Jump to content

Pomoc dla córki


Recommended Posts

https://ocalsiebie.pl/forums/forum/11-inne-psycholog-online-psychoterapia-skype/?do=add

 

Witam!

Mam 64 lata, jestem matką trójki dorosłych dzieci. Od 20 lat jestem rozwiedziona, mój mąż był alkoholikiem, znęcał się nade mną i dziećmi fizycznie ale zwłaszcza psychicznie. Życie z nim było koszmarem dla mnie i moich dzieci. Awantury były na porządku dziennym a także nocnym. Dzieci były wybudzane kopaniem w drzwi, wyrywaniem zamków , wybijaniem szyby itp.  Żyliśmy w ciągłym lęku i stresie. Po 15 latach gehenny zabrałam dzieci  zostawiając wspólnie wybudowany dom, samochód i cały wspólny dorobek i rozpoczęłam życie na nowo z dala od tyrana. Było bardzo ciężko ale przetrwaliśmy, dzieci pokończyły szkołę, potem usamodzielniły się. Syn i starsza córka założyli rodzinę, młodsza jeszcze nie. 

Mój problem dotyczy starszej córki /34 lata/. Jako dziecko była bardzo cicha i bezproblemowa, przeciwnie do syna i młodszej córki, z którymi miałam dużo problemów w szkole i w domu. Oboje długo moczyli się w nocy , mieli trudności w nauce, nie potrafili skupić się na nauce, dużo wagarowali, uciekali z domu itp.

Starsza córka przeciwnie, uczyła się bardzo dużo, chętnie i miała w szkole bardzo dobre wyniki. Wydawać by się mogło że awantury i krzyki w domu jej nie przeszkadzały. Potrafiła całkowicie się wyłączyć , tak jakby nic nie słyszała . Przychodziła do domu ze szkoły i wciąż się uczyła. Przełomowym okresem była zmiana szkoły i egzaminy do Liceum. Skumulowany stres odbił się na jej zdrowiu , miała poważne problemy żołądkowe i częste migreny na które cierpi do tej pory.

Jednak zmiana miejsca zamieszkania i spokój jaki wreszcie mieliśmy pomógł nam wszystkim powoli dochodzić do siebie. Córka ukończyła licencjat, potem pracowała , poznała swojego męża i założyła rodzinę. Jest mężatką od 8 lat i nie jest to już ta sama dziewczyna. Widzę że z roku na rok zmienia się jej usposobienie. Zamyka się w sobie coraz bardziej, unika kontaktów z rodziną i z innymi ludżmi. Nie ma w niej radości życia, nic ją nie interesuje, nie ma chęci działania, żyje z dnia na dzień. Od dłuższego czasu nie pracuje ,obecnie wychowuje półtoraroczną córeczkę. Stała się bardzo impulsywna, jej wybuchy złości są nagłe i nie adekwatne do sytuacji. Miewa  urojone żale do wszystkich, znów żyje w swoim świecie jak w okresie szkolnym , tylko wtedy był to świat książek a teraz świat w czterech ścianach swojego domu. Na początku jej małżeństwa miałam z nią dobry kontakt, często odwiedzała mnie i resztę rodziny. Potem coraz mniej interesowała się swoimi bliskimi , aż kontakt urwał się całkowicie. Zaczęłam interweniować , stwierdziła że mąż jej zabrania korzystania z telefonu , telewizji , komputera . Powód szkodliwe działanie na małe dziecko. Oboje mieli problem z dogadaniem się w pewnych kwestiach, małżeństwo "wisiało na włosku". Przeprowadziła się do mnie na 5 tygodni razem z dzieckiem. 

