Jump to content

Zaburzenia odżywiania


Recommended Posts

Mam 24 lata i od 2 klasy gimnazjum borykam się z problemem zaburzeń odżywiania. W ostatnim roku nasiliło się to na tyle mocno, że nie jestem w stanie już normalnie funkcjonować w życiu codziennym. Z początku były to pojedyncze epizody wymiotów, gdy czułam, że zjadłam czegoś za dużo (od zawsze miałam kompleksy związane z moim wyglądem i nie udawało mi się uzyskać sylwetki, z której byłabym zadowolona). Teraz ewoluowało to w napady ogromnego obżarstwa i następnie wymuszanie wymiotów. Ilości jedzenia są bardzo duże, często jem na siłę, szybko, wydaje na to dużo pieniędzy. Głównie są to słodycze, często jest to powodowane moimi emocjami, zarówno negatywnymi jak i pozytywnymi. Przez ostatnie kilka miesięcy zdarza się to praktycznie codziennie, czasem nawet 2 czy 3 razy w ciągu jednego dnia. Mam przez to problem z utrzymaniem jakiejkolwiek diety, więc wciąż moja waga (63 kg przy wzroście 161 cm) stanowi dla mnie źródło największych moich kompleksów. Czuje kompletny brak kontroli, bezsilność, zmęczenie, wstyd, upokorzenie, obrzydzenie do samej siebie za to, że nie potrafię tego powstrzymać. Kilka miesięcy temu poszłam do psychiatry na NFZ, ale niestety nie dostałam możliwości, by o tym problemie wystarczająco opowiedzieć (mam kłopot z mówieniem o tym na żywo, z drugiej strony miałam poczucie że lekarz mnie nie słucha), dostałam tabletki antydepresyjne, które pomogły na krótki okres. Potem wszystko wróciło ze zdwojoną siłą i wobec braku zaufania do mojego lekarza odstawiłam tabletki samodzielnie i przestałam do niego chodzić (wiem, że nie powinno się tak robić). Po tym czasie czuje wstyd przed pojawieniem się w placówce ponownie, zresztą mam wątpliwości, czy może to mi pomóc. Próbowałam sama się zastanowić, co mogło wywołać takie zaburzenia u mnie - wydaje mi się, że w mojej rodzinie panuje ogólnie problem z podejściem do jedzenia, wiedziałam, że moja mama także wymiotuje, gdy się przeje, ma napady nieco większego apetytu (nie w takim stopniu jak ja obecnie), sylwetka jest dla niej bardzo ważna. Rodzice nie wiedzą o moich zaburzeniach, wie jedynie mój partner - choć rzadko poruszamy ten temat. Błagam o jakąś poradę, w jaki sposób mogę powstrzymać te napady. Nie mam już sił, jestem kompletnie wykończona, nie wiem jak wyrzucić z siebie wszystko to co czuję, jak sobie z tym poradzić. 

Link to comment
Share on other sites

Droga Nuxa,

bez pomocy specjalistów działających dwutorowo (farmakoterapia i terapia psychologiczna) może być to niemożliwe, by poradzić sobie z zaburzeniami odżywiania. Podstawą udanej relacji terapeutycznej jest poczucie bezpieczeństwa i zrozumienia przez specjalistę- czasami tak się zdarza, że "nie ma chemii" na linii Pacjent- Specjalista. Dla nas jest to zrozumiałe i jest to OK- zdarza się, że sami odsyłamy do innego spacjalisty Pacjenta z określonym typem problemu, jeśli widzimy, że terapia u nas "doszła do ściany"- ma to na celu dobro Pacjenta. Mówię o tym dlatego, że jeśli jedynym powodem, który hamuje Cię przed wizytą w przychodni jest wstyd- to nie masz się czego wstydzić. Możesz sama wybrać innego lekarza i spróbować zacząć leczenie jeszcze raz. Pamiętaj, że dla lekarzy i psychologów dobro Pacjenta jest najwyższym dobrem, zatem rozumiemy, że "coś" mogło nie zagrać. Nowy lekarz/ terapeuta może zapytać Cię, co się wydarzyło w tamtej relacji, że tak się poczułaś: niewysłuchana. To pytanie może pomóc ukierunkować terapię Twojemu nowemu lekarzowi. Ale może być też tak, że zapyta Cię tylko o efekt podjętej terapii, a nie koniecznie o to, co wydarzyło się z poprzednim lekarzem. To nie jest wstyd prosić o pomoc i podjąc leczenie oraz walkę o siebie i swoje zdrowie. Lekarz psychiatra może wystawić Ci skierowanie na terapię w ramach NFZ u psychologa. Zrobiłaś już pierwszy krok i wiesz już na pewno jak nie chcesz się czuć, jak nie chcesz żyć. Teraz czas na walkę o życie takie, jakie pozwoli Ci się czuć super samej z sobą.

