Jump to content

Search the Community

Showing results for tags 'współuzależnienie'.

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Forums

  • Forum powitalne
    • Poznajmy się!
  • Forum wsparcia
    • Rozwój osobisty
    • Niełatwe przejścia
    • Problemy w związkach
    • Rozstania, rozwody, żałoba
    • DDA/DDD
    • Zaburzenia lękowe
    • Zaburzenia nastroju
    • Inne, psycholog online, psychoterapia Skype
  • Forum integracyjne
    • Hyde Park
    • Kultura i sztuka, hobby
  • Opinie o Ocal Siebie
    • Propozycje zmian
    • Opinie o usługach Gabinetu Ocal Siebie

Product Groups

There are no results to display.

Blogs

  • Swobodne przemyślenia

Find results in...

Find results that contain...


Date Created

  • Start

    End


Last Updated

  • Start

    End


Filter by number of...

Joined

  • Start

    End


Group


About Me

  1. Współuzależnienie często potocznie rozumiane jest jako rozpoczęcie używania substancji psychoaktywnych przez osobę żyjącą na co dzień z osobą uzależnioną. Współuzależnienie może do tego prowadzić natomiast jest to zaburzenie o wiele bardziej złożone. Zjawisko to zaczęto obserwować u żon alkoholików w 1986 r i od tej pory powstało wiele jego definicji. Nie ma też zgody wśród badaczy czy to jest choroba czy też zaburzenie osobowości. Jakkolwiek zaklasyfikowane, współuzależnienie jest utrwaloną formą funkcjonowania w długotrwałej, trudnej i niszczącej relacji z osobą przejawiającą patologiczne zachowanie. Sytuacja ta prowadzi do pogorszenia własnego stanu osoby współuzależnionej i utrudnia jego zmianę na lepsze. Jest to forma obrony, która z czasem staje się pułapką. Można powiedzieć, że np. alkoholik jest uzależniony od alkoholu a osoba współuzależniona jest uzależniona od alkoholika. Współuzależnienie z jednej strony wiąże się zacieraniem własnych granic, zależnością emocjonalną, wyuczoną bezradnością a z drugiej z nadkontrolą i nadopowiedzialnością. Życie osoby współuzależnionej koncentruje się wokół partnera i jego zachowania co prowadzi do izolacji społecznej. Kolejne nieudane próby kontrolowania nałogu powodują u współuzależnionego obniżenie nastroju, poczucia własnej wartości oraz sprawczości. To tylko umacnia niszczącą relację. Osoba współuzależniona boi się odejść bo nie wierzy, że sama sobie poradzi. Relacja z uzależnionym, paradoksalnie, wydaje jej się przewidywalna. Często też nieświadomie sama tworzy partnerowi komfort używania substancji poprzez opiekę nad nim, przejmowanie wszystkich obowiązków a także branie na siebie winy za jego uzależnienie. Źródłem uczuć dla osoby współuzależnionej staje się uzależniony partner, jego używanie substancji lub przerwy w używaniu oraz konsekwencje używania. Współuzależnieniu towarzyszy ekstremalna huśtawka nastrojów: cierpienie -ulga, lęk – uspokojenie, przygnębienie – pobudzenie. Nadmierna czujność i stan pobudzenia emocjonalnego są konsekwencją długotrwałego stresu, lęku i niepewności. Próba zapobiegania temu to tendencja do kontroli i kierowania zachowaniem innych osób. Innym, nieuświadomionym sposobem obrony są pojawiające się zachowanie kompulsywne służące obniżeniu poziomu emocji. Destrukcyjną relację podtrzymuje iluzoryczne myślenie, że jeśli partner przez jakiś czas zachowuje abstynencję to może tym razem już nie wróci do nałogu. Jest to ogromnie niebezpieczne w sytuacji gdy dochodzi do przemocy domowej, po której partner przeprasza, obiecuje poprawę i staje się miły. Tak zwana „faza miodowego miesiąca” wywołuje u osoby współuzależnionej pozytywne emocje, buduje nadzieję na przyszłość a jednocześnie zwiększa tolerancję na doświadczanie przemocy. Najczęściej osoby współuzależnione nie zdają sobie sprawy ze swojego stanu. Nie szukają pomocy dla siebie a często zabiegają o pomoc dla swojego partnera. Współuzależnienie wymaga podjęcia specjalistycznej terapii w celu poprawy jakości życia poprzez zmianę dysfunkcyjnych przekonań i zachowania osoby, u której to zaburzenie występuje. Literatura: J. Mellibruda, Z. Sobolewska-Mellibruda „Integracyjna psychoterapia uzależnień. Teoria i praktyka”; L. Cierpiałkowska „Alkoholizm – małżeństwa w procesie zdrowienia”.
  2. Witam, mam 32 lata. W związku małżeńskim jestem od 8 lat. Natomiast ogólnie para jesteśmy 13 lat. Mamy dwie córki. Znamy się z mężem kupę lat. Poznaliśmy się jako dzieci. Natomiast długo nie utrzymywalismy ze sobą kontaktu. Pewnego dnia wybrałam się z koleżankami na imprezę. Okazało się, że mamy wspólnych znajomych w tym mojego obecnego męża, którego nie widziałam kilka dobrych lat, a podobał mi się jak byłam dzieckiem. Koleżanki doprowadziły do Naszego spotkania. I tak jakoś wyszło, że postanowiliśmy stworzyć parę. Początkowo wszystko niby było ok. Chociaż jedna rzecz nie dawała mi spokoju. Wiecznie chodził pijany. Zakochanie robi swoje i tłumaczyłam to sobie tym, że zmarła mu mama i się załamał, a poza tym jesteśmy w takim wieku, że wszyscy imprezujemy. Nie ma w tym nic złego (mieliśmy po 19-20 lat). W pewnym momencie pokłóciłam się z rodzicami i zamieszkałam u niego. Chwilę później okazało się, że jestem w ciąży. A on dalej pił, bawił się, włóczył się z koleżankami i kolegami. Nie raz podejrzewałam go o zdradę, ale się nie przyznawał. Przepraszał i nawet kilka dni się starał, a potem znowu pił, balował, tracił pracę, znikał na noce. Rozstaliśmy się na jakieś 2 miesiące. Wróciłam z dzieckiem do rodziców. Spotkaliśmy się, obiecał, że postara się zmienić i dałam mu szanse. Pojechał na tzn. Zaszycie. Było ok. Urodziła się druga córka. W pewnym momencie mąż wydrapywal piguły, które miał wszyte i pił na nowo. Zabieg powtarzał kilka razy. Gdy już młodsza córka mogła iść do przedszkola postanowiłam zadbać o siebie i znaleźć pracę. Zaczęłam pracę urzędnika. W pewnym momencie jego pijackiego ciągu obudził mnie wracając nad ranem do domu i skacząc nago, po pijaku po barierce balkonu i grożąc, że skoczy bo mnie krzywdzi. Uspokoiłam go, zabrałam dzieci do przedszkola i poszłam do pracy dzwoniąc do teścia i prosząc o pomoc. Po powrocie do domu oznajmiłam mu, że za kilka dni idę obejrzeć mieszkanie na wynajem bo mam dosyć. Nie zdążyłam nic zrobić bo poprosił szefa i jego siostrę o pomoc i na drugi dzień zgłosił się do AA. Uczęszczał na mitingi i do psychologa. Zaczął mnie zmuszać do mitingów al-anon. Robił awantury gdy tam nie chodziłam. Zrezygnował z towarzystwa, z którym kiedyś pił. Natomiast zbliżył się bardzo do siostry szefa, którą uważa za przyjaciółkę i przy każdej awanturze leci i opisuje swoją wersję wydarzeń. Parę razy się napił. Obarczając wina mnie. Nie pije 3 lata. Z wpadkami. Od tego czasu ucieka do znajomych, jeździ na koncerty nie zważając na moje ale. Nie zabierając ze sobą. Zaczynam się zastanawiać czy nie ma romansu skoro tak mnie odsuwa. Nie dokłada się finansowo dopóki go o to nie poproszę. W domu nic nie robi bo nie ma czasu. Wiecznie gdzieś wybywa. Cały czas tylko nakazuje mi pójscie do psychologa i na al anon. Uważa, że zamykam go w klatce. Pracujemy oboje co oznacza, że się mijamy w domu. On cały czas wolny spędza ze znajomymi. Od dwóch miesięcy nie ma między nami, ani pożycia małżeńskiego, ani w zasadzie żadnych relacji. Po prostu leżymy w jednym łóżku po jego dwóch stronach. Wieczorem, nie zamienimy nawet jednego słowa bo cały czas wisi na komunikatorze w telefonie (messanger). Albo zjemy razem kolację, albo wyjdzie do kolegi. Miałam niedawno urodziny. Kilka dni przed urodzinami zadzwonił z pytaniem