Okres pobytu mojej córki u mnie był dla mnie szokiem, nie poznawałam jej, nie zdawałam sobie sprawy z tego jaką jest teraz osobą. Robiłam wszystko żeby ją wspierać, odciążać od obowiązków przy dziecku, starałam wspierać psychicznie i finansowo. Niestety córka żyje jakby w ciągłej apatii, codzienne czynności wykonuje z musu. Nie okazuje miłości nikomu a szczególnie miłości macierzyńskiej własnemu dziecku. Bez powodu wybucha i wydaje się być ciągle nieszczęśliwa.

Nie wiem jak mogę córce pomóc , obawiam się że jej stan się pogłębia. Proponowałam jej żeby udała się na wizytę do psychologa bo wygląda na to że ma ze sobą problemy. Niestety uważa że się czepiam , jak wszyscy wokół , łącznie z sąsiadami. A tak na prawdę nikt w jej życie się nie wtrąca. Czy obecne zachowanie córki, jej stan psychiczny można wiązać z dzieciństwem, czy powinna ona podjąć jakąś terapię. Proszę o poradę bo bardzo martwię się o swoją córkę. 

Serdecznie pozdrawiam. Alicja

Link to comment
Share on other sites

Szanowna Pani,

warto powiedzieć córce, że jest się po jej stronie i że kontakt z psychoterapeutą bądź rozmowa z lekarzem na temat tego w jakiej jest apatii może pomóc. Może Pani też rozważyć zorganizowanie wizyty domowej jeśli córka by się na to zgodziła.

W celu uzyskania dalszych informacji warto skontaktować się ze specjalistami pracującymi w odpowiednich telefonach zaufania i wsparcia; niektóre numery podane są tutaj https://ocalsiebie.pl/szybka-pomoc/ (swoją drogą może Pani też któryś z tych numerów podsunąć córce na wypadek gdyby jednak miała ochotę wstępnie przynajmniej zamienić parę słów z psychologiem).