Pozdrawiam serdecznie

Mirela Batog

Link to comment
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

  • PODCASTY.jpg

  • Blog Entries

    • 0 comments
      Badania nad efektem placebo dostarczają fascynujących spostrzeżeń na temat siły umysłu i wpływu wierzeń na doświadczenia fizyczne. Efekt placebo polega na poprawie stanu zdrowia lub zmniejszeniu objawów choroby po podaniu substancji, która nie ma żadnego rzeczywistego działania farmakologicznego. To zjawisko jest często obserwowane w badaniach klinicznych, gdzie pacjenci otrzymują placebo, a ich umysły wierzą, że przyjmują lekarstwo.
      Ciekawym aspektem tego efektu jest to, że niektóre badania wykazują, iż efekt placebo może być skuteczny nawet wtedy, gdy osoba jest świadoma, że przyjmuje placebo. Mózg reaguje na oczekiwania i przekonania jednostki, co prowadzi do realnych zmian w organizmie.
      Efekt placebo podkreśla potężny wpływ psychiki na zdrowie fizyczne. Jest także ważnym elementem badań klinicznych, ponieważ ilustruje, jak skomplikowane są mechanizmy odpowiedzi organizmu na sugestie i oczekiwania. To jedno z zjawisk, które skłaniają naukowców do głębszego zrozumienia relacji między umysłem a ciałem oraz roli psychologii w procesie zdrowienia.
      Efekt placebo może działać nie tylko w kontekście zdrowia, ale także zjawisk społecznych. Jeśli przekonujące przedstawi się rozwiązanie, które ma rzekomo uleczyć jakąś problematyczną sytuację, ludzie pod wpływem tej sugestii mogą zacząć dochodzić do wniosku, że faktycznie korzystnie wpływa ono na okoliczności chociaż zupełnie inne czynniki tak naprawdę ją zmieniają. Fakt ten może być wykorzystywany w propagandzie. "To naszym rozwiązaniom zawdzięczamy pozytywne zmiany" - mogą głosić niektóre środowiska, dążąc do poprawy, wzmocnienia swojego wizerunku i pozycji. 
    • 0 comments
      Znane jest zjawisko zwanie efektem Stroopa, które zostało nazwane od nazwiska psychologa Johna Ridleya Stroopa, który je opisał w 1935 roku. W eksperymencie Stroopa badani mieli za zadanie wymienić kolory, w jakich napisane były słowa, ale problem polegał na tym, że słowa te opisywały kolory inne niż te, w których były napisane. Na przykład, słowo "czerwony" było napisane kolorem niebieskim. Ludzie mieli trudności w nazwaniu koloru, ponieważ mózg miał skłonność do automatycznego czytania słowa, zamiast skupienia się na kolorze.
      czerwony niebieski zielony
      Efekt Stroopa ilustruje zjawisko interferencji poznawczej, gdzie dwie funkcje kognitywne rywalizują ze sobą, utrudniając efektywne wykonanie zadania. To zjawisko jest szeroko stosowane w psychologii jako narzędzie badawcze do zrozumienia procesów uwagi, kontroli poznawczej i zdolności do przetwarzania informacji w mózgu. Efekt Stroopa ma również zastosowanie w psychologii klinicznej, gdzie jest używany do oceny funkcji poznawczych u osób z różnymi zaburzeniami.
    • 0 comments
      Ilu ludzi trzeba, aby zmienić żarówkę? To popularne pytanie, które często jest używane w kontekście żartów, ale istnieje również poważniejsze podejście psychologiczne do tego pytania. W psychologii społecznej istnieje koncepcja znana jako "efekt widowni" (ang. bystander effect). Obejmuje ona sytuację, w której im więcej osób jest obecnych, tym mniejsza szansa, że ktoś zareaguje na potrzebę pomocy.
      To zjawisko zostało zauważone po tragicznym zdarzeniu w 1964 roku, kiedy Kitty Genovese była brutalnie napadnięta i zamordowana na ulicy w Nowym Jorku, a liczne osoby były świadkami tego ataku, ale nikt nie interweniował ani nie wezwał pomocy. Psychologowie społeczni zaczęli analizować, dlaczego ludzie w grupie mogą wykazywać mniejszą skłonność do udzielania pomocy niż w sytuacji, gdy są sami.
      Jednym z wyjaśnień jest tzw. "rozproszenie odpowiedzialności" – w grupie każdy może zakładać, że ktoś inny już dzwoni po pomoc, co prowadzi do zjawiska bierności. To zjawisko jest ważnym obszarem badań w psychologii społecznej i przypomina nam, jak istotne jest zrozumienie, jak ludzie reagują na sytuacje wymagające pomocy społecznej.
      "Susan Catherine Genovese (ur. 7 lipca 1935, zm. 13 marca 1964; powszechnie znana jako Kitty Genovese) – mieszkanka Nowego Jorku, która została brutalnie zamordowana pod swoim domem w Kew Gardens, dzielnicy Queens w Nowym Jorku. Dwa tygodnie po pierwszej wzmiance o wydarzeniu w kronice policyjnej, The New York Times opublikował na jego temat reportaż, według którego 37–38 świadków było świadomych toczącej się pod ich oknami zbrodni, i nie zareagowało ani nie wezwało policji." - Wikipedia
    • 0 comments
      Uwodzenie - dobro czy zło, hit czy kit - czyli fakty i mity. Podcast psychologiczny:
       
