Jump to content

Jestem okropna, kloce sie o wszystko


Aga1987

Recommended Posts

Witam, mam 32 lata, jestem mama chlopca, oraz zona 23 lata starszego mezczyzny. Jestesmy razem juz ponad 13 lat, 10 lat po slubie. W naszym zwiazku dzieje sie coraz gorzej, a na poczatku bylo wspaniale, maz byl ( i jeszcze jest) moim najwiekszym spelnionym marzeniem. Uganialam sie za nim- tak- i w koncu zwrocil na mnie uwage. Zakonczyl wtedy zwiazek na odleglosc, ktory nie mial racji bytu. Ale ja mam wrazenie, ze on bardzo kochal tamta kobiete, ja bylam dobrym wyjsciem z tamtej trudnej sytuacji. Tak mi sie dzis wydaje. Maz jest tez rozwodnikiem, juz 16 lat po rozwodzie. Mial przeboje z byla zona, ktora probowala go otruc. Akurat znam ta historie, bo pochodzimy z jednego miasta, maz pochodzi z dobrej rodziny. Maz leczyl sie przez to psychiatrycznie, w przeszlosci probowal popelnic samobojstwo, wlasnie z powodu zdrad i zachowan bylej zony. Dzis jest bardzo spokojny, a przynajmniej stwarza takie wrazenie. Nie stosowal nigdy przemocy fizycznej. Ja natomiast mialam trudne dziecinstwo, moj ojciec byl alkoholikiem, bylam swiadkiem klotni, bijatyk, w domu brakowalo pieniedzy, aczkolwiek mama bardzo o nas dbala. Jednak mama do tej pory nie radzi sobie z tym, co przeszla, i cala gorycz wylewa na mnie. Jest juz dawno po rozwodzie, mimo wszystko wciaz slysze jakiego miala "skur""""" za meza, jakiego idiote, jakiego gnoja. Mowi to z taka gorycza, a mi jest zle tego sluchac, patrzylam przeciez na to od dziecka i wciaz probuje zapomniec. Gdy mowie o tym mamie, ona sie obraza, mowi, ze nawet corce nie moze sie wyzalic, ze nikogo nie ma.... a ja dusze sie w srodku. 4 lata temu  tragicznych okolicznosciach stracilam brata. On byl moim najlepszym przyjacielem, kims, przy kim czulam sie tak dobrze, bezpiecznie. Strasznie za nim tesknie. Mieszkam za granica, brat zmarl akurat w wakacje. Maz nie dal mi pieniedzy na lot na pogrzeb. Mimo, ze mial na koncie kilkadziesiat tysiecy zlotych. On ustalil taka zasade- ja wszystko oplacam, on odklada. Ja pracuje na pol etatu ( musze odbierac dziecko ze szkoly), wiec po pooplacaniu wszystkiego i zakupach mam pusty portfel. Powiedzial