Skocz do zawartości
Zaloguj się, aby obserwować  
Katarzyna12345

Strach przed życiem

Polecane posty

Niedługo kończe 30 lat. Od 18 lat choruję na cukrzycę typ 1. W szkole miałam dość przykre doświadczenia w związku ze swoja chorobą. Dzieciaki były zainteresowane na początku a później gdy się przyzwyczaiły do moich zastrzyków zaczeły się ode mnie odsuwać. Pamiętam jak mama mojej koleżanki rzucała mi zaszyty z lekcjami swojej córki przez ogrodzenie bo chyba bała się pojejść i zarazić tą cukrzycą. Z biegiem czasu zaczynam zauważać że to nie choroba była problemem lecz moja osoba. Być może moje dzieciństwo nie dostarczyło mi zainteresowania moją osobą i stad mój problem. Nie radzę sobie z komunikacją międzyludzką dlatego jestem cicha niezauważalna i słaba psychicznie. Nie potrafię nawiązać kontaktu z obcymi ludźmi. Nie lubię opowiadać o sobie bo nawet nie wiem co mówić. Brak mi pewności siebie w najbłachszych sytacjach. Np boję się rozmawiać przez tel bo nie wiem czy to co mówie druga osoba zrozumie i wyłuszczy wątek który poruszam. Zauważyłam również że te same kwestie poruszane przeze mnie i przez inna osobe są nie zauważalne przez potencjalnych odbiorców. Po prostu jakby nikt nie rozumiał albo nie chciał słyszeć co ja mówię :( może mój ton głosu jest jakiś nie taki nie zrozumiały :/wielokrotnie chciałam się zapisać do psychologa ale nie wiem co mu powiedzieć jak do niego pójdę. W 2014 roku pochowałam oboje rodziców babcie i psa. Za dużo jak dla mnie na raz. Najbardziej przeżyłam śmierć mamy bo chorowała ponad rok a ja codziennie patrzyłam jak gaśnie w oczach. przestała wstawać z łózka aż w końcu przestała oddychać 😞 (byłam przy tym)

Strach towarzyszy mi od wielu lat wręcz od małego. Chciałabym zrobić prawo jazdy ale boję się nawet zapisać na kurs bo wiem że nie zdam testów a sam egzamin przeraża mnie tak że zapominam jak się nazywam. Podjęcie jakiejkolwiek ważnej decyzji niezależnie czego dotyczy wywołuje u mnie zimne poty aż zaczynam się jąkać i nie wiem co mówię 😥

Udostępnij ten post


Link to postu
Udostępnij na innych stronach

Dzień Dobry, opisuje Pani trudności z komunikacją z ludźmi, strach (lęk) przed wyzwaniem lub podjęciem decyzji oraz niską samoocenę, która może wynikać z Pani doświadczeń z reakcją kolegów ze szkoły i ich rodziców na Pani chorobę. Ogranicza Pani kontakt z innymi bo boi się Pani, że wypowiada się Pani niezbyt jasno lub, że będzie Pani ignorowana. Cztery lata temu straciła Pani ważne dla Pani osoby z najbliższej rodziny i zwierzaka, który też jak rozumiem był dla Pani ważny. Bardzo Pani współczuję.

Ze względu na to, że najwięcej miejsca poświęca Pani trudności z komunikacją polecam Pani spotkanie z psychologiem, może być on-line. Będzie Pani w bezpiecznej, komfortowej sytuacji , w której psycholog będzie zadawał pytania i udzieli Pani rzetelnej informacji zwrotnej na temat Pani wypowiedzi. Wspólnie z Panią zajmie się też innymi problemami. Pozdrawiam, Katarzyna

Udostępnij ten post


Link to postu
Udostępnij na innych stronach

Bądź aktywny! Zaloguj się lub utwórz konto

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony

Utwórz konto

Zarejestruj nowe konto, to proste!

Zarejestruj nowe konto

Zaloguj się

Posiadasz własne konto? Użyj go!

Zaloguj się
Zaloguj się, aby obserwować  

Psycholog online

Psychoterapia przez Skype

Internetowa poradnia psychologiczna

Co wyróżnia nasz gabinet

×

Ważne informacje

Używając strony akceptuje się Warunki korzystania z serwisu, zwłaszcza wykorzystanie plików cookies.