o weekend. Dzieci w tym czasie były z dziadkami na wakacjach. Ucieszyłam się. Mając nadzieję, że coś zaplanował i będzie już dobrze. Okazało się, że chciał nad ranem w sobote pojechać na koncert, a mnie zawieźć w piatek na weekend do dzieci i przyjechać po mnie w niedzielę wieczorem jak będzie wracał z koncertu. Byłam mega zla, rozczarowana, zrozpaczona i wygarnęłam mu, że nie wierzę w żaden koncert. Ostatnio postanowiłam wyjaśnić co się dzieje i usłyszałam : że jestem błędem jego pijackiego życia. W tym momencie się rozwodzimy. Dąży do opieki naprzemiennej. Jestem zrozpaczona, załamana i bez humoru. Obawiam się, że od córek się dowiem o nowej cioci i emocje wezmą górę. Bardzo chciałabym się pogodzić, ale widzę, że ma to gdzieś. Boję się co będzie dalej. Ze będzie chciał zmanipulować starsza córkę, której wszystko nagle kupuje aby mi sprawić ból. Albo że będzie chciał zabrać obie. Robiąc ze mnie psychopatke, która robi jazdy z niczego. Nie wiem co robić. Jak sobie poradzić. Szybko wpadam w gniew, łatwo mnie wyprowadzić z równowagi i doprowadzić do płaczu lub gniewu. Boję się, że mam depresję. Boję się, że zostanę sama już na zawsze.
  3. Cześć. Chciałam się " pochwalić " moim problemem , jakim jest uzależnienie od rodziców. Pracuję z nimi, mieszkam z nimi, mam dość. Nie zadaję się z ludźmi i siedzę w domu. Przy internecie. Rodzice wpływają na moją każdą decyzję. Chciałabym się usamodzielnić, ale niestety w to też ingerują. Komentują nawet moje oferty pracy jakie dostałam od firm. Drą się na mnie, nigdy nie jestem wystarczająco dobra . Mam 31 lat . Pracuję i mieszkam z rodzicami . Pretekst, że studiuję i wyjeżdżam to żaden pretekst . Naprawdę nie wiem co zrobić.
  4. Mam problem z mamą, któa pomimo lużnej rozmowy w Niedzielny poranek zachowuje się władczo i chce rządzić moim życiem. Zastanawiam się jak się bronić mądrze przeciwstawić jakich argumentów uzyć. Ma utarte schematy żeby pomagać, choć robiłam to całe zycie i móienie że chcę myślec o sobie swoim życiu by wyjśc z domu, nic nie daje. Na ile trzeba do niej twardo stanowczo powiedzieć żeby robiła swoje obowiązki np domowe a nie zrzucała je na mnie choć umiem je wykonywac bo kiedyś jej pomagalam w trudnych latach i dzięki temu nauczyłam się tego jak zrobić rzeczy koło siebie (pranie, gotowanie, sprzątanie). Myslę że ona widzi moją zaradność ale dalej boi sie mnie wypuścić podawałam jej przykłąd że siostra przez niesłuchanie ich (tylko siebie) lepiej na tym wyszła, bo własnie wyszła z domu ma rodzinę i jednak ją cenią bardziej niż mnie. Ktos mi kiedys napisał, że byłam ćwiczona i uzalezniano mnie od nich. Mam zawsze bała się być sama i bez pomocy, możliwe że brak wiary w siebie ją hamuje bo ona dobrze sobie radzi mimo 60 lat. Jest sprawna ma ogródek warzywniak, pracuje przy nim. Wmawia sobie czasem że jest stara i juz chce nic nie robić. To może jej dawać pole do zatrzymywania mnie w domu przy sobie. Niestety ze względu na okropne warunki w pracy postanowiłam odejśc pracowałam tam od 2019 roku wiadome że musze mieć jakąs pracę lepszą by pokazac swoją dorosłość. Juz teraz kończąc ost dni w pracy sama dojezdżam z niej bez proszenia o podwózkę. Pokazuje już niezależność. Podpowiedzcie mi jak się bronić na argumenty mamy któa za bardzo chce rządzić i trzymać mnie w garści.
  5. 2021 kwiecień. Piszę bo chcę podzielić się swoim doświadczeniem. Urodziłam się w latach 70 we wsi w domu, gdzie było brudno. Moi rodzice nie spełniali funkcji wychowawczych w należyty sposób. Tata byl nieobecny, był i znikał, był alkoholikiem, dbającym o swój wizerunek, czystość ubrań-chyba dlatego bo nie robiła tego moja matka. Mieszkałam w domu drewnianym pokój, kuchnia, sień i komórka, bez wody bieżącej, której nie ma do dziś w tym budynku. W Domu mieszkała babcia starszy brat i mama, tata bywał, nie mieszkał. Spał pewnie więcej u rodziców, gdzie miał lepsze warunki. W domu byl balagan zawsze, sterty brudnych ubrań, naczyń i wszechobecny brak kobiecej ręki. Nie mówiąc o braku regularnych posiłków. Chodząc 9 lat do szkoły podstawowej nie pamiętam bym dostała śniadanie czy kanapkę do szkoły- może czasem- jakąś zupę mleczną bo było gospodarstwo i krowy. Dzieciństwo było niedożywione i głodne, obiadów było mało czasem coś mama ugotowała. Często byłam głodna w 80 tych latach pamiętam wyraźniej. Mama była ciągle poza domem całymi dniami, nie gotowała jak jej się zachciało czasem coś zrobiła i to na odwal się. Czasem głód ściskał mi brzuch że bolało, wracając po 7h ze szkoły nie było obiadu. A przecież to były czasy w miarę współczesne. Były krowy, kury, pole, ziemniaki. Mimo to byłam glodna. Dziś Jestem Bardzo ,,przepadzista,, za jedzeniem- może dzieciństwo niedożywione to sprawiło. Zawsze były brudne ubrania, nie było co ubrać do szkoły- śmierdzące skarpety, pomylone z bratem buty. W domu przy obrządku krów gęsi od małego byłam zmuszona krzykiem i wyzwiskami głównie matki- jej wiecznie nie było, ciągle miała sprawy do załatwienia poza domem. Jakie nie wiem- może nie lubiła domu dzieci, udręki przy gospodarstwie- nie wiem. Jako 10 latka pojezdzalam w polu ciągnikiem sąsiadów. Zbierałam ziemniaki, siano, słomę, obrządek krów, gęsi. W szkole bardzo źle się uczyłam kilka razy miałam nie zdać. Przez 6 lat podstawówki nie rozumiałam niczego, byłam najgorszą uczennicą- mama o niczym nie wiedziała, bo się nie interesowała tym. Byłam ciągle odsyłana do domu z innymi zawszonymi dziećmi- wtedy to była plaga. Jako dziecko pamiętam z Domu rodzinnego-agresje matki, wyzwiska taty z matką i babcią, ciągle awantury.W tym domu nie było miłości- to był zły dom. Nie znam ciepła bliskości i miłości od mamy, tata pił, ale pocałował przytulił Czasem- był dobry zbił tylko raz. Matka biła często kablem albo drewnem jak wpadała w złość, uciekaliśmy wokół stołu-tata czasem bronił. Nie dawał mamie pieniędzy- alimenty chyba nie płacił. Matka rozgoryczona- sama w gospodarstwie, z dziećmi, bez pieniędzy, ojciec Nigdy nie pomagał w gospodarstwie- Nigdy go nie było. Kiedy poszłam do 6 klasy- mój mózg wchodził na stadium dojrzewania, po woli zaczęłam dbać o siebie, miałam czyste zadbane ubrania, choć biedne. Zmieniłam upralam pościel, której nie zmieniano miesiącami może dłużej. Posprzątałam pokój, w którym od urodzenia pierwszy raz było Bardzo czysto-i tak zostało do mojej wyprowadzki. Zaczęłam regularnie sprzątać dom, myć naczynia i grabić posesję- podwórko było naprawdę czyste. Jakoś skończyłam podstawówkę. Mój tata zmarł w 1986 umarł na drodze zawał od picia, 12 lat wtedy miałam. Matka załatwiła rentę bardzo małą- nie dało się z Tego wyżyć ale była. Po podstawówce poszłam do zawodówki, technikum- z każdym rokiem dojrzewał mój mózg i rozumowanie pojmowanie świata. Zaczęłam się lepiej uczyć- poważnym problemem były braki w nauce zwłaszcza ścisłe- matematyka-koszmar. Będąc w klasie przedmaturalnej matematykę przejęła Pani której bała się cała szkoła- mając to na uwadze pilnie jej słuchałam i ten przedmiot stawał się coraz łatwiejszy- mimo coraz trudniejszych zagadnień- przed samą maturą ostatnią klasówkę ku zdumieniu tej nauczycielki napisałam najlepiej z klasy 4+, zadanie składało z ok 10 podpunktów, zawsze bylo na maturze.- Nie odważyłam się zdawać matematyki lecz polski i biologię, wtedy zdjęto obowiązkową matematykę.