Jump to content

Mówi mi że mnie już nie kocha


Milkusia

Recommended Posts

Witam, mam 21 lat. Mój chłopak ma 23, jesteśmy ze sobą od grudnia 2017, gdyż wtedy pierwszy raz się spotkaliśmy i pierwszy raz padło kocham Cię z moich i jego ust. Poznaliśmy się kilka lat temu przez internet i do września 2017 byliśmy tylko znajomymi do pogadania, z przerwami w kontakcie. Problem był jego fakt zamieszkania w innym kraju, dzieliło nas 1000km. Jak to bywa w związkach na odległość, często się kłóciliśmy, ale mimo wszystko zawsze potem było dobrze. W lutym 2018 pierwszy raz do niego pojechałam, było to nasze drugie spotkanie (tym razem kilkudniowe) i było nieziemsko cudownie. Zawsze był czuły i troskliwy, mimo że ma wybuchowy charakter zawsze panował nad sobą w moją stronę. Planem było iż przyjadę do niego i razem zamieszkamy w jego kraju (polak) jednak w związku z pewnym wstydliwym dla mnie faktem przekładałam wyjazd. Denerwował się i coraz mniej rozmawialiśmy, ale kiedy przyjeżdżałam i tak było dobrze. W lutym 2019 zaczęliśmy się kłócić, prawie zerwaliśmy, ale będąc z nim tak bardzo zakochana postawiłam świat na głowie żeby do niego przyjechać. Pierwszy miesiąc był trudny, bo musiałam znaleźć pracę, o którą wcale nie tak łatwo bez języka. Często się kłóciliśmy o porządek i o to, że nic nie robię (byłam w tym mieście 4 razy. Nie znam tu nikogo jak i jest to małe miasteczko bez atrakcji). Później znalazłam pracę i wszystko było wręcz perfekcyjnie. Bardzo dużo palił marihuany, potrafił wydać na nią 1/3 wypłaty. Często dawałam mu prezenty, zawsze starałam się być najlepszą dla niego, on mimo że dalej był czuły, od 2018 roku (lipiec) uprawialiśmy seks w którym zawsze się dogadywaliśmy, oboje nam jest cudownie wtedy. Odkąd razem mieszkamy współżyliśmy razem i mieliśmy jako tako plany na następny rok i kroki co do karier i edukacji. Pewnego dnia oznajmił mi że nie widzi mieszkania ze mną razem i będziemy szukać oddzielnych mieszkań. Zabolało. Mocno. Mimo wszystko uznałam że jeśli tak chce i czuję się ściśnięty przeze mnie możemy spróbować. Jest jeden problem. Strasznie ciężko tu o mieszkanie. Tydzień później wróciłam do Polski na wizytę do lekarza. Kiedy wróciłam po 3 dniach był jak mój stary chłopak. Kochany i miły, powiedział że mimo że były to tylko 3 dni, brakowało mu mnie i chciałby jednak żebyśmy mieszkali razem (mieszkamy z jego mamą, która ma swój pokój i swój świat, nie wchodzimy sobie w drogę, ale chcieliśmy zawsze coś swojego). Chwilę później wypowiedziałam się z pracy, gdyż chciałam zacząć szkołę językową i zmienić pracę na bardziej mi odpowiadającą, bo poprzednia była bardzo ciężka i męcząca psychicznie. Mój chłopak pracował w bardzo specyficznym miejscu na które często narzekał,nawet w pracy. Kiedy przez 2 tygodnie był chory, dostał wypowiedzenie, później nie dostał wypłaty za wrzesień i musiał denerwować się, bo został bez pieniędzy. Od tamtego momentu był ciągłe wściekły