a nie wiem co jeszcze mogłabym dla niego zrobić. Od zawsze byłam wrażliwa i po prostu jest mi go szkoda. Jak mu pomóc?
  10. Witam, jestem 32-letnią kobietą która czuje, że już nie daje rady. Nie chce zabrzmieć zbyt desperacko ale czuje się tak strasznie zmęczona. Całe życie byłam bardzo samodzielna i zawsze myślałam, że dam sobie rade ze wszystkim, jednak lata różnych sytuacji bardzo mnie zmieniły od środka i czuje, że nie mam już siły. Mam kochającą rodzinę która nie rozumie mnie i moich wyborów - jestem bezdzietną i nie zamężną 32 letnią kobietą z partnerem (od 7lat), który jest bezpłodny i już samym tym nie wpisujemy się w odpowiednie schematy rodziny, domu i szczęścia. Dodatkowo chłopak ma od 2 lat problem z utrzymaniem się w pracy na dłużej, więc przez ten czas utrzymywałam nas ja , było nam bardzo ciężko i on przeszedł silne załamanie nerwowe na początku tego roku. Ja znowu musiałam być silna za nas oboje mimo , że przy okazji zaczęłam chorować. Udało mi się go namówić cudem na psychoterapeute i troszeczkę pomogło. Podjęłam też decyzje o wyjeździe za granicę bo tutaj mam rodzinę i uznałam , że tak będzie najlepiej aby się trochę odkuć. Kocham swoją rodzinę ale nie ukrywam, że bardzo trudno wrócić do domu, do rodziców z poczuciem, że w życiu mi nie wyszło i bez pieniędzy. Chłopak ze smutkiem stwierdza, że świetnie nauczyłam się zakładać maski i udawać, że wszystko jest w porządku, no i niestety ma rację, ludzie postrzegają mnie jako bardzo pozytywną osobę, chociaż czasami rozdziera mnie tak strasznie od środka, że aż boli. Próbowałam się otworzyć kilka razy , nikt jednak nie chce słuchać o cudzych problemach, jedyne co usłyszałam to "jakie ty możesz mieć problemy, weź przestań". Nawet rodzicom nie potrafię powiedzieć co czuję wystarczy , że wiecznie muszą się martwić o mojego starszego brata, który co chwile pakuje się w kłopoty, nie mogę sprawić im więcej zawodu. Nie mam zbyt wielu chwil w ciągu dnia kiedy jestem sama, więc często popłakuje na przykład jadąc do pracy autobusem, pod prysznicem i czasem przy chłopaku bo on mnie jednak rozumie mimo , że sam jest jednym z powodów tych łez. Żyjemy teraz za granicą i on po 6 miesiącach pobytu znalazł w końcu pracę i nie wiadomo czy się w niej utrzyma jak sam twierdzi, niestety jak się nie uda będzie musiał wrócić do Polski, bo ja już nie dam rady nas utrzymywać. Nie dam rady i też nie chcę, mam po prostu dość. Na dodatek i mnie najprawdopodobniej nie przedłużą umowy i znowu zostanę z niczym, po raz pierwszy w życiu ktoś mnie nie zatrzyma w pracy nie mogę w to uwierzyć. Oprócz tych wymienionych rzeczy, jest jeszcze wiele innych czynników , które nie wpływają na mnie pozytywnie. Nie wiem też nadal czy i jakie konsekwencje będzie miała moja choroba. Od wielu lat marze o tym, żeby ktoś mnie odciążył i zaopiekował się mną, dał chwile wytchnienia żebym mogła nabrać nowych sił albo na spokojnie pomyśleć. Mam tak strasznie dość ogarniania tego całego bałaganu, gdzie w tym wszystkim jestem ja? Czy jeszcze tam w ogóle jestem? Kompletnie nie potrafię się odnaleźć. Niech mi ktoś podpowie jak zrobić krok ku czemuś lepszemu, bo jeżeli tak ma wyglądać życie to nie ma ono dla mnie sensu. Ostatnio uczucie które miewam najczęściej to takie, że chciałabym zniknąć ale tak, żeby nikt nie pamiętał mojego istnienia.
  11. Mam na imię Kinga i mam 28lat. Mój partner ma 36lat jesteśmy razem 3lata od 2lat mieszkamy razem. On od roku pisze z różnymi kobietami podając swój numer telefonu i proboje umówić się z nimi na sex, woli spędzać wolny czas w kasynie lub na rybach lub u znajomego niż że mną. Ciągle kłamie o tym co robi i gdzie był. Gdy proboje z nim porozmawiać że swoim zachowaniem mnie rani i że chcem być ważna a nie dodatkiem do życia, odpowiada że marudzę i się czepiam że na smyczy go trzymam. Mówi że chce bym była jego żona mówi że kocha że jestem tą jedyną planuje nasza wspólne życie do grobowej deski. W łóżku nam się układa idealnie. Ale z drugiej strony mnie rani i wie o tym ale stwierdza że wymyśla. Nie stara się o nasz związek, żyje tak jak by był ciągle sam nie w związku, ignoruje moje potrzeby o swoich nie mówi o problemach również. Co powinnam zrobić rozmawiać z nim tylko jak by zmienił swoje zachowanie? Czy odejść bo on już dawno odemnie odszedł emocjonalnie?