- maturę zdałam najlepiej z klasy i jako jedyna ze 100 maturzystów dostałam wyróżnienie za ustną maturę z języka polskiego, na egzaminie był obecny dyrektor szkoły i ze zdumieniem odebrał moją wiedzę. Do szkoły średniej miałam blisko ale matka wysłała mnie do internetu- i dobrze i źle- chciała się mnie pozbyć-dobrze były warunki socjalne i stale posiłki, przyjaźnie, bliskość osób, wzorowanie się na lepszym życiu. Wstydziłam się swojego domu, nikomu o niczym nie mówiłam. Zaczęłam być czysta, pachnąca, myć regularnie zęby. Był To też czas dla Mnie trudny finansowo-jedna renta na cały dom- renta dzięki temu, że się uczyłam, kurtka buty nowy ciuch to wielkie wydarzenie w Moim życiu, Mialam tak zimną kurtkę zimową, że na mrozie nie dało się wytrzymać. Moja młodość była smutna. Po maturze nie dostałam na studia-na szczęście- za co żyć. Poszłam do studium 2 lata, by brać rentę-jedyne źródło utrzymania rodziny. Potem staż i mając 22 lata zakończyłam karierę i skończyła się renta. Z Tego powodu moja matka zaczęła wszczynać awantury, że Mnie utrzymuje. Wyszłam za mąż za miłość życia-niestety alkoholika- byłam ślepa. Na początku było ok- mąż był pracowity, nie było najgorzej finansowo, ale popadał w chorobę aż zmarł po 15 latach małżeństwa miałam 37 lat. Widząc, że moje małżeństwo jest nieudane i brak częsty wsparcia, bezpieczenstwa od męża, jego narastające problemy z pracą i alkoholem-zmusiło Mnie do przemyśleń. Kiedy córka miała kilka miesięcy pomyślałam o studiach. Kiedy usłyszał o Tym mój mąż, była awantura, gdy zdałam na studia-awantura była jeszcze większa. Studia skończyłam dzięki temu, że mąż pracował choć pił a matka sprzedała pole i dała trochę pieniędzy-studia skończyłam również dzięki mojej silnej woli - stypendium naukowe dzięki temu mąż nie narzekał, że wydaje na Mnie. Studia-na początku byłam zdenerwowana, że nie dam rady, pewnością innych studentów ich obyciem. Już na pierwszym Moim występie przed studentami, wygłaszając referat Pan Doktor był tak zdumiony, że dostałam wpis zaliczenie wykłady i ćwiczenia do końca roku kazał nie przychodzić. Czemu tak było- bo byłam świeża niepewna i wystraszona-zadając mi i innym referat każdemu zalecił co ująć jakie zagadnienia-dokladnie to zrobiłam, a Doktor powiedział że jest tak dobry, że mnie zwalnia z zajęć. Była sytuacja też, że jeden z wykładowców z ustaw konstytucji itp. zrobił 3 klasówki w ciągu godziny, bo chcieliśmy jego oszukać-dal nam popalić-ostre pranie mózgu-z każdej dostałam piątkę- też Mnie zwolnił. Na 4 roku przy okazji innego przedmiotu ten sam wykładowca egzaminując Mnie powiedział, że dla Mnie ma inny zestaw pytań-chyba na żadne nie odpowiedziałam, bo się ze Mnie nabijał i chciał mi udowodnić, że nie Jestem najlepsza-nie byłam, a facet postawił i tak czwórkę-bo się nabijał ze mnie, wiedział że pytania z tematów omawianych znam dobrze-zadawal bardzo trudne-nawet to zabawne. Innym razem inny wykładowca zadał referat na pamięć, każdy miał mówić ok 8-12 minut z głowy. Każdy czytał, głupio było mi jedynej mówić z pamięci, zajęło mi to dokładnie 10 minut, mój problem wtedy to nie brak wiedzy a mój oddech pomiędzy wypowiedziami-dusilam się- facet zwolnił mnie z zajęć podobnie jak wcześniej inni. Zdając magistra, koleżanki koledzy przede mną słabo zdawali, ja czekając na swoją kolej byłam coraz bardziej zdruzgotana tym. Weszłam zdałam bardzo dobrze - Pani Docent wstała z innymi pogratulowała i powiedziała, że jest zdumiona moją wiedzą. Pół godziny po obronie dostałam doła płakałam całą drogę do domu-co dalej z moim życiem? Moja córka obecnie studiuje, myślę że jest szczęśliwa, mówię, że ją kocham, co by się w jej życiu nie wydarzyło zawsze Jestem- wie że jest kochaną, Nigdy jej nie zawiodę. Dziś pracuję Jestem kierownikiem zarządzam dobrze małą filią firmy- życie leci mam 46 lat-chyba jestem szczęśliwa. Moja mama jest ciężko chora, pomagam jej mało, ale jestem kilka razy w tygodniu- pracuję całymi dniami. Nie zaznałam w dzieciństwie dobra, miłości mamy, bezpieczeństwa, dziś kiedy mama choruje ja się buntuję, Jestem zła, ale Jestem obok-wiem, że złe dzieciństwo odbija się później w życiu w relacjach z matką-nie czuję do niej nic- żal i bezradność na jej leniwy charakter, przez to choroba cukrzyca zjadła ją i niszczy dalej-jej wybór. Nasze relacje poprawiły się bo mi jej żal, byłam złośliwa dla Niej- odpudcilam, bo ona jest chora. Myślę, że kocha moją córkę- może dlatego jest dla niej lepsza, bo nie ma obowiązków z nią związanych. Może i moja matka się starała- na swój sposób, nie wiem. Jestem osobą zupełnie inną niż moja mama, dom jest czysty, atmosfera miła, córka szczęśliwa wrażliwa i dobra- kocha zwierzęta tak Bardzo, że czasem je męczy aż uciekają- kot ma Instagrama. Zwiedziłam z córką Kilka krajów, wysp. Córka od lat ma konto i sporo pieniędzy, dom po dziadku. Pilnuję by było jej lepiej-jest wartościowym dobrym człowiekiem. Kiedyś moja córka wystawi mi rachunek za życie- myślę że pozytywny. Wiem też jak Bardzo dzieciństwo wpływa na całe życie człowieka. Bezpieczeństwo stworzyłam sobie sama, dom także bez dobrych wzorców udało się stworzyć- Atmosferę domu, gdzie chętnie wracamy. Moja córka ma 20 lat - może na Mnie liczyć póki zdrowie będzie. Wiem, wiem brak poprawności stylistycznej- źle pisać na telefonie tyle tekstu.
  6. Hej! Jestem studentką psychologii i piszę pracę magisterską dotyczącą związków intymnych dorosłych kobiet z rodzin alkoholowych. Badanie kieruje do kobiet do 35rż, które mają dzieci i są w związku romantycznym od minimum dwóch lat oraz mieszkają z partnerem/partnerką. Inspiracją do tematu jest moje własne życie - też jestem DDA. Będę ogromnie wdzięczna za wypełnienie i chętnie podzielę się wnioskami, jak będę miała wyniki. Każda odpowiedź jest dla mnie na wagę złota. Ściskam was. https://docs.google.com/forms/d/e/1FAIpQLSeCdrCLyuqvhhVxy8ZTM-wGPfuU953k-I2d1nzHaw19lKynFw/viewform?vc=0&c=0&w=1&flr=0&gxids=7628&fbclid=IwAR2ltN02ut6W6EpKF6oXIfZiDUXBT0msy5NHiXpp7NZTSEJYJba5_FnFAuU
  7. Problem nadużywania i uzależnienia od alkoholu zyskał w Polsce rangę choroby społecznej. Jak podaje Główny Urząd Statystyczny liczba uzależnionych osób w Polsce to około 600 tysięcy i mówimy tu o osobach zdiagnozowanych czyli takich, które były badane pod tym kątem przez specjalistów. Osób uznawanych za pijące szkodliwie szacuje się w naszym kraju na 2 miliony. Uzależnienie od alkoholu jest chorobą, przewlekłą, nieuleczalną i śmiertelną o ile pacjent nie zaprzestanie picia. Jak każda choroba uzależnienie od alkoholu wpływa destrukcyjnie na życie chorego ale także na funkcjonowanie jego bliskich. Jeśli chodzi o osobę uzależnioną i czynnie pijącą doświadcza ona negatywnych skutków picia alkoholu w wielu obszarach. Pierwszy z nich to zdrowie somatyczne i psychiczne. Trzeba pamiętać, że alkohol jest substancją chemiczną, toksyczną i psychoaktywną czyli wpływa negatywnie na pamięć, percepcję, zaburza zdolność logicznego myślenia, a co za tym idzie wypowiedzi. Osoby nieuzależnione mogą tego doświadczać przy wypiciu większej dawki alkoholu. Tak zwany „rausz” to też wynik toksycznego działania alkoholu na nasz mózg. Przy długotrwałym spożyciu alkohol prowadzi do organicznych uszkodzeń mózgu, co oznacza, że zmiany w nim zachodzące są nieodwracalne. Nagłe zaprzestanie picia alkoholu wywołuje objawy odstawienne, które u osób pijących sporadycznie kończą się na tak zwanym „kacu”, ale u osób uzależnionych mogą pojawić się groźne nawet dla życia powikłania. Należą do nich np. drgawkowe napady abstynencyjne zwane potocznie padaczką poalkoholową. Pacjenci wymagają wówczas bezwzględnej hospitalizacji