    • 0 comments
      Tak zwany syndrom DDA to zespół różnych problemów, które nierzadko współwystępują u osób, które wywodzą się z domu z problemem alkoholowym, z rodziny dysfunkcyjnej. Jest to pojemna kategoria wielu zróżnicowanych trudności i nie stanowi w ścisłym rozumieniu tego słowa zaburzenia psychicznego, nie jest jednostką chorobową.
      Tzw. syndrom DDA i czym się objawia
      Faktem jest jednak, że w stopniu częstym, Dorosłe Dzieci Alkoholików (DDA) doświadczają problemów utrudniających normalne funkcjonowanie. Jednym z nich bywa zaburzenie znane jako zespół stresu pourazowego (PTSD) związany z traumatycznymi przeżyciami z młodości i wczesnej dorosłości, zwłaszcza mającymi miejsce w domu rodzinnym. 
      Zespół stresu pourazowego PTSD - objawy, leczenie
      PTSD (zespół stresu pourazowego) to zaburzenie, które może wystąpić po przeżyciu traumatycznego wydarzenia lub serii wydarzeń, skrajnie trudnego doświadczenia rozciągniętego w czasie. Może to obejmować:
      sytuacje takie jak wojna, gwałt i molestowanie, katastrofy naturalne, przemoc domowa, chroniczne narażenie na złe traktowanie, długotrwała deprywacja najważniejszych potrzeb (poczucie bezpieczeństwa, miłość rodzicielska, zdrowie), inne doświadczenia traumatyczne. Objawy PTSD mogą obejmować nawracające koszmary (nawet wybudzające w nocy), natrętne wspomnienia traumatycznych wydarzeń, wybuchy gniewu z byle powodu, wycofanie społeczne oraz izolacja, zaburzenia snu (niemożność normalnego zaśnięcia, budzenie się przedwcześnie), nadmierną pobudliwość i impulsywność oraz inne kłopotliwe reakcje emocjonalne i fizyczne (roztrzęsienie, uderzenia zimna lub gorąc, łzy stające w oczach w sytuacjach kojarzących się z traumą), duże ryzyko szkodliwego łagodzenia przykrych emocji poprzez sięganie po alkohol i inne substancje, wysokie prawdopodobieństwo występowania niskiego poczucia własnej wartości, a także wchodzenia w toksyczne związki.
      DDA a PTSD
      W przeciwieństwie do DDA, PTSD jest uznawane za oficjalne zaburzenie psychiczne i jest klasyfikowane w Międzynarodowej Klasyfikacji Chorób (ICD) i Kryteriach Zaburzeń Psychicznych (DSM). Osoby cierpiące na PTSD zwykle potrzebują profesjonalnej pomocy psychologicznej bądź psychiatrycznej w celu zarządzania swoimi objawami i przystosowania się do życia po traumatycznym doświadczeniu.
      NA MARGINESIE: Dołącz na Facebooku:
      DDA - grupa psychologiczna OcalSiebie.pl prowadzi psycholog Rafał Olszak, autor tego tekstu
      https://www.facebook.com/groups/1210223780527193 
      Podsumowując, warto by DDA doznając życiowych trudności skorzystały z konsultacji psychologicznej. Diagnoza pozwoliłaby ustalić, czy i w jakiej części wynikają one z takich bądź innych następstw wychowywania się w rodzinie z problemem alkoholowym. Elementem diagnostyki jest także przyjrzenie się temu, czy osoba zmaga się z PTSD. Jeśli tak, wskazana byłaby psychoterapia, a niekiedy kontakt z lekarzem psychiatrą. 
      - psycholog Rafał Marcin Olszak

       


  • Ważna informacja

    Chcąc, by psycholog ustosunkował się do pytania zadanego na forum, należy we wstępie podać swój wiek oraz swoją płeć i spełnić warunki podane w instrukcji darmowej porady. Psycholodzy udzielają odpowiedzi w miarę możliwości czasowych. W razie doświadczania nasilonych myśli samobójczych należy skontaktować się z numerem 112 by uzyskać ratunek. Doświadczając złego samopoczucia lub innych problemów można rozważyć też kontakt z telefonami zaufania i pomocowymi - niektóre numery podane są tutaj.

  • Toksyczny związek Ocal siebie książka PDF

  • PODCASTY-OCALSIEBIEpl.jpg

  • PODCASTY.jpg

     

     

×
×
  • Create New...

Important Information

Używając strony akceptuje się Terms of Use, zwłaszcza wykorzystanie plików cookies.