  12. Dzień dobry Mam prawie 30 lat. Od 5 roku życia choruję na padaczkę skroniową. Właściwie zdiagnozowaną mam ją od 13 roku życia. od tamtej pory zażywam leki przeciwapadaczkowe. Obecnie mam prowadzoną politerapię jeśli dobrze to rozumiem. Biorę trzy rodzaje leków przeciwpadaczkowych.(karbagen, toramat oraz levetiracetam neuropharma 2x dziennie w dosyć dużych dawkach. Mam też jeden antydepresant, z grupy sri którego po paru próbach brać zaprzestałem.(amitryptylina) Lęki oraz stany przygnębienia towarzyszą mi od 19, 20 roku życia. Miałem kilkukrotnie zmieniane leki. Na dzień dzisiejszy "dużych ataków" mam bardzo mało. Można powiedzieć, że choroba pod względem fizycznym jestem opanowana. Niestety smutek, i ciągłe napięcia emocjonalne są nieodłącznym elementem mojego życia, są też oczywiście radości:) (nie chce ciągle marudzić jaki to ja jestem biedny). Jestem pod opiekom neurologa. Oraz sporadycznie uczęszczam do psychologa. Prosiłbym jeśli miałby pan chwil czasu aby poruszył, wytłumaczył problem depresji i zaburzeń lękowych występujących w przebiegu tej choroby, a wiem że występuje bo jestem tego dobitnym przykładem, zresztą nie tylko ja. Pozdrawiam serdecznie
  13. Nie wiem czy dobrze trafiłem z tematem, ale mam nadzieję, że uda mi się choć trochę uzyskać odpowiedź na moje pytanie, które dręczy mnie od bardzo dawna. Otóż spotykałem się z dziewczyną przez prawie 3 lata. Na początku wszystko było dobrze. Ja przyjeżdżałem do niej, ona do mnie i spotykaliśmy się przynajmniej raz w tygodniu. Kontakt ze sobą mieliśmy cały czas poprzez sms, rozmowy tel czy fejsa. Po prostu widziałem, że dziewczynie bardzo zależy. Nie tak bardzo jak mi, bo byłem po bardzo ciężkich przeżyciach i bardziej trzymałem się na dystans. Ale z upływem czasu coraz bardziej zaczęło mi zależeć i zacząłem się zmieniać. Ona wielokrotnie mnie pytała czy kiedyś zostanę jej mężem i czy założę z nią rodzinę. Mnie na początku takie rzeczy przerażały, ale po weselu siostry i narodzinach jej synka wszystko mi się odmieniło. Ale za nim to nastąpiło to po jakimś czasie zaczęliśmy się kłócić. Problemem był brak zaufania, gdyż po prostu dziewczyna wielokrotnie coś przede mną ukryła czy mnie okłamała chociaż prosiłem i mówiłem na początku związku, że jeśli nie będzie zaufania to się wszystko będzie sypać. Niestety tak jak pisałem byłem po wielu ciężkich przeżyciach z kobietami i moje zaufanie było mega kiepskie. Dlatego w wielu sytuacjach potem już jej nie wierzyłem i brałem pod wątpliwość to co ona robi i przez to dochodziło do kolejnej kłótni. Generalnie wszystko było w porządku bo się spotykaliśmy, ona chciała bardzo i spędzaliśmy ze sobą całe popołudnia, nawet przez rok chwilę mieszkaliśmy ze sobą i było naprawdę cudownie. Ona miała i ma bardzo ciężki charakter. Wychowywała się bez ojca bo porzucił rodzinę i jej relacje z matką, babką i siostrą nie były dobre. Co chwila dochodziło do awantur, nawet tam przyjeżdżała policja z tego co wiem. Wiem, że była tam przemoc. Zresztą to się potem na mnie przekładało. Swoją złość wyładowywała na mnie czy to słownie czy potem już nawet fizycznie (bicie, kopanie, gryzienie, szczypanie itp.). Po za tym też jest osobą złośliwą. Jak się z nią pokłóciłem to potrafiła np. dokumenty które mi wydrukowała a których potrzebowałem na drugi dzień przyjść i mi je zabrać po prostu. Taki typ człowieka. Ale gdzieś w głębi widziałem w niej dobro bo była dobra dla mnie i jej zależało bo dbała o mnie ale jak wpadała w szał to była przemoc fizyczna i psychiczna. Ona wielokrotnie robiła z siebie ofiarę, że to ona jest pokrzywdzona itp. chociaż nie wiem jak to naprawdę było w jej rodzinie bo nie miałem możliwości tego sprawdzić. Także generalnie tak to wyglądało. W ogóle na początku znajomości próbowała mnie mieć tylko dla siebie – chciała abym nigdzie nie wychodził itp. Ale jej wtedy powiedziałem, że albo się ogarnie albo ja odchodzę. No i problem też polegał na tym, że szantażowała mnie tym że się zabije – wysyłała zdjęcia z nożem przy ręce czy przy szyi albo zdjęcie, gdzie obwiązała się kablem i że będzie się dusić. Zresztą przy mnie akcje z kablem były wielokrotnie. Ja wiem, że to nie jest normalne bo nikt normalny się tak nie zachowuje. Jak