podobnie jak w przypadkach paranoi, majaczeń czy halucynozy wywołanej spożyciem alkoholu. Picie alkoholu może prowadzić do depresji, stanów lękowych czy prób samobójczych. Jak pokazują raporty policyjne od wielu lat, rok po roku w Polsce ponad 3 i pół tysiąca osób dokonuje samobójstwa będąc pod wpływem alkoholu. Alkoholizm może być także przyczyną wielu innych groźnych chorób takich jak: nowotwory układu pokarmowego, cukrzyca, marskość wątroby, encefalopatia wątrobowa, polineuropatia, szkorbut, nadciśnienie tętnicze, migotanie przedsionków, choroba wieńcowa i być przyczyną zawału. Kolejne obszary problemów wywołanych piciem alkoholu dotykają wszystkich obszarów funkcjonowania społecznego chorego. Alkoholicy nierzadko mają problemy z prawem. Do najczęstszych przyczyn należy prowadzenie pojazdu pod wpływem alkoholu ale także agresja i przemoc. Jak podają statystyki policyjne około 30% sprawców przestępstw, w tym ciężkich było pod wpływem alkoholu. Picie alkoholu wpływa negatywnie na relacje rodzinne oraz prowadzi do izolacji społecznej osoby uzależnionej. Bardzo częste są przypadki utraty pracy, statusu społecznego i zainteresowań. Alkoholizm to niestety prosta droga do bezdomności. Degradacja życia osoby uzależnionej jest powolna i długotrwała więc przez wiele lat może pozostać niezauważona lub bagatelizowana. To powoduje, że do poradni terapii uzależnień zgłaszają się osoby w bardzo rozwiniętej fazie uzależnienia i z wieloma trudnymi konsekwencjami. Alkoholicy nie żyją w próżni więc ich zachowanie wywiera ogromne, negatywne skutki na życie całej rodziny. Bliscy osoby uzależnionej odczuwają pogorszenie relacji w rodzinie w związku z czym rodzina nie spełnia swoich funkcji rozwojowych, opiekuńczych i wychowawczych. Bardzo często za tym idzie pogorszenie sytuacji materialnej rodziny i wykluczenie społeczne. U partnerów i partnerek alkoholików może dojść do rozwoju współuzależnienia, a przez to trudności w zerwaniu destrukcyjnego związku. Prowadzi to do pojawienia się depresji, nerwic i innych zaburzeń psychosomatycznych u osób współuzależnionych. Picie alkoholu i częsta przy tym przemoc domowa nie pozostaje bez wpływu na dzieci. Wytwarzają one różne schematy zachowania obronnego, które niekorzystnie odbija się potem na ich dalszym życiu. Zjawisko znane jest jako syndrom DDA (Dzieci Dorosłych Alkoholików). Dzieci z rodzin z problemem alkoholowym cierpią na problemy rozwojowe, emocjonalne i związane z funkcjonowaniem społecznym. Nie można zapomnieć o wpływie toksyny jaką jest alkohol na rozwijający się płód. Dzieci matek, które piły alkohol będąc w ciąży, cierpią na alkoholowy zespół płodowy, który prowadzi do upośledzenia umysłowego i problemów rozwojowych. W najbardziej zaawansowanych przypadkach te osoby nie są w stanie same funkcjonować. Jak widać uzależnienie od alkoholu to wielowarstwowy problem. Uzależnienia nie sposób wyleczyć, można natomiast z osobistym zaangażowaniem osoby uzależnionej pomóc jej tę chorobę powstrzymać. Niezbędnym warunkiem jest motywacja własna, aktywny udział i zaangażowanie pacjenta w proces trzeźwienia. Na terapię uzależnienia składa się wiele etapów. Począwszy od detoksykacji, przez terapię w ośrodku stacjonarnym lub w poradni leczenia uzależnień oraz uczestnictwo w grupach samopomocowych. Leczenie w ramach ośrodków i poradni trwa minimum 2 lata i podzielone jest na dwa etapy: podstawowy i pogłębiony. Głównym elementem terapii podstawowej uzależnienia jest wyuczenie nowych, zdrowych modeli zachowania potrzebnych do utrzymywania abstynencji. Terapia pogłębiona osób uzależnionych polega zaś na rozwoju umiejętności radzenia sobie bez alkoholu, ze stresem, poczuciem odrzucenia, krzywdą, nieśmiałością, nudą czy innymi emocjami. Pacjent może zatrzymać chorobę jeśli będzie wprowadzał i stosował codziennie zmiany zachowania w praktyce, bezwzględnie utrzymując przy tym trzeźwość. W Polsce osoby uzależnione mogą korzystać z blisko 800 ośrodków leczenia i terapia dla nich oraz ich rodzin jest darmowa. W placówkach pracują lekarze oraz terapeuci specjalizujący się w leczeniu uzależnień i pomocy osobom współuzależnionym i syndromem DDA. Pomoc można uzyskać również on-line np. na platformie OcalSiebie.
  8. Kobiety kochające za bardzo, podatne na zranienie Postanowiłem zgłębiać temat „kochania za bardzo”, które nazywam podatnością na zranienie, ponieważ niemal każdego dnia pracy jako psycholog jestem świadkiem tego, jakie ten problem wywołuje u kobiet cierpienie. Jako że posiadam cztery siostry, na los kobiet jestem szczególnie uwrażliwiony. Nie bez znaczenia jest również to, że – wychowywany jako mężczyzna i wśród mężczyzn, oraz pracując z mężczyznami jako psychoterapeuta – jestem w stanie zwracać kobietom uwagę na pewne niezrozumiałe dla nich mechanizmy i wyjaśniać męskie zachowania. Z relacji klientek wynika, że zdarza mi się robić to lepiej od – z pewnością nie gorzej wykwalifikowanych – koleżanek po fachu, psychoterapeutek. Na podstawie obserwacji klinicznych oraz analizy literatury o „kochaniu za bardzo” i relacyjnym zaburzeniu obsesyjno-kompulsyjnym dochodzę do wniosku, że jedną z cech podatności na zranienie jest u niektórych kobiet wyraźna dyspozycja do odczuwania pewnych przejawów zakochania niejako przedwcześnie i bez adekwatnych przesłanek, albo poniewczasie, to jest po faktycznym zakończeniu związku. W pierwszym wypadku zakłócony zostaje proces tworzenia więzi, a w drugim utrudnione jest przeżywanie „żałoby” po rozstaniu i pogodzenie z tym, iż relacja przeszła do historii. Jestem zdania, że odpowiada za to między innymi fakt posiadania ogromnej konstelacji rozległych przemyśleń na temat własnych relacji z mężczyznami i dysponowania niebywałą ilością wyobrażeń o idealnym związku, które powstały między innymi z powodu braku dobrych wzorców w rodzinie pochodzenia. Gdy pojawia się potencjalnie spełniający pewne kryteria kandydat kobieta odczuwa wobec niego magnetyczne przyciąganie, bo uruchamia się w niej proces fantazjowania. Im bardziej jest on niedostępny, im mniej szczodry emocjonalnie, tym większe pole do popisu dla wyobraźni. Fantazjowanie powoduje, że kobieta „ścina zakręty” i wybiega naprzód obsadzając partnera w pewnych rolach do końca jeszcze nie wiedząc, czy on się do nich tak naprawdę nadaje, a nawet czy ich chce. Kobieta, mówiąc metaforycznie, zadurza się we własnych wyobrażeniach, a w skrajnym wypadku jej nastrój staje się ich zakładnikiem. Więcej informacji o podatności na zranienie można znaleźć w książce "Toksyczny związek? Ocal siebie!", która dostępna jest w naszym sklepie online w wersji drukowanej oraz w formacie PDF.
  9. Witajcie! Mam na imię Monika i mam 22 lata. Od długiego już czasu borykamy się z rodziną z problemem z moją siostrą. Jakiś czas temu zażywala silne leki przeciwtrądzikowe w efekcie czego pogrążyła się w silnej depresji. Wraz z rodzicami staralismy się jak mogliśmy aby czuła się w domu jak najlepiej jednak ona odsunela się od nas do tego stopnia, że życie z nią zdecydowanie utrudnia nam normalne funkcjonowanie. W domu ma zapewnione wszystko. Powiedziałabym, że rodzice robili dla niej aż za dużo, zawsze ją wszędzie zawozili, pomagali w każdej sprawie jednak teraz nie mogą liczyć na jej podziękowanie. Odnalazła pracę, jednak tylko po powrocie do domu wylewa na nas swoje żale i pada z jej ust bardzo wiele bardzo przykrych słów. Nie przejmowałabym się tym wszystkim aż tak gdyby nie to, że moja mama jest już po wielu operacjach, w tym po mastektomi i potrzebuje wsparcia i spokoju A nie codziennych awantur z byle powodu. Proponowaliśmy jej już kilkakrotnie wizytę u psychologa aby pomogł jej odnaleźć drogę życiową jednak ona nie chce o tym słyszeć i tylko się na nas wyżywa. Rodzice bardzo to przeżywają, ja też staram się tym nie przejmować ale już mnie to przerasta. Nigdy nie powiedziałabym rodzicom, że ich nienawidzę czy żeby się wynosili... Proszę doradźcie co mogę zrobić bo już nie wiem...