na mnie i na wszystko. Zaczął dużo grać na komputerze i pić alkohol, przestał za to palić po 6 miesiącach palenia codziennie marihuanę. Jest często agresywny w słowach i ciągle chce się kłócić, nie chciał dać mi nawet małego buziaczka, nie kochaliśmy się, nie przytulał nawet. Kilka dni temu powiedział mi że już nic nie czuję, że musimy to skończyć i jak tylko znajdę pracę, szukamy mieszkań osobno. Zaczęłam płakać, histeryzować i kompletnie nie potrafiłam tego zrozumieć. Zaczęłam błagać go żeby na mnie spojrzał, pocałował. Mówił że nie zrobi mi tego bo wie ile to dla mnie znaczy. Że chciałby to zmienić ale się nie da. Mimo wszystko kiedy zaczęłam płakać tak mocno że nie mogłam złapać tchu, zaczął być czuły. Chociaż te chwilę. Po moim ataku płaczu zaczęliśmy znowu się śmiać i rozmawiać, chwilę potem zaczął mnie dotykać i całować, głaskać i przytulać. Chwilę później kochaliśmy się. Myślałam że może przejrzał na oczy kiedy zobaczył jak bardzo tego nie potrafię znieść i cierpię mimo że dalej jesteśmy razem. Następnego dnia z samego rana znowu się kochaliśmy...a potem wróciła jego normalność. Przestał mnie przytulać, całować, kiedy go przytulam nawet nie patrzy na mnie i nie odwzajemnia, mimo wszystko pozwalał mi się dotykać w swoim miejscu i dwa razy od tamtego dnia robiłam mu 'dobrze'. Ale on dalej swoje (czyli dalej tak samo jak od jakiegoś czasu) ale mimo wszystko potrafimy rozmawiać i się śmiać. Nie chcę go tracić. Chce z nim mieszkać, chcę z nim być i chcę żeby znowu było dobrze. Mówi że chciałby żeby było Dobrze, ale nie potrafi tego zrobić, chociaż mi się wydaje że chciałby się mnie pozbyć najzwyczajniej. Sama sobie tu nie poradzę, a w Polsce czeka na mnie tylko rodzina która nie była za tym wyjazdem i pewnie będę musiała szybko szukać mieszkania w innym mieście żeby uniknąć ich złości i wyższości. Nie chcę wracać, chce z nim być, naprawić to z nim, mimo że każdy w takim momencie mówi że bez tej osoby sobie nie poradzi, ja po prostu fizycznie nie dam sama tutaj rady, bez języka, bez mieszkania, bez pracy...bo strasznie tu o to ciężko. Czy da się to uratować, czy jeśli on będzie chciał to naprawić to jest na to szansa? Tylko że ja nie wiem jak to naprawić z nim, nie wiem co możemy zrobić żeby znowu było dobrze. Czy to przez te wszystkie rzeczy które się w jego życiu posypały? Kiedy mówił mi że nic nie czuję, płakał tak mocno jak ja. Boli go to, mówi że chciałby ale ze on nie potrafi zmienić uczuć, że patrzy na te dobre rzeczy, ale ze nie robią już na nim wrażenia i że nie może czekać aż za 5 lat będzie dobrze. Pomocy, ja wiem że to miłość mojego życia, nawet po 2 latach czuje się jak zauroczona dziewczynka, znając jego wady i zalety, nawyki... proszę, nawet mała porada... wszystkiego szczegóły w razie niedomówień wyjaśnię, ale proszę pomóżcie. Jeszcze pół roku temu mówiliśmy o wspólnych planach ns przyszłość, miesiąc temu planowaliśmy następne wakacje...a dziś to, CZMEU?