Link to comment
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

  • PODCASTY.jpg

  • Blog Entries

    • 0 comments
      Badania nad efektem placebo dostarczają fascynujących spostrzeżeń na temat siły umysłu i wpływu wierzeń na doświadczenia fizyczne. Efekt placebo polega na poprawie stanu zdrowia lub zmniejszeniu objawów choroby po podaniu substancji, która nie ma żadnego rzeczywistego działania farmakologicznego. To zjawisko jest często obserwowane w badaniach klinicznych, gdzie pacjenci otrzymują placebo, a ich umysły wierzą, że przyjmują lekarstwo.
      Ciekawym aspektem tego efektu jest to, że niektóre badania wykazują, iż efekt placebo może być skuteczny nawet wtedy, gdy osoba jest świadoma, że przyjmuje placebo. Mózg reaguje na oczekiwania i przekonania jednostki, co prowadzi do realnych zmian w organizmie.
      Efekt placebo podkreśla potężny wpływ psychiki na zdrowie fizyczne. Jest także ważnym elementem badań klinicznych, ponieważ ilustruje, jak skomplikowane są mechanizmy odpowiedzi organizmu na sugestie i oczekiwania. To jedno z zjawisk, które skłaniają naukowców do głębszego zrozumienia relacji między umysłem a ciałem oraz roli psychologii w procesie zdrowienia.
      Efekt placebo może działać nie tylko w kontekście zdrowia, ale także zjawisk społecznych. Jeśli przekonujące przedstawi się rozwiązanie, które ma rzekomo uleczyć jakąś problematyczną sytuację, ludzie pod wpływem tej sugestii mogą zacząć dochodzić do wniosku, że faktycznie korzystnie wpływa ono na okoliczności chociaż zupełnie inne czynniki tak naprawdę ją zmieniają. Fakt ten może być wykorzystywany w propagandzie. "To naszym rozwiązaniom zawdzięczamy pozytywne zmiany" - mogą głosić niektóre środowiska, dążąc do poprawy, wzmocnienia swojego wizerunku i pozycji. 
    • 0 comments
      Znane jest zjawisko zwanie efektem Stroopa, które zostało nazwane od nazwiska psychologa Johna Ridleya Stroopa, który je opisał w 1935 roku. W eksperymencie Stroopa badani mieli za zadanie wymienić kolory, w jakich napisane były słowa, ale problem polegał na tym, że słowa te opisywały kolory inne niż te, w których były napisane. Na przykład, słowo "czerwony" było napisane kolorem niebieskim. Ludzie mieli trudności w nazwaniu koloru, ponieważ mózg miał skłonność do automatycznego czytania słowa, zamiast skupienia się na kolorze.
      czerwony niebieski zielony
      Efekt Stroopa ilustruje zjawisko interferencji poznawczej, gdzie dwie funkcje kognitywne rywalizują ze sobą, utrudniając efektywne wykonanie zadania. To zjawisko jest szeroko stosowane w psychologii jako narzędzie badawcze do zrozumienia procesów uwagi, kontroli poznawczej i zdolności do przetwarzania informacji w mózgu. Efekt Stroopa ma również zastosowanie w psychologii klinicznej, gdzie jest używany do oceny funkcji poznawczych u osób z różnymi zaburzeniami.
    • 0 comments
      Ilu ludzi trzeba, aby zmienić żarówkę? To popularne pytanie, które często jest używane w kontekście żartów, ale istnieje również poważniejsze podejście psychologiczne do tego pytania. W psychologii społecznej istnieje koncepcja znana jako "efekt widowni" (ang. bystander effect). Obejmuje ona sytuację, w której im więcej osób jest obecnych, tym mniejsza szansa, że ktoś zareaguje na potrzebę pomocy.
      To zjawisko zostało zauważone po tragicznym zdarzeniu w 1964 roku, kiedy Kitty Genovese była brutalnie napadnięta i zamordowana na ulicy w Nowym Jorku, a liczne osoby były świadkami tego ataku, ale nikt nie interweniował ani nie wezwał pomocy. Psychologowie społeczni zaczęli analizować, dlaczego ludzie w grupie mogą wykazywać mniejszą skłonność do udzielania pomocy niż w sytuacji, gdy są sami.
      Jednym z wyjaśnień jest tzw. "rozproszenie odpowiedzialności" – w grupie każdy może zakładać, że ktoś inny już dzwoni po pomoc, co prowadzi do zjawiska bierności. To zjawisko jest ważnym obszarem badań w psychologii społecznej i przypomina nam, jak istotne jest zrozumienie, jak ludzie reagują na sytuacje wymagające pomocy społecznej.
      "Susan Catherine Genovese (ur. 7 lipca 1935, zm. 13 marca 1964; powszechnie znana jako Kitty Genovese) – mieszkanka Nowego Jorku, która została brutalnie zamordowana pod swoim domem w Kew Gardens, dzielnicy Queens w Nowym Jorku. Dwa tygodnie po pierwszej wzmiance o wydarzeniu w kronice policyjnej, The New York Times opublikował na jego temat reportaż, według którego 37–38 świadków było świadomych toczącej się pod ich oknami zbrodni, i nie zareagowało ani nie wezwało policji." - Wikipedia
    • 0 comments
      Uwodzenie - dobro czy zło, hit czy kit - czyli fakty i mity. Podcast psychologiczny:
       