  10. Witam. Jestem studentką, 21 lat. Od 5 lat byłam w związku z chłopakiem D. Początki były ciężkie, nadal przeżywałam swojego poprzedniego chłopaka ponieważ zatruwał mi życie i mój nowy związek. Później wszystko się ułożyło, tworzyliśmy z D szczęśliwy związek dopóki nie okazało się że pisze z innymi dziewczynami. Po dwóch latach latach ciągłego nakrywania go na pisaniu z innymi doszło do zdrady z mojej strony z nerwów i bezradności, chciałam ułożyć sobie życie bez niego. On zaczął walkę o nas i uległam gdy wkońcu okazał jakiekolwiek zainteresowanie moją osobą i przejawem jakichkolwiek uczuć. Znowu byliśmy szczęśliwi po czym zdradził mnie z koleżanką w ramach zemsty. Wybaczyłam mu to, przez kolejne dwa lata notorycznie zakładał tindera, badoo i pisał z obcymi kobietami jednak mówił że to tylko ,,koleżanki" . Po 5 latach związku powiedziałam dość i zerwałam z nim. Po 2 miesiącach spotkaliśmy się i zdecydowaliśmy się to naprawić, ale on nie dawał nic z siebie. Gdy odpuściłam porozmawialiśmy szczerze, powiedział że nie chce mi robić nadzieji, bo sam nie wie czego chce, czuje że nie ma uczuć, że moja zdrada kiedyś go rozbiła, że wybaczył ale nie zapomniał i ciągle o ma to w głowie gdy byliśmy osobno (rok temu wyjechał za granicę i widujemy się raz na dwa miesiące) jak się poniżył i upokorzył walcząc o mnie. Przyznał że zawsze miał problemy z wyrażaniem uczuć, ale teraz czuje pustkę jakby ich nie miał, nie potrafi za mną tęsknić, za swoją rodziną,nie łączy ze mną wspólnych planów, jednak nie potrafi całkiem się odciąć. Co powinnam zrobić ? Jak spowodować żeby znowu się zakochał ? Jak mu pomóc z jego brakiem uczuć ? Proszę o pomoc bo nie wiem co myśleć, bardzo mi na nim zależy i chciałabym z nim zacząć w końcu normalny związek, jednak mam wrażenie że on już nie ma na to siły, chociaż i ja dużo przeszłam to potrafię mu to wybaczyć.
  11. Kobieta którą kocham nadużywa alkoholu związku jesteśmy 10 lat mamy dwójkę dzieci od 4 lat nadużywa alkoholu Bardzo mnie to przytłacza w momentach kiedy pije nie wiem już co mam robić Często chodzę zdołowany teraz zapisała się na terapię stacjonarną ale i tak kupuje piwa cały czas o tym myślę co zrobić żeby przestała pić gdy pije siedzę w drugim pokoju cicho z dziećmi gdy przestaje pić co chwilę się się czepia wszystkiego wtedy chodzę przybity i szczerze mówiąc Jak mam wracać do domu z pracy Tristan cały zestresowany i myślę o tym czego znowu się doczepi i tak dalej.
  12. Nazywam się Dominika. Mam 30 lat i jestem mamą dwójki dzieci. Z moim mężem jestem od 11 lat. Nasz związek rozpada się powoli od 3 lat. Zaczęło się od ciągłych nieobecności męża w domu. Nieobecności te były przeplatane z powrotami podczas których mąż potrafił przespać 2 dni. Miesiąc temu postanowiłam się z nim rozstać bo przez jego zachowanie stałam się agresywna w stosunku do moich najbliższych. Zaczęłam krzyczeć bardzo łatwo jest mnie wyprowadzić z równowagi przy nim. Kiedy wracałam z pracy i widziałam go na kanapie śpiącego czułam się jakbym dostawała w twarz. Już kiedyś mąż miał problem z narkotykami ale zawsze tłumaczył się że jest zmęczony i że to mu pomaga. Ze to juz ostatni raz... Przez jakiś czas mu wierzyłam ale kiedy 2 lata temu zarzekał się że jest czysty kupiłam test i pomimo jego zapewnień okazał się pozytywny. Straciłam do niego wtedy całe zaufanie. Jeszcze bardziej oddlilismy się od siebie ale zostałam z nim. Było lepiej zaczął być w domu z nami. Do czasu... Od marca znowu zaczęły się problemy ale nie wiem czemu miałam wiarę ze to nie to... A wczoraj po miesiącach kłótni, po tym jak kazałam mu się wyprowadzić powiedział mi że od marca zażywa znowu amfetaminę. Najczarniejszy scenariusz znowu się ziścił i chodź podświadomie to wypierałam wczoraj moje największe leki się spełniły. Mąż zapewnia mnie ze od 4 dni jest czysty że zrobi wszystko żeby odzyskać rodzinę. Powiedziałam mu ze jedym wyjściem żeby wyszedł na prostą jest odwyk... Ale on nie chce o tym słyszeć bo dla niego odwyk to jak on to ujął wsadzienie go razem z innymi do najgorszej z możliwych beczek. Ze on nie jest jak ci narkomanii. Nie wiem co mam zrobić. Powoli tracę w tym wszystkim siebie. Chciałabym mu pomóc go odzyskać ale nie wiem jak. Sama nie radzę sobie ze sobą. Ta cała sytuacja mnie przerasta. Mam Stany lękowe i wiem że gdyby nie dzieci nie dałabym rady wstac z łóżka rano. Proszę doradźcie mi co mam zrobić bo sama nie mam pojęcia.
  13. WITAJCIE, mam na imię Barbara. 40+, prawie ćwierć wieku po ślubie, Dwóch synów (12 i 22). W związku z mężem alkoholikiem - nie pijącym od ponad 14 lat. Piszę, bo kolejny raz pojawiają sie problemy na lini ojciec-dorosły syn. Problemy były od okresu dojrzewania, po liceum było lepiej, niestety od trzech tygodni, po kolejnym wybuchu, nasza rodzina jest na skraju przepaści... Naszym głównym problemem są wspólne relacje i konflikty - pomiedzy mną a mężem - na temat synów, oraz pomiędzy starszym synem a mężem, i mojej roli w tym wszystkim.... Mimo, iż ostatnie miesiące pracowali razem, doszło do ostrej wymiany zdań, szapraniny i wyzwisk pomiędzy nimi. Zakończyło się tym, że mąż zabrał synowi co dał (samochód, pracę, dostęp do wygód) a sam wyprowadził się na działkę, gdzie mieszka od 3 tygodni. Teraz syn ma pretenscje i żal do ojca - głównie o to, że nie panuje nad gniewem i jest agresywny, że nic z tym nie robi... zarzucił mu pracoholizm .... a mąż ma pretenscje do nas obu - do syna, za brak szacunku i złe traktowanie ojca, i do mnie - za to że nie stawałam po jego stronie w konfliktach .... JSłabo sobie z tym radzę... pracujemy razem (ja i mąż) w naszej firmie, zawodowo próbujemy egzystować, prywatnie nie maszans.... mąż nie widzi winy w sobie i :dopóki my nie zrozumiemy i nie uznamy swojej winy, on nie zamierza nic robić ... Może ktoś ma podobne doświadczenia i mógłby się podzielić??? Nie mam pojęcia jak dotrzeć do nich obu... Maja bardzo podobne charaktety i bardzo zacietrzewili się w swoich przekonaniach.... nie mam już siły ani pomysłów jak do nich dotrzeć i spóbować pojednać rodzinę....