chciałem wielokrotnie zakończyć związek to właśnie takie cyrki odstawiała – tu z tym kablem albo ze skoczy do stawu.. Ogólnie mówiąc pod wieloma względami pasowaliśmy do siebie – ja lubiłem się napić piwka, ona też, lubiła spacery i ogólnie dobrze się czuliśmy w swoim towarzystwie. Naprawdę przeżyliśmy piękny czas. No ale nadszedł pewien moment w życiu, gdzie bardziej zaczęło mi zależeć. Zapragnąłem ślubu i jej o tym powiedziałem. Zacząłem się bardziej starać i ona to widziała i wtedy się zaczęło. Przestała się ze mną spotykać, unikała jak mogła spotkań, zaczęła kłamać, że pracuje a była w domu..albo raz było tak, że chciała abym przyjechał, ale za 2 dni mi piszę że jej wujek zmarł co nie było w ogóle prawdą. Może mi ktoś to wytłumaczyć o co tu chodzi? Nie rozumiem kompletnie. Każde spotkanie tak teraz wyglądało, że robiła wszystko aby mnie zasmucić, bym cierpiał, płakał. Po prostu widziałem, że jej to satysfakcje sprawia. Jak kiedyś bardzo przy niej płakałam to ona sobie nic z tego nie robiła tylko siedziała i jakby nigdy nic. Zero reakcji. Wiem, że gdzieś tam upadałem i pokazałem słabość i powinienem ją za to wszystko dawno popieprzyć ale naprawdę mi szkoda było tych lat i wierzyłem, że ona się ogarnie ale było tylko gorzej. Coraz większe mi szpile wbijała. Kochać się już ze mną nie chciała, zresztą jej były chłopak brał ślub to mi mówiła ze jest jej smutno z tego powodu i w ogóle. Non stop podobne dogrywki. Ja jej nigdy takich rzeczy nie mówiłem. Fakt, że oskarżałem ją o zdradę bo miałem powody i jej pisałem i mówiłem rożne rzeczy ale miałem powody. Powody były takie, że raz się pokłóciliśmy a ona w ten czas założyła portal randkowy i pisała z jakimś typem i to takie rzeczy, że maskra.. później była sytuacja, gdzie chłopak jakiś do niej napisał a ona od razu w skowronkach i pisała z nim długi czas choć prosiłem aby zakończyła znajomość to nic to nie dało. Naprawdę nie wiem za co mnie tak nie nawidzi.. Zrobiłem wszystko aby ratować związek.. Starałem się być najlepszy jaki mogłem i nie wiem gdzie ja błąd popełniłem. Na każdym kroku próbowała ze mnie winnego zrobić i jak coś do niej mówiłem to nic nie docierało – odwracała się i uciekała albo mnie przekrzykiwała i tak nasze rozmowy wyglądały. W końcu zdecydowałem się, że przestane się odzywać i ona z 2 razy zadzwoniła w przeciągu kilku dni a ja nie odebrałem i tyle. Pokazała mi ile naprawdę dla niej znaczę. Według mnie to jest po prostu chora osoba. Zresztą byłą u psychologa to psycholog jej powiedział aby poszła na konsultacje do psychiatry i powinna tabletki brać to efekt był taki, że powiedziała iż to psycholog jest „pierdolnięty”. Po za tym ona ma założoną niebieską kartę w rodzinie. Nic z tego wszystkiego po prostu nie rozumiem. Jak próbowałem z nią porozmawiać spokojne o co tu chodzi, czego oczekuje i jak to ma wyglądać to kończyło się śmiechem, wrzaskiem itp. Dlatego już miałem dość i popierdoliłem wszystko w pizdu. Jest mi źle i smutno, ale chyba w głębi wiem, że jest dobra decyzja lecz bardzo bolesna bo z takim człowiekiem nie da się żyć. Ktoś może mi powiedzieć gdzie jest problem? p.s. Ostatnio przypadkowo się spotkaliśmy się na mieście po ponad miesięcznym braku kontaktu. Gadaliśmy ze sobą, a potem skończyło się seksem jakby nigdy nic (inicjatywa z jej strony, ja nawet tego pod uwagę nie brałem). Wiem, że nie powinienem, ale nie umiem jej odmówić.. Ona mi mówi, że chce by było jak dawniej, ale nie potrafi być taka jak kiedyś i że potrzebuje czasu.. O co w tym wszystkim chodzi? Pomoże mi ktoś uzyskać odpowiedź ?
  14. Dzień dobry, mam 25 lat, pracuję. Od kiedy pamiętam nic w życiu nie daje mi satysfakcji. Nic mnie nie cieszy i nie wiem dlaczego tak jest. Nie mam chęci do życia do tego stopnia, że po wypadku miałam depresję z powodu tego, że przeżyłam. Nie umiem zadać pytania, bo nie umiem znaleźć źródła problemu. Wiem, że problem jest, ale nie do końca rozumiem gdzie... Pozdrawiam
  15. Moj chłopak na początku związku ukradkiem spotykał się z byłą dziewczyna powiedzial mi o tym strasznie mnie to bolalo ale tak go kochalam i wybaczylam. Problem jest taki, ze oni od tamtego czasu co jakis czas pisza ze soba i nawet rozmawiali na kamerce nie wiem co o tym myslec?