    • 0 comments
      Tak zwany syndrom DDA to zespół różnych problemów, które nierzadko współwystępują u osób, które wywodzą się z domu z problemem alkoholowym, z rodziny dysfunkcyjnej. Jest to pojemna kategoria wielu zróżnicowanych trudności i nie stanowi w ścisłym rozumieniu tego słowa zaburzenia psychicznego, nie jest jednostką chorobową.
      Tzw. syndrom DDA i czym się objawia
      Faktem jest jednak, że w stopniu częstym, Dorosłe Dzieci Alkoholików (DDA) doświadczają problemów utrudniających normalne funkcjonowanie. Jednym z nich bywa zaburzenie znane jako zespół stresu pourazowego (PTSD) związany z traumatycznymi przeżyciami z młodości i wczesnej dorosłości, zwłaszcza mającymi miejsce w domu rodzinnym. 
      Zespół stresu pourazowego PTSD - objawy, leczenie
      PTSD (zespół stresu pourazowego) to zaburzenie, które może wystąpić po przeżyciu traumatycznego wydarzenia lub serii wydarzeń, skrajnie trudnego doświadczenia rozciągniętego w czasie. Może to obejmować:
      sytuacje takie jak wojna, gwałt i molestowanie, katastrofy naturalne, przemoc domowa, chroniczne narażenie na złe traktowanie, długotrwała deprywacja najważniejszych potrzeb (poczucie bezpieczeństwa, miłość rodzicielska, zdrowie), inne doświadczenia traumatyczne. Objawy PTSD mogą obejmować nawracające koszmary (nawet wybudzające w nocy), natrętne wspomnienia traumatycznych wydarzeń, wybuchy gniewu z byle powodu, wycofanie społeczne oraz izolacja, zaburzenia snu (niemożność normalnego zaśnięcia, budzenie się przedwcześnie), nadmierną pobudliwość i impulsywność oraz inne kłopotliwe reakcje emocjonalne i fizyczne (roztrzęsienie, uderzenia zimna lub gorąc, łzy stające w oczach w sytuacjach kojarzących się z traumą), duże ryzyko szkodliwego łagodzenia przykrych emocji poprzez sięganie po alkohol i inne substancje, wysokie prawdopodobieństwo występowania niskiego poczucia własnej wartości, a także wchodzenia w toksyczne związki.
      DDA a PTSD
      W przeciwieństwie do DDA, PTSD jest uznawane za oficjalne zaburzenie psychiczne i jest klasyfikowane w Międzynarodowej Klasyfikacji Chorób (ICD) i Kryteriach Zaburzeń Psychicznych (DSM). Osoby cierpiące na PTSD zwykle potrzebują profesjonalnej pomocy psychologicznej bądź psychiatrycznej w celu zarządzania swoimi objawami i przystosowania się do życia po traumatycznym doświadczeniu.
      NA MARGINESIE: Dołącz na Facebooku:
      DDA - grupa psychologiczna OcalSiebie.pl prowadzi psycholog Rafał Olszak, autor tego tekstu
      https://www.facebook.com/groups/1210223780527193 
      Podsumowując, warto by DDA doznając życiowych trudności skorzystały z konsultacji psychologicznej. Diagnoza pozwoliłaby ustalić, czy i w jakiej części wynikają one z takich bądź innych następstw wychowywania się w rodzinie z problemem alkoholowym. Elementem diagnostyki jest także przyjrzenie się temu, czy osoba zmaga się z PTSD. Jeśli tak, wskazana byłaby psychoterapia, a niekiedy kontakt z lekarzem psychiatrą. 
      - psycholog Rafał Marcin Olszak

       


  • Ważna informacja

    Chcąc, by psycholog ustosunkował się do pytania zadanego na forum, należy we wstępie podać swój wiek oraz swoją płeć i spełnić warunki podane w instrukcji darmowej porady. Psycholodzy udzielają odpowiedzi w miarę możliwości czasowych. W razie doświadczania nasilonych myśli samobójczych należy skontaktować się z numerem 112 by uzyskać ratunek. Doświadczając złego samopoczucia lub innych problemów można rozważyć też kontakt z telefonami zaufania i pomocowymi - niektóre numery podane są tutaj.

  • Toksyczny związek Ocal siebie książka PDF

  • PODCASTY-OCALSIEBIEpl.jpg

  • PODCASTY.jpg

     

     

×
×
  • Create New...

Important Information

Używając strony akceptuje się Terms of Use, zwłaszcza wykorzystanie plików cookies.