Link to comment
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

  • PODCASTY.jpg

  • Blog Entries

    • 0 comments
      Szanowni Państwo, zwrócono mi uwagę na używanie tzw. Testu Drzewa do diagnozy dzieci (test polega na tym, że dziecko rysuje drzewo, a specjalista analizując ilustrację wyciąga różne wnioski na temat psychiki dziecka).
      Zwracam Państwa uwagę, że NIE należy wyrażać zgody na przeprowadzanie tego testu.
      Wystarczy, że wejdzie się na stronę Wikipedii na temat Testu Kocha, a uzyska się informację „Ten artykuł opisuje teorie, metody lub czynności niezgodne ze współczesną wiedzą medyczną”. Można również sięgnąć do fachowych recenzji tego narzędzia powstałego jakieś 70 lat temu. Przytoczę fragment przykładowej: „Test Drzewa nie spełnia współczesnych kryteriów wiarygodnego narzędzia diagnostycznego. Brak jest naukowych podstaw teoretycznych, jak również danych empirycznych dowodzących trafności i rzetelności narzędzia, brak też badań normalizacyjnych. Nie ma standardowego i choćby częściowo zobiektywizowanego systemu interpretacji wyników. Diagnosta jest zachęcany do praktyk sprzecznych z naukową metodologią, które zwiększają ryzyko wystąpienia myślenia konfirmacyjnego i innych błędów we wnioskowaniu diagnostycznym. Kategorie interpretacyjne są anachroniczne, oceniające, niekiedy oparte na stereotypach, natomiast – z racji braku spójnych podstaw teoretycznych – nie obejmują wiedzy psychologicznej. W świetle powyższego trzeba stwierdzić, że współcześnie TD nie jest psychologicznym narzędziem diagnostycznym, a stosowany w tej funkcji może być szkodliwy.” Szczegółowe informacje:  https://kompsych.pan.pl/images/RecenzjaTestu_Drzewa_skrócona.pdf
       
      Warto też posłuchać podcastu:
       