wtedy, ze oplacil juz polkolonie synka i ze gdybym z nim leciala, to stracilibysmy te oplacone kilka dni. Sama leciec nie moge, bo on nie zdazy odebrac synka z polkolonii, a nie bedzie sie wczesniej zwalnial z pracy, bo straci pieniadze.... Poza tym powiedzial, ze jeszcze beda wazniejsze pogrzeby w rodzinie- doslownie.... chodzilo mu o rodzicow. Wiec nie polecialam, a rodzinie do dzis klamie, ze nie bylo juz biletow.... do dzis mam wyrzuty, ze nie pozegnalam sie z bratem. Codziennie placze, nawet teraz. Mi nie wolno nic. Maz nie bierze kluczy bo uwaza, ze powinnam na niego czekac. Nie raz byla awantura, gdy wyszlam z psem na spacer, a on musial stac pod drzwiami 3 minuty. Opowiada kolegom o moich zlych doswiadczeniach w byciu kierowca. Zdarzylo sie, ze wjachalam w niski slupek na parkingu, oraz ze wymusilam pierszenstwo i spowodowalam stluczke. Cala jego firma o tym wie, chociaz prosilam meza, zeby nie mowil o tym nikomu.... Teraz zaczynam sie czepiac wszystkiego. Nie moge zniesc, ze jestem traktowana z pogarda. Mam jakies przekonanie- chore, wiem- ze jak bede ublizac jego znajomym, i ich zonom, to go to zaboli. I klocimy sie. Ci koledzy, ktorzy z nim nasmiewali sie z mojej stluczki- to dziwkarze, a ich zony- wiadomo.... wcale tak nie mysle. Ale chce dokuczyc mezowi. Jakos odplacic mu sie za ten moj bol. A z drugiej strony bardzo kocham meza. Nie wyobrazam sobie zycia bez niego. Mimo tych sytuacji opisanych wyzej, on jest czuly, a przez wiekszosc czasu jestesmy szczesliwi. Ja jednak dusze sie. Nie potrafie sama ze soba byc szczesliwa. Wszystko mnie denerwuje. Denerwuje mnie sasiad, ktory na 5 minut zastawil mi wjazd. Denerwuje mnie pies, ktory chce isc na spacer. Denerwuje mnie wylewajaca swoje zale mama. moj synek, ktory chce pokazac, co robil w szkole. Nie mam na nic sily. Nie chce mi sie sprzatac, nie chce mi sie isc wykapac. Sterty ciuchow czekaja na prasowanie. Jest nieodkurzone. Po pracy nie mam sily na nic. Gdy mam wolne, tez nie mam sily. Nie widze wiekszego sensu zycia. Nic mnie nie cieszy. Bylam u lekarza, bralam psychotropy. Zle sie czulam po nich. To wlasnie wtedy mialam ta stluczke.... Prosze o pomoc....