  14. Witam . Nazywam się Alicja i mam 25 lat . Jestem samotna mama dwójki cztetolatkow . Na początku chce powiedzieć, że bardzo kocham swoje dzieci i nie wyobrażam sobie życia bez nich . Z moim partnerem (ojcem dzieci ) rozstalam się 2.5 roku temu. Przyczyną był alkohol i przemoc. Pomimo pomocy , w postaci niebieskich kart , terapii dla osób uzależnionych i terapii dla mnie dla kobiet wspoluzaleznioncuh nie dałam rady żyć w związku z mężczyzna, który nas krzywdzi . Po rozstaniu trafiliśmy do DSM , gdzie przevywalismy 2 miesiące . Po dwóch miesiącach wynajelam mieszkanie i stanęłam na nogi . Ojciec dzieci nie ma z nimi kontaktu , mija nas na ulicy jak obce osoby . Jest pozbawiony władzy rodzicielskiej. Dojdę jednak do sedna . Mojej problemy zaczęły się pod koniec 2018 roku. Wtedy odczulam straszny spadek nastroju. Nic mnie nie cieszyło , popadlam w rozpacz nad swoim życiem . Sytuacja poprawiła się w momencie , gdy dostałam propozycję pracy jako recepcjonistka. Dzieci miały wtedy przebywać pod opieką mojej mamy. Tu zaczęły się problemy , bo w ciągu jednego dnia dostawalam masę telefonów jakie to moje dzieci nie są złe , niedobre i niegrzeczne. Przeplakalam wtedy wiele godziny. Nie mam od nikogo wsparcia . Nie potrafię i przede wszystkim nie chce wejść w nowy związek. Nie radzę sobie z własnymi dziećmi. Pomimo tego , że bardzo je kocham mam ich dość. Mój dzień to jedna wielka walka . Nic mi nie pasuje co dzieci robią , jednocześnie zdaje sobie sprawę, że to tylko małe dzieci i maja prawo zrobić bałagan itp . Męczy mnie ciągle sprzątanie , męczą mnie oni . A później, gdy przychodzi wieczór płacze nad tym jak beznadziejna matka jestem dla nich. Sytuacja się pogarsza przez pandemie. Niestety nie mogę przejść na zasiłek opiekuńczy , by zatrzymać swoje stanowisko pracy w związku zamknięciem przedszkoli dzieci znow trawfily pod opieke mojej mamy . Sytuacja znowy zatacza kolo , bo dzieje sie to co w ubiegłym roku. Znowu mam awantury o to , że moje dzieci tam prRvywaka , że są niegrzeczne , biegają. Dla mojej mamy najlepszym rozwiązaniem byłoby , aby siedzielay przez cały czas z telefonem w ręku i nie przeszkadzaly . Tak też wychowała dwójkę swoich dzieci z drugiego małżeństwa. Oczywiście o wszystko wina obarcza mnie , padaja slowa , ze moje dzieci sa podstrzelone jak mamusia itp. Cały czas leci krytyka w moja stronę , przez co wpadlam w nałóg ciągłego sprzątania i dążenia do perfekcji. Pomimo tego , że wynajmuje mieszkanie moja sytuacja finansowa jest dość dobra . Radzę sobie w życiu . Jedyna rzecz , której nie mogę przeskoczyć to opieka nad moimi dziećmi. Niestety ja jestem w coraz gorszym stanie . Całą ta frustrację przerzucam na dzieci. Jestem nerwowa , impulsywna i nie potrafię sobie poradzić z emocjami . Przestałam cieszyć się macierzyństwem. Nie sprawia już mi radości laurka od dziecka czy inna drobnostka . Szkoda mi w tym wszystkim dzieci , bo nie umiem oddać się im na 100 procent tak jak było kiedyś. Staliśmy się dla siebie wrogami. Ja ciągle chodzaca ze ścierka i dazaca do perfekci i moje dzieci , ktore potrzebuja atencji . Nie pamietam juz kiedy moj dzien byl pelen harmonii , bez stresu , nerwow itp . Pozdrawiam ALICJA
  15. Mam 25 lat, w październiku będzie 4 rocznica śluby i na ten miesiąc planowane jest przyjście na świat naszego pierwszego dziecka. Mąż od dawna ma problem z alkoholem , miał wszywkę , po niej znów zaczął pić ... niby piwko wieczorem itd ale gdy przyszło co do czego nie umiał powiedzieć stop. kilkakrotnie zdarzyła się przemoc- głównie psychiczna jednak fizyczna również. w pazdzierniku miał kolejną wszywkę jednak w styczniu po kłótni wypił pół butelki wódki - od tego czasu zauważam że regularnie pije - znajduje puste butelki po "setkach" . Mało tego w takim stanie jeździ samochodem wmawiając mi że przecież nie pił. Tłumaczy mi że nie mogę go tak ograniczać, przecież już nie jest agresywny po alkoholu i on chce sobie jak czlowiek wypić na wieczór piwko . Doszliśmy do porozumienia że do czasu porodu chce aby mi udowodnił że potrafi opanować picie i aby nie pił w ogóle w przeciwnym razie nie możemy być razem -(ja nie potrafię zaakceptować alkoholu , gdy widzę że pije lub jest pod wpływem jestem nerwowa, trzęsie mnie , teraz dodatkowo martwię się że mój stres zaszkodzi dziecku) - po tygodniu jednak znów się upił. (dziś) - rano zamierzam z nim porozmawiać gdy będzie trzeźwy , jednak nie wiem co robić ? jak do niego dotrzeć . Szczerze już się poddaje i przyzwyczajam do myśli o rozwodzie . -Jak mogę mu pomóc ? (o terapii mowi ze nie pojdzie , nie jest mu potrzebna itd ze ja przesadzam) -czy "odwócenie się" i stawienie na swoim (czyli tak jak mu powtarzam od kilku miesięcy że jeszcze raz się napije i z nami koniec ) to dobry pomysł czy bardziej może mieć na nim negatywne skutki?
  16. Cześć, Od roku jestem z facetem, który jest uzależniony od mefedronu, benzo i alkoholu. Mieszkamy razem od pół roku. Dopiero po zamieszaniu razem dowiedziałam się o wszystkim. Ćpa średnio raz w tygodniu, zazwyczaj w weekend, chociaż zdaża mu się również w tygodniu. Jestem dziś po kolejnym ataku paniki i hiperwentylacji. Stres towarzyszy mi codziennie, objawia się atakami hiperwentylacji, wymiotami.. Zaczynam mieć myśli samobójcze. To przez tę sinusoidę, którą mi zapewnia. Potrafi być idealnym partmerem, wiele mi pomógł wyciągając z depresji po poprzednim związku z osobą toksyczną, uzaleznioną od pychotropów i Bóg wie jeszcze czego. Dziś znów popłynął, drugi dzień. Manipulacja level master, teksty 'Nie wyprowadzaj się, mi też jest ciężko, spróbuj zrozumieć'. Mami mnie obietnicami, że schodzi z benzo, obiecuje koniec z alko, że to go skłania ku mefie i ogranicza mu uczucia. Przed rozpoczęciem naszej relacji był w monarze, później kończył terapię w prywatnym ośrodku, bo uważał, że monar robił z ludzi debili bez perspektyw do życia i równał go z bezdomnymi. Proszę, pomóżcie mi przeżyć do jutra. Obiecał, że się wyprowadzi jak z niego zejdzie. Mam myśli samobójcze. Siedzę w sypialni, mam obok kabel od ładowarki. Może w końcu znalazła bym spokój. Nie wiem. Coraz bardziej mnie to boli, nie chce mi się żyć, pracować, umyć. Nie umiem funkcjonować jak kiedyś. Nie jestem tą osobą, która zna swoją wartość, która wie, że może wszystko. Mam dobrą pracę, ciągle się kształcę, jestem według ludzi atrakcyjną kobietą. A co widzę? Wrak. Nie mam siły wstać po wodę, o jedzeniu nie wspominam. Proszę, dajcie mi siłę, żebym stanęła na nogi i podjęła dobrą decyzję, wybrała życie.
  17. Witam. Mam 26 lat, z moim partnerem jesteśmy razem prawie 5 lat. Od wielu lat ma problem z uzależnieniem od alkoholu i narkotyków. Wiedziałam o tym jeszcze zanim zaczęliśmy być ze sobą, ale wierzyłam w to że będzie chciał zrobić coś z tym problemem. Z tą wiarą minęły 3 lata... Próśb, błagań, pomocy nie tylko mojej ale i rodziców. Coś we mnie w końcu pękło, ale wiedziałam że sama z siebie nie będę na tyle silna żeby to skończyć albo postawić twarde warunki i zimną miłość. Doszłam do wniosku że sposobem na to może być poznanie kogoś, ale koniec końców albo się o tym dowiadywał albo sama ukrywałam kontakt, bo wiedziałam że poza pisaniem nic z tego i tak nie będzie. Taka blokada... Jakiś czas minął raz było lepiej, raz gorzej, ale ja ciągle czegoś szukam... Wiem, że samo pisanie z kimś to żadna zbrodnia, ale nie dociera to do niego. Przez to bywa bardzo agresywny po alkoholu. Bardzo bym chciała żeby nam się ułożyło wszystko, ale problem polega na tym, że nie wiem jak z nim rozmawiać, przekonać go żeby coś zaczął z tym robić. Jak jest pijany to mam ochotę go zabić, a jak jest normalny to jest naprawdę kochany. Nie wiem co robić... Wiem że powinnam to skończyć tak naprawdę ale nie wiem czy nie chcę czy się boję...