    • 0 comments
      Badania nad efektem placebo dostarczają fascynujących spostrzeżeń na temat siły umysłu i wpływu wierzeń na doświadczenia fizyczne. Efekt placebo polega na poprawie stanu zdrowia lub zmniejszeniu objawów choroby po podaniu substancji, która nie ma żadnego rzeczywistego działania farmakologicznego. To zjawisko jest często obserwowane w badaniach klinicznych, gdzie pacjenci otrzymują placebo, a ich umysły wierzą, że przyjmują lekarstwo.
      Ciekawym aspektem tego efektu jest to, że niektóre badania wykazują, iż efekt placebo może być skuteczny nawet wtedy, gdy osoba jest świadoma, że przyjmuje placebo. Mózg reaguje na oczekiwania i przekonania jednostki, co prowadzi do realnych zmian w organizmie.
      Efekt placebo podkreśla potężny wpływ psychiki na zdrowie fizyczne. Jest także ważnym elementem badań klinicznych, ponieważ ilustruje, jak skomplikowane są mechanizmy odpowiedzi organizmu na sugestie i oczekiwania. To jedno z zjawisk, które skłaniają naukowców do głębszego zrozumienia relacji między umysłem a ciałem oraz roli psychologii w procesie zdrowienia.
      Efekt placebo może działać nie tylko w kontekście zdrowia, ale także zjawisk społecznych. Jeśli przekonujące przedstawi się rozwiązanie, które ma rzekomo uleczyć jakąś problematyczną sytuację, ludzie pod wpływem tej sugestii mogą zacząć dochodzić do wniosku, że faktycznie korzystnie wpływa ono na okoliczności chociaż zupełnie inne czynniki tak naprawdę ją zmieniają. Fakt ten może być wykorzystywany w propagandzie. "To naszym rozwiązaniom zawdzięczamy pozytywne zmiany" - mogą głosić niektóre środowiska, dążąc do poprawy, wzmocnienia swojego wizerunku i pozycji. 
    • 0 comments
      Znane jest zjawisko zwanie efektem Stroopa, które zostało nazwane od nazwiska psychologa Johna Ridleya Stroopa, który je opisał w 1935 roku. W eksperymencie Stroopa badani mieli za zadanie wymienić kolory, w jakich napisane były słowa, ale problem polegał na tym, że słowa te opisywały kolory inne niż te, w których były napisane. Na przykład, słowo "czerwony" było napisane kolorem niebieskim. Ludzie mieli trudności w nazwaniu koloru, ponieważ mózg miał skłonność do automatycznego czytania słowa, zamiast skupienia się na kolorze.
      czerwony niebieski zielony
      Efekt Stroopa ilustruje zjawisko interferencji poznawczej, gdzie dwie funkcje kognitywne rywalizują ze sobą, utrudniając efektywne wykonanie zadania. To zjawisko jest szeroko stosowane w psychologii jako narzędzie badawcze do zrozumienia procesów uwagi, kontroli poznawczej i zdolności do przetwarzania informacji w mózgu. Efekt Stroopa ma również zastosowanie w psychologii klinicznej, gdzie jest używany do oceny funkcji poznawczych u osób z różnymi zaburzeniami.
    • 0 comments
      Ilu ludzi trzeba, aby zmienić żarówkę? To popularne pytanie, które często jest używane w kontekście żartów, ale istnieje również poważniejsze podejście psychologiczne do tego pytania. W psychologii społecznej istnieje koncepcja znana jako "efekt widowni" (ang. bystander effect). Obejmuje ona sytuację, w której im więcej osób jest obecnych, tym mniejsza szansa, że ktoś zareaguje na potrzebę pomocy.
      To zjawisko zostało zauważone po tragicznym zdarzeniu w 1964 roku, kiedy Kitty Genovese była brutalnie napadnięta i zamordowana na ulicy w Nowym Jorku, a liczne osoby były świadkami tego ataku, ale nikt nie interweniował ani nie wezwał pomocy. Psychologowie społeczni zaczęli analizować, dlaczego ludzie w grupie mogą wykazywać mniejszą skłonność do udzielania pomocy niż w sytuacji, gdy są sami.
      Jednym z wyjaśnień jest tzw. "rozproszenie odpowiedzialności" – w grupie każdy może zakładać, że ktoś inny już dzwoni po pomoc, co prowadzi do zjawiska bierności. To zjawisko jest ważnym obszarem badań w psychologii społecznej i przypomina nam, jak istotne jest zrozumienie, jak ludzie reagują na sytuacje wymagające pomocy społecznej.
      "Susan Catherine Genovese (ur. 7 lipca 1935, zm. 13 marca 1964; powszechnie znana jako Kitty Genovese) – mieszkanka Nowego Jorku, która została brutalnie zamordowana pod swoim domem w Kew Gardens, dzielnicy Queens w Nowym Jorku. Dwa tygodnie po pierwszej wzmiance o wydarzeniu w kronice policyjnej, The New York Times opublikował na jego temat reportaż, według którego 37–38 świadków było świadomych toczącej się pod ich oknami zbrodni, i nie zareagowało ani nie wezwało policji." - Wikipedia
    • 0 comments
      Uwodzenie - dobro czy zło, hit czy kit - czyli fakty i mity. Podcast psychologiczny:
       


  • Ważna informacja

    Chcąc, by psycholog ustosunkował się do pytania zadanego na forum, należy we wstępie podać swój wiek oraz swoją płeć i spełnić warunki podane w instrukcji darmowej porady. Psycholodzy udzielają odpowiedzi w miarę możliwości czasowych. W razie doświadczania nasilonych myśli samobójczych należy skontaktować się z numerem 112 by uzyskać ratunek. Doświadczając złego samopoczucia lub innych problemów można rozważyć też kontakt z telefonami zaufania i pomocowymi - niektóre numery podane są tutaj.

  • Toksyczny związek Ocal siebie książka PDF

  • PODCASTY-OCALSIEBIEpl.jpg

  • PODCASTY.jpg

     

     

×
×
  • Create New...

Important Information

Używając strony akceptuje się Terms of Use, zwłaszcza wykorzystanie plików cookies.