  16. Proszę o pomoc, nie wiem już co robić. Moje relacje z rodzicami zawsze były dość poprawne, oni uważali wręcz ze wychowali mnie w sposób idealny. Nigdy się nie zbuntowałam jako nastolatka, za to wszystkie awantury w domu były o to, że powiedziałam coś nie takim tonem jakim życzyli sobie tego moi rodzice. I tak im zostało do moich dorosłych lat. Mój ojciec jest osobą, jak to sam określa, bardzo ekstrawertyczną, co się objawia tym, że w towarzystwie mówi tylko on, on wszystko wie najlepiej. Jestem z wykształcenia tłumaczem języka rosyjskiego i on tez zna ten język. Ale za każdym razem kiedy pytał mnie jak coś jest po rosyjsku i mu odpowiadałam, mówił mi ze jestem głupia i się nie znam. Tak w żartach to mówił. Od dziesięciu lat jestem mężatka i mam kilkuletnie dziecko. Mój mąż jest bardzo wyczulony na szacunek i poczucie własnej wartości, z tego względu nieraz zachowania mojego ojca go irytowały, a i ja zaczęłam na nie bardziej zwracać uwagę, bo z wiekiem mój ojciec zaczynał się coraz gorzej zachowywać, a mama zawsze go tłumaczyła, zawsze stawała po jego stronie, jednocześnie będąc bierna i udając ze ona umywa ręce i przecież zawsze mnie wspiera. Jakis czas temu wybuchła wielka awantura w dniu naszej przeprowadzki kiedy moi rodzice opiekowali się moim dzieckiem. Byliśmy szaleńczo zmęczeni a ojciec robił uwagi ze nie mamy prawa być zmęczeni bo sami się na to zdecydowaliśmy wiec powinnismy być szczęśliwi. Mąż odburknął mu coś zirytowany i został przez ojca ochrzaniony jak małe dziecko ze nie będzie się do niego zwracał tym tonem. Do tego dochodzi podkopywanie przez ojca moich rodzicielskich decyzji i mojego autorytetu jako rodzica. Przy moim dziecku jawnie je kwestionuje i robi po swojemu. W ostatnim czasie doszło do sytuacji, w której mój ojciec po większej ilości alkoholu bardzo wulgarnie mnie nazwał, usłyszał to mój mąż i moje dziecko. Mąż stanął w mojej obronie, mówiąc ze tata od dawna podkopuje moje poczucie własnej wartości i jeszcze słyszy to nasze dziecko. Od tamtej pory nie mam kontaktu z rodzicami, napisałam im ze potrzebuje czasu żeby to siebie wszystko poukładać i jestem zapisana do psychoanalityka. Najpierw probowali mnie skłonić do spotkania lub telefonu pisząc mi ze mama się bardzo złe z tym czuje, cały czas płacze itp. Kiedy odmówiłam zaczął się szantaż emocjonalny. Od wyśmiewania mojej wizyty u psychoanalityka, bo chyba nie będę się leczyć z relacji z rodzicami z którymi nie mieszkam od tylu lat, przez udowadnianie mi ze przecież tyle lat mnie wspierali pomagając przy dziecku i ze to ze ojciec wyrzucił mojego męża z domu za fraki to było staniecie w mojej obronie bo mama zrobiłaby to samo gdyby zdążyła przed tata (wiem ze to brzmi bez sensu ale to ich autentyczna argumentacja), aż po podkopywanie mojej relacji z mężem i próby wejścia pomiędzy nas oraz groźby ze któreś z nich popełni samobójstwo. A to wszystko dlatego ze nie przyjęłam od razu przeprosin, nie chciałam się spotkać i od razu wszystkiego zamieść pod dywan i potrzebowałam czasu. Proszę o radę co mam robić. Na razie ignoruje ich wiadomości, nie mam siły przepychać się z nimi w smsach...
  17. dzień dobry. Mój 19-letni syn mieszkający ze mną zdradza w zachowaniu zespół cech odbiegający od przyjętych norm. Są to przede wszystkim kompulsywne zachowania, werbalne i niewerbalne, np częste mycie rąk, obsesyjne powtarzanie opowieści o przeżytych wydarzeń bądź obawach o nowe sytuacje które mają nadejść. Trzyma swoje przybory higieniczne w pokoju, i każdorazowo wynosi je do łazienki, zamyka drzwi od pokoju na klucz, nawet przy wyjściu do kuchni. Widać też strach przed nowymi rzeczami, każdą sprawę musi mi opowiedzieć bądź się poradzić. Dzwoni do mnie żeby poinformować o wykonaniu najprostszej czynności, np odkurzanie. Jest tych drobnych spraw sporo, nie wszystkie dam radę opisać. część z nich powtarza się już od etapu dzieciństwa. Poza tym syn nie sprawia kłopotów wychowawczych, nauka w technikum idzie mu dobrze, ma też grono znajomych którzy go akceptują. Jest jednak dziecinny, niedojrzały emocjonalnie. Próby konsultacji psychologicznych w przeszłości były, postawione zostały sprzeczne diagnozy. Obecnie od czasu dojrzewania konsultacja czy też leczenie są niemożliwe ze względu na kategoryczny sprzeciw syna. Syn zdaje sobie sprawę ze swoich dziwacznych zachowań, jednak przez lata pozwalałam mu na nie, bez kategorycznych posunięć. Proszę o informację, czy powinnam teraz na własną rękę podejmować próby zmiany zachowania syna, informować go na bieżąco że jego zachowania są dziwaczne i męczące dla otoczenia, czy pozostawić sprawy tak jak są obecnie.