  18. Mój problem dotyczy nadmiernego zainteresowania treściami pornograficznymi u mojego partnera. Mamy po 34 lata, poznaliśmy się na forum erotycznym. Po 6 mc. pisania spotkaliśmy się, zaiskrzyło i zostaliśmy parą. Nasz związek trwa już 4. rok, mieszkamy razem od 1,5 roku. Mój chłopak był stałym bywalcem forum, na którym się poznaliśmy. Przez 10 lat nawiązywał podobne relacje z różnymi kobietami, najczęściej mężatkami, z którymi wchodził w „wirtualne romanse” dla namiastki bliskości. Bał się szukać kogoś na poważnie, ponieważ uważał, że nie zasługuje na miłość. Poznawszy mnie uwierzył, że jest inaczej. Napiszę w punktach co nie daje mi spokoju: - Wiedziałam, że zawsze lubił filmy porno, ale uważałam, że to z powodu samotności. Niestety w momencie, gdy zamieszkaliśmy razem nie zaprzestał tego. Po paru miesiącach odkryłam co robi. Historia jego przeglądarki wyjawiła, że ok. 4-5 razy dziennie robił sobie sesję porno. Oglądał raczej normalne, nie było tam żadnych nieosiągalnych treści, ani dewiacji. - Przyłapałam go, że grywa w grę porno online. Weszłam na jego konto. Logował się tam co 1-3 dni, prowadził krótkie nieprzyzwoite rozmowy z innymi użytkownikami lub grał w mini gierkę polegającą na odgrywaniu scen seksu. Ta gra to yareel. Gdy to odkryłam prawie się rozstaliśmy, on miał poczucie winy. Tłumaczył, że nie wie czemu to robił, po prostu go wciągnęło. Zapewniał, że nie szukał tam bliższych relacji, nie rozmawiał z jedną osobą więcej niż raz i tak naprawdę nie interesowało go kim jest. Po prostu masturbował się pisząc nieprzyzwoite rzeczy i po tym od razu wychodził z tej gry. Powiedział, że za każdym razem było mu głupio i miał potem wyrzuty sumienia. Dla mnie to było jak zdrada, jak zwykły sex czat. - Odkryłam, że czyta starą korespondencję z kobietami, z którymi kiedyś pisał, również się przy tym masturbując. Wszystko mu usunęłam, w domu było piekło, on miał poczucie winy i pozwolił mi skasować to wszystko. Boli mnie to do dziś. Straciłam poczucie, że jestem dla niego wyjątkowa. Bo jak mogę być skoro „wspomina” masturbując się przy tym dawne znajomości, a ma w domu codzienny, regularny seks z osobą, którą jak twierdzi kocha (mówi mi to prawie codziennie)? - Po grze i mailach uznałam, że może czegoś mu nie daję. Chciałam, żebyśmy wrócili do świntuszenia, bo może mu tego brakuje. Nic z tego nie wyszło, ponieważ zła atmosfera między nami sprawiła, że nie byliśmy do tego podejść tak beztrosko. Powiedział mi ponadto, że teraz nie ma już potrzebny mnie „adorować” tak jak kiedyś, bo kiedyś robił to, żeby mnie zdobyć, czuł niedosyt „mnie”, a teraz jesteśmy razem na co dzień. - Zainicjowałam rozmowę o fantazjach. Nie, żeby wypytywać o czym myśli, tylko żeby dowiedzieć się jaki seks go podnieca, żeby ew. wprowadzić coś nowego do sypialni. On chyba opacznie to zrozumiał i przyznał się, że miewa fantazje o byłych kochankach i wspomina sytuacje między nimi, albo o kobietach, z którymi pisał kiedyś – wyobraża sobie jak mogłyby wyglądać spotkania. To wszystko mnie załamało. On podkreśla, że nie ma tam mowy o żadnych uczuciach wyższych – nie ma ochoty pisać dalej z tymi osobami, ani się spotykać, nic do nich nie czuł, nie utrzymuje żadnych kontaktów z nimi. Po prostu wyobraża sobie tylko seks, ponieważ podniecało go to, że one go tak namawiały. - Przede mną miał 1 młodzieńczy związek trwający 6 mc. Nie było w nim seksu. Następnie 2 kochanki. Jedną poznał ok. 10 lat temu – mężatka, starsza od niego o 15 lat, która się w nim zakochała, on nic do niej nie czuł, ale uległ jej namowom na seks. Spotkali się 5 razy. On twierdzi, że tak naprawdę tego nie chciał i próbował się oswobodzić z tej relacji. Tak też się stało. Drugą poznał 3 lata przed poznaniem mnie na tym samym portalu, na którym na siebie trafiliśmy. Spotkał się z nią 3 razy, także nic do niej nie czuł, twierdzi, że chciał sprawdzić czy seks bez uczuć może być satysfakcjonujący. Czując, że coś jest nie tak w takiej relacji nie przeżył z nią żadnego orgazmu. Przestał się do niej odzywać z dnia na dzień i tak milczał przez rok. Później co prawda ją przeprosił, ale znajomość wygasiła się i nie odbyło się już więcej żadne spotkanie. Potem flirtował jeszcze z paroma mężatkami online, aż poznał mnie. - Jego fantazje dotyczą różnych osób. Wyraził się, że dotyczy to prawie każdej kobiety, jaką zna. Np. wyobraża sobie, że jedzie z jakąś kobietą w windzie, a ta nie mogąc mu się oprzeć robi mu dobrze ustami. W tej samej fantazji mogą być różne osoby. Argumentuje to tak, że „o kimś trzeba myśleć”, a najłatwiej mu myśleć o znanych twarzach, ale to dla niego nic nie znaczy i kto tam akurat jest, jest dla niego mniej ważne i niczym się nie różni od włączenia sobie porno. Nie kocha tych osób, ani nie jest w nich zauroczony. Dopytywałam czy o mnie też fantazjuje. Twierdzi, że tak i że najczęściej wspomina nasz seks z przeszłości i że nie mógłby inaczej, bo 99% doświadczeń seksualnych ma ze mną. Nie wiem czy w to wierzyć. - Po tym wszystkim postanowił przestać oglądać porno. Powiedział, że wie, że jest uzależniony i chce się poprawić. Trwa to od ok. 2 miesięcy, ale przez ten czas parę razy znalazłam podejrzane rzeczy. Ślady oglądania porno w komputerze – nie tak często jak wtedy, ale od czasu do czasu, raz znalazłam jakąś fotkę erotyczną z Internetu w jego koszu. W tym dniu pytałam czy to robił. Zaprzeczył. Po prostu skłamał. Rozmawialiśmy o tym i powiedział, że się stara, ale czasami czymś się stresuje i to jest jego przyzwyczajenie, by tak się rozładować, wstydzi się tego i dlatego mi nie powiedział mi. Powiedziałam, żeby mi mówił mimo wszystko, że może mi zaufać i zareaguję dużo lepiej, niż jakby się okazało, że mnie okłamuje. Obiecał, że będzie tak robił. Raz się przyznał. Niestety ostatnio odkryłam, że czyści historię przeglądania, a w przypadkowo zostawionych na wierzchu papierach znajdował się jakiś „projekt” gry erotycznej? Nie wiem co to było, ale nazwał go ”burdel”, używał tam bardzo wulgarnych sformułowań określających statystyki postaci, tj. „kurwa”, „usługi: zwalenie konia ręką”, „dodatkowe usługi: daje w dupę”, „casting na nowe kurwy” itp. On jest informatykiem i wygląda to tak, jakby chciał zaprojektować grę porno? Musiał się zorientować, że zostawił to na widoku, bo jeszcze tego samego dnia „to” zniknęło. Przy najbliższej okazji przeszukałam mieszkanie i znalazłam schowane w szafie. Nie ufam mu, że stara się nie oglądać porno. Myślę, że mnie okłamuje, robi to po staremu i wszystko kasuje. Czasami tylko wpadnie przez jakiś drobiazg. To mnie zatruwa, czuję się upokorzona. Wg mojej wiedzy takie uzależnienie negatywnie wpływa na pożycie seksualne. U nas nic z tych rzeczy. Seks jest praktycznie codziennie, on zawsze ma wytrysk, zawsze jest chętny, nie traktuje mnie przedmiotowo, nie ma problemu ze wzwodem. Jednak wiedza o jego „tajemnym życiu” spowodowała u nie straszne kompleksy. Jestem załamana. Gdy z nim rozmawiam on twierdzi, ze sama jego działalność pornograficzna nie powoduje u niego wyrzutów sumienia względem samego siebie. Jedyne wyrzuty sumienia ma wobec mnie, że zawodzi moje oczekiwania i łamie postanowienie o nieoglądaniu porno pomimo moich próśb i tego, że wie jak jest to dla mnie ważne. Ma potem wyrzuty sumienia i mówi, że "źle się czuje z samym sobą". Ale tak jak napisałam, nie dlatego, że samo to co robi uważa za złe i przejmujące kontrolę nad jego życiem, tylko dlatego, że wie, że mnie to rani i dlaczego. Zdaje sobie też sprawę z tego, że to, ze grał w porno grę online było nie w porządku. Czuł, ze mnie w jakimś sensie zdradza, mimo to robił to. Wymaga ode mnie zaufania i ma pretensje o jego brak, bo uważa się za osobę uczciwą i gdy podważam jego prawdomowność ma wrażenie, jakbym go nie znała. Tymczasem nie mogę mu wytłumaczyć, że jego zachowanie (samo granie w taką grę i potem zapieranie się tego, kłamstwa gdy pytam czy oglądał porno, gdy byłam w pracy) nie buduje zaufania, a wręcz przeciwnie. Uważam, ze nie jest tak uczciwy za jakiego się uważa. On wydaje sie jednak mieć o sobie zdanie, że jest uczciwy... Błagam o pomoc.
  19. Plofs12