Link to comment
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

  • PODCASTY.jpg

  • Blog Entries

    • 0 comments
      Badania nad efektem placebo dostarczają fascynujących spostrzeżeń na temat siły umysłu i wpływu wierzeń na doświadczenia fizyczne. Efekt placebo polega na poprawie stanu zdrowia lub zmniejszeniu objawów choroby po podaniu substancji, która nie ma żadnego rzeczywistego działania farmakologicznego. To zjawisko jest często obserwowane w badaniach klinicznych, gdzie pacjenci otrzymują placebo, a ich umysły wierzą, że przyjmują lekarstwo.
      Ciekawym aspektem tego efektu jest to, że niektóre badania wykazują, iż efekt placebo może być skuteczny nawet wtedy, gdy osoba jest świadoma, że przyjmuje placebo. Mózg reaguje na oczekiwania i przekonania jednostki, co prowadzi do realnych zmian w organizmie.
      Efekt placebo podkreśla potężny wpływ psychiki na zdrowie fizyczne. Jest także ważnym elementem badań klinicznych, ponieważ ilustruje, jak skomplikowane są mechanizmy odpowiedzi organizmu na sugestie i oczekiwania. To jedno z zjawisk, które skłaniają naukowców do głębszego zrozumienia relacji między umysłem a ciałem oraz roli psychologii w procesie zdrowienia.
      Efekt placebo może działać nie tylko w kontekście zdrowia, ale także zjawisk społecznych. Jeśli przekonujące przedstawi się rozwiązanie, które ma rzekomo uleczyć jakąś problematyczną sytuację, ludzie pod wpływem tej sugestii mogą zacząć dochodzić do wniosku, że faktycznie korzystnie wpływa ono na okoliczności chociaż zupełnie inne czynniki tak naprawdę ją zmieniają. Fakt ten może być wykorzystywany w propagandzie. "To naszym rozwiązaniom zawdzięczamy pozytywne zmiany" - mogą głosić niektóre środowiska, dążąc do poprawy, wzmocnienia swojego wizerunku i pozycji. 
    • 0 comments
      Znane jest zjawisko zwanie efektem Stroopa, które zostało nazwane od nazwiska psychologa Johna Ridleya Stroopa, który je opisał w 1935 roku. W eksperymencie Stroopa badani mieli za zadanie wymienić kolory, w jakich napisane były słowa, ale problem polegał na tym, że słowa te opisywały kolory inne niż te, w których były napisane. Na przykład, słowo "czerwony" było napisane kolorem niebieskim. Ludzie mieli trudności w nazwaniu koloru, ponieważ mózg miał skłonność do automatycznego czytania słowa, zamiast skupienia się na kolorze.
      czerwony niebieski zielony
      Efekt Stroopa ilustruje zjawisko interferencji poznawczej, gdzie dwie funkcje kognitywne rywalizują ze sobą, utrudniając efektywne wykonanie zadania. To zjawisko jest szeroko stosowane w psychologii jako narzędzie badawcze do zrozumienia procesów uwagi, kontroli poznawczej i zdolności do przetwarzania informacji w mózgu. Efekt Stroopa ma również zastosowanie w psychologii klinicznej, gdzie jest używany do oceny funkcji poznawczych u osób z różnymi zaburzeniami.
    • 0 comments
      Ilu ludzi trzeba, aby zmienić żarówkę? To popularne pytanie, które często jest używane w kontekście żartów, ale istnieje również poważniejsze podejście psychologiczne do tego pytania. W psychologii społecznej istnieje koncepcja znana jako "efekt widowni" (ang. bystander effect). Obejmuje ona sytuację, w której im więcej osób jest obecnych, tym mniejsza szansa, że ktoś zareaguje na potrzebę pomocy.
      To zjawisko zostało zauważone po tragicznym zdarzeniu w 1964 roku, kiedy Kitty Genovese była brutalnie napadnięta i zamordowana na ulicy w Nowym Jorku, a liczne osoby były świadkami tego ataku, ale nikt nie interweniował ani nie wezwał pomocy. Psychologowie społeczni zaczęli analizować, dlaczego ludzie w grupie mogą wykazywać mniejszą skłonność do udzielania pomocy niż w sytuacji, gdy są sami.
      Jednym z wyjaśnień jest tzw. "rozproszenie odpowiedzialności" – w grupie każdy może zakładać, że ktoś inny już dzwoni po pomoc, co prowadzi do zjawiska bierności. To zjawisko jest ważnym obszarem badań w psychologii społecznej i przypomina nam, jak istotne jest zrozumienie, jak ludzie reagują na sytuacje wymagające pomocy społecznej.
      "Susan Catherine Genovese (ur. 7 lipca 1935, zm. 13 marca 1964; powszechnie znana jako Kitty Genovese) – mieszkanka Nowego Jorku, która została brutalnie zamordowana pod swoim domem w Kew Gardens, dzielnicy Queens w Nowym Jorku. Dwa tygodnie po pierwszej wzmiance o wydarzeniu w kronice policyjnej, The New York Times opublikował na jego temat reportaż, według którego 37–38 świadków było świadomych toczącej się pod ich oknami zbrodni, i nie zareagowało ani nie wezwało policji." - Wikipedia
    • 0 comments
      Uwodzenie - dobro czy zło, hit czy kit - czyli fakty i mity. Podcast psychologiczny:
       