  18. Witam. Mam 27 lat, pracuję i nie jestem w związku. Informacje, które mogą być przydatne: nie znam ojca, mam bardzo słabe relacje z matką i od zawsze miałem niską samoocenę. Problem o którym piszę mam od około dwóch miesięcy. W poprzednim roku zakończyłem swoje znajomości w życiu realnym. Stało się to z nieznanego mi powodu. Odwróciłem się od znajomych i przyjaciół prawie z dnia na dzień. Przez długi czas unikałem jakichkolwiek nowych znajomości. Około trzy miesiące temu w moim życiu pojawiły się dwie osoby poznane przez internet. Kobieta i mężczyzna w moim wieku. Zaprzyjazniliśmy się. I teraz sedno problemu. Często miewam lęki, że zostanę przez nich odrzucony. W głowie kłębią mi się myśli, że jestem przeciętną osobą i nie byłoby dla nich problemem odwrócić się ode mnie. Zawsze staram się być dla nich najlepszą wersją siebie. Pisałem z nimi o tym i mimo zapewnień, że tak nie będzie boję się nadal. Wszelkie lęki pojawiają się kiedy mam wolną głowę. Radzę sobie z tym w ten sposób, że cały czas zajmuję myśli czym innym. W pracy cały czas gra mi coś w słuchawkach, aby mózg skupił się na tym. W domu jak tylko mam czas wolny to staram się zająć głowę czymkolwiek. Sam nie wiem o co zapytać. Chciałbym zrozumieć dlaczego tak panicznie się boję utraty ich? I jak mógłbym z tym lękiem walczyć? Z góry dziękuje za odpowiedź i pozdrawiam serdecznie.
  19. Hej, od jakiegoś czasu czuje na plecach opinie calej rodziny bo nie chodzę do pracy, a jak już do jakiejś pojde to nudzi mnie po 2 miesiacach i czuje, ze marnuje moj potencjal za 2 tys. zl. na miesiac i sie zwalniam. Jestem pasjonatem zegarków i miesięcznie potrafię dorobić na nich ok. 1000 zł. więc nie czuje potrzeby uginania się przed polskim chamskim szefem, który uważa sie za pana i wladce. Ogólnie zawsze byłem dziwakiem. Jestem mistrzem świata w tańcu cwalk, wygrałem 1 turniej bo tanczylem inaczej niz reszta, ale przez 10 lat bylem hejtowany o moj styl, czesto slyszalem opinie ludzi na turniejach - co to jest? Jestem po studiach medycznych - dietetyka i ziołolecznictwo - rodzice zawsze mi mowili, ze nie zdam matury bo kiedys uwalilem technikum mechatroniczne, chodzilem na blały i tanczylem. Nie wiedzialem co dalej zrobic ze swoim zyciem, usiadlem z rodzicami do rozmow i skonczylem wybrany przez nich kierunek kucharz, potem poszedlem do liceum i zdalem ta mature i poszedlem na studia. Niedawno zrobilem kurs na kat C. na zawodowego kierowce. Rodzice mowia mi, ze mam sobie to odpuscic bo to niebezpieczna praca. Mozg mi wariuje, mam 27 lat, za 2 miesiace wyjezdzam z dziewczyna do Norwegii do pracy, bo ona tam dostala kontrakt na 2,5 roku, a ja? Nie wiem co ze mna tam bedzie. Zastanawiam sie czy nie zrobic sobie kursu na wizek widlowy by dodatkowo sie zabezpieczyc. To wszystko mnie zaczyna przerastac. Samemu nie potrafie tego juz ogarnąć, mam balagan w glowie i mimo prowadzenia kalendarza czesto nie robie wszystkich rzeczy co zniecheca mnie do robienia czegokolwiek...
  20. Witam serdecznie. Jestem tutaj nowa. Chce się z kims podzielić swoim problemem i uzyskać szczera opinie. To będzie jeden z tych dłuższych postów i z góry przepraszam. Mam 29 lat i jestem niecały rok po ślubie (25.08.2018), ale w związku jesteśmy od przeszło 12lat. Można łatwo policzyć, ze byliśmy jeszcze dziećmi jak się poznaliśmy. Mój mąż jest osoba, która nigdy nie okazywała uczuć, nie komplementowała, nie była przy mnie jak byłam chora, czy jak broniłam prace inżynierska i nie pamietała nawet o urodzinach. Z biegiem czasu zaczęliśmy dojrzewać i pojawili się inni mężczyźni zainteresowani moja osoba. Nie byłam święta, bo potrafiłam umówić się na kawę, bez jego wiedzy, ale zawsze coś mnie do niego ciągnęło, ze wracałam a on dowiadywał się o tych potajemnych spotkaniach i dawał mi kolejne szanse. Przez to wszystko on tez postanowił mnie oszukać w tej kwestii i spotkać się z inna kobieta. Przez to wszystko podejrzewam, ze oboje popadlismy w początki depresji. Przestaliśmy wychodzić z domu, każde z nas uciekało do pracy czy znajomych. Odsunęliśmy się od rodziny. On zaczął mnie bardzo kontrolować ( z jednej strony to rozumiem) sprawdzać telefon, google maps gdzie byłam, grafiki w pracy itp. Bardzo mnie to raniło, lecz nie potrafiłam odejść. Cały związek czekałam na oświadczyny ale się nie doczekałam. Oświadczyny nastąpiły w przeddzień ślubu w samochodzie pod Auchan. Bardzo mnie to zabolało, gdyż obiecywał ze to zrobi cały czas, a ja na to bardzo liczyłam. Slub wzięliśmy, żeby umocnić związek. Niestety cały czas ma do mnie ograniczone zaufanie. Cały czas jestem pod kontrola... nie śpimy po nocach. 