    • 0 comments
      Tak zwany syndrom DDA to zespół różnych problemów, które nierzadko współwystępują u osób, które wywodzą się z domu z problemem alkoholowym, z rodziny dysfunkcyjnej. Jest to pojemna kategoria wielu zróżnicowanych trudności i nie stanowi w ścisłym rozumieniu tego słowa zaburzenia psychicznego, nie jest jednostką chorobową.
      Tzw. syndrom DDA i czym się objawia
      Faktem jest jednak, że w stopniu częstym, Dorosłe Dzieci Alkoholików (DDA) doświadczają problemów utrudniających normalne funkcjonowanie. Jednym z nich bywa zaburzenie znane jako zespół stresu pourazowego (PTSD) związany z traumatycznymi przeżyciami z młodości i wczesnej dorosłości, zwłaszcza mającymi miejsce w domu rodzinnym. 
      Zespół stresu pourazowego PTSD - objawy, leczenie
      PTSD (zespół stresu pourazowego) to zaburzenie, które może wystąpić po przeżyciu traumatycznego wydarzenia lub serii wydarzeń, skrajnie trudnego doświadczenia rozciągniętego w czasie. Może to obejmować:
      sytuacje takie jak wojna, gwałt i molestowanie, katastrofy naturalne, przemoc domowa, chroniczne narażenie na złe traktowanie, długotrwała deprywacja najważniejszych potrzeb (poczucie bezpieczeństwa, miłość rodzicielska, zdrowie), inne doświadczenia traumatyczne. Objawy PTSD mogą obejmować nawracające koszmary (nawet wybudzające w nocy), natrętne wspomnienia traumatycznych wydarzeń, wybuchy gniewu z byle powodu, wycofanie społeczne oraz izolacja, zaburzenia snu (niemożność normalnego zaśnięcia, budzenie się przedwcześnie), nadmierną pobudliwość i impulsywność oraz inne kłopotliwe reakcje emocjonalne i fizyczne (roztrzęsienie, uderzenia zimna lub gorąc, łzy stające w oczach w sytuacjach kojarzących się z traumą), duże ryzyko szkodliwego łagodzenia przykrych emocji poprzez sięganie po alkohol i inne substancje, wysokie prawdopodobieństwo występowania niskiego poczucia własnej wartości, a także wchodzenia w toksyczne związki.
      DDA a PTSD
      W przeciwieństwie do DDA, PTSD jest uznawane za oficjalne zaburzenie psychiczne i jest klasyfikowane w Międzynarodowej Klasyfikacji Chorób (ICD) i Kryteriach Zaburzeń Psychicznych (DSM). Osoby cierpiące na PTSD zwykle potrzebują profesjonalnej pomocy psychologicznej bądź psychiatrycznej w celu zarządzania swoimi objawami i przystosowania się do życia po traumatycznym doświadczeniu.
      NA MARGINESIE: Dołącz na Facebooku:
      DDA - grupa psychologiczna OcalSiebie.pl prowadzi psycholog Rafał Olszak, autor tego tekstu
      https://www.facebook.com/groups/1210223780527193 
      Podsumowując, warto by DDA doznając życiowych trudności skorzystały z konsultacji psychologicznej. Diagnoza pozwoliłaby ustalić, czy i w jakiej części wynikają one z takich bądź innych następstw wychowywania się w rodzinie z problemem alkoholowym. Elementem diagnostyki jest także przyjrzenie się temu, czy osoba zmaga się z PTSD. Jeśli tak, wskazana byłaby psychoterapia, a niekiedy kontakt z lekarzem psychiatrą. 
      - psycholog Rafał Marcin Olszak

       


  • Ważna informacja

    Chcąc, by psycholog ustosunkował się do pytania zadanego na forum, należy we wstępie podać swój wiek oraz swoją płeć i spełnić warunki podane w instrukcji darmowej porady. Psycholodzy udzielają odpowiedzi w miarę możliwości czasowych. W razie doświadczania nasilonych myśli samobójczych należy skontaktować się z numerem 112 by uzyskać ratunek. Doświadczając złego samopoczucia lub innych problemów można rozważyć też kontakt z telefonami zaufania i pomocowymi - niektóre numery podane są tutaj.

  • Toksyczny związek Ocal siebie książka PDF

  • PODCASTY-OCALSIEBIEpl.jpg

  • PODCASTY.jpg

     

     

×
×
  • Create New...

Important Information

Używając strony akceptuje się Terms of Use, zwłaszcza wykorzystanie plików cookies.