4miesiace temu poznałam wspaniałego faceta. Czuje się dobrze w jego towarzystwie. Tylko dlaczego ja nie potrafię odejść od męża??? Czy to jest miłość czy to przywiązanie? A może toksyczna relacja z szantażem, ze jak odejdę to się zabije. Zerwałam wszelki kontakt z tym mężczyzna. Nie doszło między nami do niczego, choć wiem ze on się zakochał bardzo a ja tez nie jestem obojętna. Rodzina mówi ze jestem zaślepiona. Ze mnie wykorzystuje i ze jest uzależniony. Bierze narkotyki i twierdzi ze to przeze mnie. Proszę oceńcie sytuacje czy to ze mną jest problem, czy z nim? Czy może z obojgiem z nas. Pogubiłam się w życiu. Nie mam ochoty wychodzić z łóżka. Nie widzę sensu życia. Czy taki związek ma jakakolwiek przyszłość bez nerwów, leku, podejrzeń czy stresu? Czy dziecko zmieni sytuacje? Pozdrawiam i czekam na Wasze opinie
  21. Witam Jestem kobietą. Mam 20 lat. Jestem po szkole średniej. Mam ogromny problem z chorobliwą zazdrością od kiedy pamiętam. Jestem aktualnie w bardzo dobrym związku i nie chcę go zniszczyć. Nie potrafię zrozumieć moich zaburzeń. Potrafię myśleć w racjonalny sposób. Wiem, że mój partner mnie nie zdradzi i że bardzo mu na mnie zależy, jednak sprawy zaszły tak daleko, że czuję ogromną złość, kiedy ten spojrzy na atrakcyjną kobietę, więc ciężko tu także mówić o jakichkolwiek rozmowach z innymi. Schemat przy każdym z moich chłopaków był ten sam. Najpierw byłam pewna siebie i nie zwracałam uwagi na najmniejsze znaki. Z czasem, kiedy na przykład mowa ciała i radość przy rozmowie chłopaka z inną dziewczyną wskazywały na zainteresowanie, zaczynała się niepewność, później lekkie uwagi, następnie wybuchy złości a na końcu całkowita kontrola. Tylko w jednym związku nie okazałam żadnej zazdrości i kontroli, ponieważ chłopak nie wykazał żadnego zainteresowania innymi kobietami (nawet na nie nie spoglądał). Wzbudza się we mnie ogromna furia z nikąd, kiedy mój chłopak spojrzy na kobietę, która jest w jego guście, pomimo tego, iż wiem, że to o niczym nie świadczy. Bardzo mnie to boli bo wiem, że wyrządzam krzywdę nie tylko sobie, ale i mojemu chłopakowi. Odczuwam ogromny lęk, kiedy musi pojechać gdzieś dalej niż do sklepu, bo boję się że kogoś zobaczy. Dużo o tym rozmawiamy, ale to niczego nie rozwiązuje. Nie chcę go kontrolować, ograniczać. Starałam się walczyć z tym na wiele sposobów takich jak wmawianie sobie, że wszystko gra i przesadzam, ale emocji, które wydobywają się wtedy ze mnie nie da się wygłuszyć. Z tego samego powodu nie zadziałało wiele innych metod. Dobrze działa na mnie czas, ale nie chcę, żeby mój chłopak musiał przeżywać moje ataki agresji i czekać na moje uspokojenie i przeprosiny, wiem, że one nic nie dają i coraz bardziej psuje się relacja. Ostatnio próbowałam również metody, w której mój chłopak ma mi mówić kiedy kogoś zobaczy i szczerze wyznać, czy mu się wizualnie podobał. Jak na razie podziałało bardzo dobrze, bo w większości przypadków zwyczajnie to zaakceptowałam, ale wiem, że to także nie jest dobra droga, bo jak sam powiedział bardzo ciężko mu o tym do mnie mówić i rani go to. Bardzo proszę o jakąkolwiek radę, która mogłaby pomóc mi zniszczyć to uczucie albo chociaż poradzić sobie z nim, ponieważ czuję się fatalnie sama ze sobą i wiem, że mój chłopak jak i żaden mężczyzna nie zasługuje na takie traktowanie, poza tym utrudnia nam to życie praktycznie codziennie. Serdecznie dziękuję za jakikolwiek odzew.
  22. Witam. Jestem 30 letnią kobietą i mam ogromny problem w działce zaufania. Z moim mężem znamy się 3 lata, małżeństwem jesteśmy od 2 lat. W sumie nasz związek jest prawie taki, o jakim zawsze marzyłam. Ciepło rodzinne, wzajemne wsparcie, radość i wszystko, co powinno być w udanym związku. Mój mąż jest ode mnie 14 lat starszy. Powiem tak, różnica wieku nigdy nas nie dzieliła, wręcz przeciwnie. Świetnie się dogadujemy na wielu płaszczyznach, czego nie odczulam w poprzednich związkach z rówieśnikami. Problem jest w tym, że jestem gdzieś wewnętrznie zazdrosna o jego przeszłość. Dla mnie jednym z najważniejszych filarów w związku jest szczerość i zaufanie. Staram się wierzyć, że tak też u nas jest. Dotyczy to tego co tu i teraz, między nami. Chodzi o to, że jak pytam o jego życie z przeszłości, chodzi mi głównie o kobiety, mam wrażenie, że nie chce mi mowic o wielu rzeczach. Nie pytam o jakieś szczegóły, ale np. czy z tą dziewczyną łączyło go coś więcej. I tak sporo wiem o jego podbojach, ale ostatnio wiem, że mnie oklamal. Mówiąc o pewnej "koleżance" zarzekal się, że była tylko koleżanka. Jak zapytałam, czy się z nią całował albo uprawiał sex, to wyzwal mnie od najgorszych, że takie zboczone podejście jest tylko u mnie, że ich nic fizycznie nigdy nie łączyło, tylko koleżanka. Nie ukrywam, że zrobiło mi się głupio, bo go podświadomie o coś posadzilam. Problem w tym, że po jakimś czasie znalazłam dowody na ich jednak bliższe relacje, również cielesne. Nie potrafię sobie z tym poradzić... Niby mówi zawsze, że przeszłość to przeszłość i nie ma znaczenia, ale mimo wszystko mnie oklamal, nie pierwszy raz w kwestii przeszłości. Powiedział, że na ten temat nie będzie ze mną rozmawiał. I ok, jakoś próbuje to przetrawic, że to było, minęło. Ja też mam jakąś przeszłość. Ale czy to nie powinno być tak, że jest się szczerym wobec osoby, która się kocha? Przecież nie miałabym prawa mieć pretensji o kogoś, kto był kilka lat przede mną, po prostu chciałam wiedzieć czy coś ich łączyło. Swoją drogą trochę było tych "koleżanek", więc jestem pewna, że jak padało takie określenie, to nie wiem, mogł to być np. przygody na sex... Sama już nie wiem... A teraz kolejny aspekt, jeśli nawet poukładam to sobie jakoś z trudem w głowie, że nie mam prawa dopytywac o jego przeszłość, bo wiem, że i tak nie usłyszę prawdy, to jak mam mu ufać na co dzień...? Skoro tak łatwo mu przychodzi klamanie o przeszłości, to skąd mam wiedzieć, że nie kłamie wobec mnie w życiu codziennym...? Bardzo go kocham, wiem że on mnie też. Oboje jednak mamy bardzo wybuchowe charaktery. Wiem, że większość kłótni była właśnie z tego powodu, że ja o coś pytałam, a on się zaczynał denerwować i drzec, że następny będzie lepszy skoro mi nie pasuje i po co mi wiedzieć takie rzeczy. Czyli jeśli on nie chce mi mowic o swojej przeszłości seksualnej i kłamie, mam to po prostu przełknąć i wierzyć, że w tematach dotyczących nas tu i teraz faktycznie jest szczery...? Nie ukrywam, ze mój poziom własnej wartości od razu spada, kiedy wiem, że mnie oklamal. Dodam jednak, że nigdy nie dał mi powodu do zazdrości, nie kojarzę, żeby mnie oklamal na jakiś temat dotyczący nas, więc jakby nasz związek naprawdę jest w porządku. Problemem jest moja zazdrość o jego życie z innymi kobietami z przeszłości, w jakiś sposób jestem zazdrosna, bo co jakiś czas się kontaktuja. A on kłamie, ze to tylko koleżanka np. Na pytanie ile miał partnerek też usłyszałam krzyki, że po Ch... mi to wiedzieć. Ze liczymy się my i nasza przyszłość, a nie przeszłość. Po prostu chyba chciałabym wiedzieć o nim wszystko. Jak mnie o coś pyta, to odpowiadam, a nie wpadam w szał, że on znowu coś chce wiedzieć... Wiem, że jedni podchadza do tematu: 100 proc. szczerości-czyli ja.. albo wręcz przeciwnie, że pewne rzeczy lepiej zataic. Czego nie rozumiem, kłamać przed osoba, która się kocha...? Trwa to w mojej głowie już zbyt długo i postanowiłam zwrócić się do Was o pomoc.
  23. Cześć. Zastanawiam się nad jednym faktem , może to wyda Wam się dziwne ale nurtuje mnie pewna kwestia i bardzo liczyłabym na pomoc. Otóż jestem z partnerem 1,5 roku ,jest ode mnie 12 lat starszy. Chociaż mentalnie zachowuje się jak nastolatek. Mam 22 lata jest moim pierwszym partnerem. Zauważyłam ,ze na instagramie obserwuje dziewczyny które są skąpo ubrane , wyginają się przed lustrem i maja strasznie wyzywające pozycje i stroje. Mówi,ze się przebierają za cosplayer i to stroje mu się podobają a nie one. Chociaż większość pozuje tylko i wyłącznie z bielizna , rzadko która jest przebrana za kogoś, czytałam o tym. Dla mnie to ewidentnie oglądanie zdjęć pornograficznych gdzie dziewczyna pozuje kuso w bieliźnie lub bez i wygina się na wszelkie sposoby do lustra. Weszłam na jedną nawet i wyświetlił mi się jej Twitter ( kręciła filmiki porno) strasznie mnie to wstrząsnęło i czuje się jakoś mniej atrakcyjna. Czuje się po prostu dziwnie . W ogóle niedowartościowana ,brzydka itp. Kochamy się w sumie kiedy on ma ochotę. Czuje się z tym bardzo złe . Jestem zadbana osoba,szczupła , ćwiczę , zdrowo się odżywiam a ostatnio przy nim i chyba bardziej przez to co zobaczyłam czuje się strasznie. Mam się czego obawiać ? Czy to moje wymysły ? Czy to raczej normalne ? Czuje,ze mu nie wystarczam i musi przeglądać „gołe dziewczyny” i przez to czuje się zle sama ze sobą i nawet nie mam ochoty się z nim kochać. Proszę doradźcie mi coś, dzięki!
  24. Cześć wszystkim. Potrzebuję pomocy. Otóż problem tkwi we mnie i nie wiem jak sobie z nim poradzić. Przez to cierpi moja relacja z partnerem. A więc chodzi o to, że jestem bardzo emocjonalna. Nerwowa, łatwo mnie zdenerwowac. Na początku związku wiadomo, nie pokazywałam tak tego. Ale teraz jak mieszkam razem z partnerem denerwuje się dosłownie o wszystko. Nie potrafię rozmawiać o czymś na spokojnie. Partner wiele razy mowil mi, że nie ma ochoty ze mną rozmawiać bo jestem zbyt nerwowa. Nie umiem nad sobą panować. A drugi problem który rujnuje mój związek.. To zazdrość. I moim zdaniem chorobliwa zazdrość. O każdą kobietę, nawet o dziewczyny jego kolegów. Po prostu myślę sobie, że on uważa, że są lepsze, mądrzejsze, ładniejsze itd.. Wkurza mnie to jak on się z nimi śmieje. Bo ze mną bardzo rzadko. Często mu robię za to jazdy typu "jak ci nie odpowiadam to zmień sobie na taką jak twoi koledzy mają" Generalnie przez to moje zachowanie bardzo się oddaliliśmy od siebie. Nie ma tej chemii między nami co kiedyś. I wiem, że to przez moje zachowanie. Proszę, powiedzcie mi co ja mam zrobić, jak się zmienić? Jak uratować naszą relacje? Jak sprawić by był we mnie zakochany tak jak kiedyś? Próbowałam się zmienić ale na marne... Proszę o jakiekolwiek rady, które mi pomogą. Bardzo go kocham i nie chce zeby mnie zostawił przez to, że jestem nerwowa i zazdrosna... Pozdrawiam serdecznie i z góry dziękuję za odpowiedzi.
  25. Witam serdecznie. Jestem tutaj nowa. Chce się z kims podzielić swoim problemem i uzyskać szczera opinie. To będzie jeden z tych dłuższych postów i z góry przepraszam. Mam 29 lat i jestem niecały rok po ślubie (25.08.2018), ale w związku jesteśmy od przeszło 12lat. Można łatwo policzyć, ze byliśmy jeszcze dziećmi jak się poznaliśmy. Mój mąż jest osoba, która nigdy nie okazywała uczuć, nie komplementowała, nie była przy mnie jak byłam chora, czy jak broniłam prace inżynierska i nie pamietała nawet o urodzinach. Z biegiem czasu zaczęliśmy dojrzewać i pojawili się inni mężczyźni zainteresowani moja osoba. Nie byłam święta, bo potrafiłam umówić się na kawę, bez jego wiedzy, ale zawsze coś mnie do niego ciągnęło, ze wracałam a on dowiadywał się o tych potajemnych spotkaniach i dawał mi kolejne szanse. Przez to wszystko on tez postanowił mnie oszukać w tej kwestii i spotkać się z inna kobieta. Przez to wszystko podejrzewam, ze oboje popadlismy w początki depresji. Przestaliśmy wychodzić z domu, każde z nas uciekało do pracy czy znajomych. Odsunęliśmy się od rodziny. On zaczął mnie bardzo kontrolować ( z jednej strony to rozumiem) sprawdzać telefon, google maps gdzie byłam, grafiki w pracy itp. Bardzo mnie to raniło, lecz nie potrafiłam odejść. Cały związek czekałam na oświadczyny ale się nie doczekałam. Oświadczyny nastąpiły w przeddzień ślubu w samochodzie pod Auchan. Bardzo mnie to zabolało, gdyż obiecywał ze to zrobi cały czas, a ja na to bardzo liczyłam. Slub wzięliśmy, żeby umocnić związek. Niestety cały czas ma do mnie ograniczone zaufanie. Cały czas jestem pod kontrola... nie śpimy po nocach. 4miesiace temu poznałam wspaniałego faceta. Czuje się dobrze w jego towarzystwie. Tylko dlaczego ja nie potrafię odejść od męża??? Czy to jest miłość czy to przywiązanie? A może toksyczna relacja z szantażem, ze jak odejdę to się zabije. Zerwałam wszelki kontakt z tym mężczyzna. Nie doszło między nami do niczego, choć wiem ze on się zakochał bardzo a ja tez nie jestem obojętna. Rodzina mówi ze jestem zaślepiona. Ze mnie wykorzystuje i ze jest uzależniony. Bierze narkotyki i twierdzi ze to przeze mnie. Proszę oceńcie sytuacje czy to ze mną jest problem, czy z nim? Czy może z obojgiem z nas. Pogubiłam się w życiu. Nie mam ochoty wychodzić z łóżka. Nie widzę sensu życia. Czy taki związek ma jakakolwiek przyszłość bez nerwów, leku, podejrzeń czy stresu? Czy dziecko zmieni sytuacje? Pozdrawiam i czekam na Wasze opinie

Psycholog online

Psychoterapia przez Skype

Internetowa poradnia psychologiczna

Co wyróżnia nasz gabinet

×
×
  • Utwórz nowe...

Ważne informacje

Używając strony akceptuje się Warunki korzystania z serwisu, zwłaszcza wykorzystanie plików cookies.