    Rodzice

    Nie wiem czy dobrze określam temat ale spróbuje. mam 23 lata. Gdy miałam 19 lat wyprowadziłam się z chłopakiem z domu. Wróciłam do domu ponad pół roku temu po rozstaniu z chłopakiem. Mam dośćz gdy wróciłam cały horror przed którym uciekałam wrocil. Mam młodsza siostrę która ma 18 lat. Obie jesteśmy na wyczerpaniu psychicznym. Do tego mój tata który przestał sobie radzić z tym co wyrabia moja matka, jest ona osoba toksyczna, nie daje żyć innym. Mój tata od pół roku codziennie popija alkohol . Nigdy wcześniej tego nie robił. kilka zdań o matce - jest to kobieta, która gdy wchodzi do domu to odrazu krzyczy , na wejściu jej coś nie pasuje , ciagle się czepia. Gdy gdzieś chce wyjść słyszę „gdzie idziesz , z kim idziesz , po co idziesz , wymyślasz , szkoda kasy (utrzymuje się sama oczywiście)” - mam 23 lata te pytania mnie wyprowadzają z równowagi. Gdy krzyczy na moja siostrę zWsze się wtrącam i mówię żeby nie krzyczała , ze nie pozwalam na to. Krzyk nic nie da. Moja siostra nie radzi sobie za dobrze w szkole - teraz wiec ja jestem temu winna i matka mówi : „ od kiedy jesteś znowu w tym domu to wprowadzasz nowe zasady przez co emila się nie uczy” - dodam ze emi nigdy nie była asem w szkole. Tata pije - również ja jestem winna bo go nie pilnuje. O wszystko mnie obwinia. Ciagle ja jestem tą złą .slyszalam już ze mnie nie nawidzi, ze żałuje ze mnie i siostrę urodziła , ze dzieci zniszczyły jej życie..... mimo tych wszystkich okropnych słów nie umiem się uwolnić z tego domu, jakoś przejmuje się jej zdaniem , oczekuje jej akceptacji - choć wiem podświadomie ze to się Nie wydarzy, ze zawsze manie skrytykuje. malzenstwo moich rodziców to fikcja , tata daje kasę ona się bawi. Szkoda mi go bo jest cudownym człowiekiem. Stracił męskość , jest jak poddany jakiś więzień. Wszystko co powie to ona krytykuje , co nie zrobi to ona wie lepiej i krytykuje . Jesteśmy wszyscy zmęczeni. Mówimy jej o tym to ona odwraca rzeczywistość i mówi swoje wersje wydarzeń które nie są zgodne z rzeczywistością . Bawi się jeździ na wyjazdy , szkolenia , do kina itd a mój tata jak pies pilnuje domu. ratunku , co powinnam zrobić ? Chce zacząć żyć !!! mam faceta 20 lat starszego , ukrywam go przed rodzina , tylko siostra wie. Chciałabym zamieszkać już z partnerem bo mam dość tego domu. Boje się matki reakcji , boje się ze tatę przekabaci i tata się odwróci ode mnie. chcialabym pomoc tacie i siostrze. ratunku , co robić ? Jestem zagubiona 😞😞😞
  20. Witam. Jestem dwudziesto kilku letnią dziewczyną-córką alkoholika. Po bardzo trudnym dzieciństwie, w którym było bardzo dużo alkoholu odcięłam się od tego świata. Wyrzuciłam w niepamięć część wydarzeń i postanowiłam ułożyć sobie życie. Niespełna 2 lata temu poznałam mężczyznę kilka lat starszego ode mnie. Miłość od pierwszego wejrzenia. Cudowny człowiek, przy nim czułam się jak księżniczka. Niestety mial jedną wadę... W przeszłości miał na koncie niezliczone ilości imprez i wypitego alkoholu. W tym czasie kiedy się poznaliśmy był „zaszyty” oraz miał problemy na tle nerwowym i w związku z tym przyjmował leki od psychiatry. Sielanka trwała kolejne kilka miesięcy, zapewnienia, ze do picia alkoholu już nie wróci bo teraz widzi ile to złego wniosło do jego życia, ze teraz już widzi swoje błędy i chce normalnie żyć, planowanie wspólnego życia, ślubu, dzieci itd... gdy tylko „wszywka zeszła” on znów pogrążył się w piciu. W tej chwili trwa to już ok. roku a ja kompletnie nie wiem co mam zrobić. Walka i przekonanie, ze muszę mu pomóc już powoli odchodzą na bok. Nie poznaje samej siebie. Widzę w sobie moja mamę która prawie 30 lat żyła w związku małżeńskim z moim ojcem alkoholikiem. Tracę sama siebie, opadam z sił. Mój mężczyzna nawet podjął się terapii z psychologiem ale bardzo szybko o tym zapomniał. Właśnie otworzyliśmy wspólna firmę co jeszcze bardziej utrudnia te sytuację. Ja sobie już z tym kompletnie nie radzę, nie potrafię żyć w związku z mężczyzna który wyrządził mi tyle złego, wielokrotnie okłamywał i obiecywał poprawę, z mężczyzna któremu kompletnie nie ufam, a zarazem wciąż go kocham i chciałabym mu pomoc... jak sobie poradzić w takiej sytuacji ? Jak pomoc sobie i jemu ?
  21. Witam, mam 19 - blisko 20 lat i jestem córką prawdopodobnie obu alkoholików. Moje życie w domu rodzinnym od początku nie było zbyt łatwe. Mam dwie siostry starsze o dekadę, które załapały się jeszcze na w miarę dobry okres i zostały wychowane w duchu miłości i ciepła (mają obecnie własne szczęśliwe rodziny). Gdy miałam kilka lat mój ojciec miał wypadek. Po tym wszystkim firma ojca splajtowała i zaczął pić więcej. Przerodziło się to w uzależnienie. Taka 6-cio latka próbująca podnieść pijanego ojca chyba zawsze pozostanie mi w głowie. Jednak coś we mnie pękło. Gdy robił awantury zaczęłam wzywać policję, zaczął mnie nienawidzić mimo że chciałam pomóc. Wyzwiska, obelgi były codziennością jeszcze 2-3 lata temu. Matka go broniła i babcia (jego matka też) - coś jak syndrom sztokholmski (niewiele brakło byłby na przymusowym odwyku, ale mama zmieniła zeznania i odroczono). W międzyczasie chorował, ciągłe picie odbijało się na tym wszystkim. Częste ataki padaczki i namawianie by dał sobie pomóc nie pomogły. Minął miesiąc odkąd zmarł. Moja mama i babcia wpadły w rozpacz. Babcia wielokrotnie wspomina o tym że chciałaby popełnić samobójstwo, matka zaś zaczęła pić. Ja czuję się już wyżuta z emocji. Zamknęło się we mnie wszystko - na pogrzebie stałam jak pusta. Dziś próbowałam zareagować z mamą, powiedziałam ze pomogę jej z tego wyjść, ze na spokojnie może uzyskać pomoc, lecz ona nie widzi w tym problemu. Ja już nie wiem, czy jestem w stanie znów zaciekle walczyć o jej życie tak jak o ojca. Czuję, że to wszystko mnie zabija. Siostry mają swoje życia, są szczęśliwe. Moim marzeniem jest żyć jak one.
  22. Jak w temacie - którego psychologa z ekipy OcalSiebie wybrać do terapii po związku w którym wydaje mi się byłem z osobą zaburzona, być może z rysem narcystycznym?
  23. Dzień Dobry. Jestem pracującą 24- letnią kobietą. Dwa miesiące temu rozstał się ze mną chłopak. Mieszkaliśmy razem od czasu wakacji. Nasza relacja szybko się zaczęła i rozwinęła, był mną zafascynowany i słowa Kocham Cię z jego strony były wcześnie. Ja z kolei byłam ostrożna i z czasem zaczęłam czuć coś więcej i to pielęgnowałam i budowałam. Byliśmy raczej zgodni, stabilni i w naszym związku było spokojnie i bezpiecznie. Przed naszą rocznicą on stwierdził, że między nami jest źle i że mnie już nie kocha. Czuł już to dłuższy czas, ale miał nadzieje, że to uczucie wróci i też nie chciał mnie skrzywdzić. Rozstaliśmy się z szacunkiem do siebie. Wyprowadził się na jakiś czas, potem ja i wrócił do mieszkania. Po czasie dowiedziałam się, że zaczął spotykać się z koleżanką z pracy z którą zawsze miał dobry kontakt. Przy rozstaniu spytałam czy chodzi o nią, bo od początku ich "pisania" miałam z tym problem, ale z biegiem czasu odpuściłam, bo mu ufałam. On zaprzeczył. Poczułam się bardzo zraniona i chciałam z nim o tym porozmawiać. Gdy się zobaczyliśmy on zaczął mówić, że żałuje tego rozstania, że nie potrafi żyć beze mnie i czuje się okropnie. Zaczęliśmy rozmawiać o tym wszystkim, bo z czasem bardzo brakowało w naszym związku po prostu rozmowy. Oboje jesteśmy skryci i ostrożni. Ja często wybuchałam, gdy coś mi nie odpowiadało, albo trzymałam to w sobie. Zrozumieliśmy w czym był problem i chcieliśmy to naprawić. Po jakimś czasie on stwierdził, że jednak nie może mi tego zrobić i nie możemy do siebie wrócić. Próbowałam z nim o tym porozmawiać, ale bez skutku. Pożegnaliśmy się i znowu się zaczęło- pisanie jak mu źle i chce do mnie. Ostatecznie powiedziałam, że albo to kończymy na zawsze albo próbujemy, ale nic po środku. Wróciłam do mieszkania na jakiś czas, ale ciągle miałam obawy, że to wróci, a on nadal miał przekonanie, że nie ma tego "czegoś". Sam nie wie co to, ale że tego brakuje. Kazałam mu się wyprowadzić i gdy to zrobił, kolejny raz zaczął się odzywać, że tęskni i że tylko ja się liczę. I do dziś nasza relacja, która była stabilna i naprawdę dobra- jest rozdarta. On nie pozwala mi odejść, ciągle w jakiś sposób wraca. Gdy mówię, że to koniec- on chce mnie jeszcze bliżej i bardziej, a gdy już jest stabilnie- on nie wie czego chce, a ja ciągle w jakiś sposób go prowokuje do zakończenia tego wszystkiego. W środku jestem emocjonalnie rozdarta, pełna obaw i smutku. Jednego dnia wiem, że sobie poradzę i z pewnością mówię mu, że to koniec i wiem, że to dobra decyzja- kolejnego dnia czuje się bezsilna. Aktualnie wiem, że głównie nas łączy mieszkanie, bo tak naprawdę stworzyliśmy tutaj nasz mały dom i ciężko nam z niego zrezygnować. Wiem, że będę zmuszona odejść z niego, żeby w jakiś sposób funkcjonować i żyć, bo w nim będę stała w miejscu mimo, iż czuję się tu naprawdę bezpiecznie. Najgorsze jest to, że gdy on wraca i widzę jak bardzo jest zagubiony i zrozpaczony to go przyjmuję. Czuję się źle i boje się o niego. Nie potrafię zamknąć tych drzwi dlatego, że nie potrafię żyć z myślą że to odejdzie na zawsze. Wiem i już mu to mówiłam, że jak to zakończymy- oddamy mieszkanie, to nigdy do tego nie wrócimy. Nie czuję się na tyle silna, aby w przyszłości znowu to samo budować, bo jak już coś teraz nie gra to raczej po kilku miesiącach rozłąki samo się naprawi, ale on uważa całkowicie odwrotnie. Jest świadomy tego, że jak to się skończy i każdy pójdzie w swoją stronę to nie pozwolę mu wrócić i do dziś nie wziął wszystkich rzeczy z mieszkania. Gdy już ma to zrobić i mamy się pożegnać- unikamy tematu i spędzamy czas razem tak jak kiedyś. Tylko, że wiem, że to dla nas oboje jest zbyt toksyczne i raniące. Nie wiem w jaki sposób mam teraz żyć, jak uzyskać wiarę w siebie i skupić się na sobie. Czy to wszystko musi tak się skończyć? Dlaczego gdy jest dobrze on nie wie czego chce? Jak z tym wszystkim żyć? Dodam tylko, że on jest po 3 letnim związku, gdzie przez ostatni rok był zdradzany. Ja również byłam w 3 letnim związku, który był bardzo trudny i skomplikowany. Często się rozstawaliśmy i wracaliśmy do siebie, mieliśmy całkowicie odmienne charaktery.
  24. Dzień dobry, Mam 28 lat,moj ojciec jest alkoholikiem a ja przy tym jeszcze eurosierota; obecnie jestem mężatka i mama siedmiolatki, od prawie 10-ciu lat mieszkamy za granica, gdzie na poczatku ciezko bylo mi sie odnalesc (brak znajomosci jezyka, jedyna perspektywa pracy bylo sprzatanie u innych ludzi, ktorzy nie zawsze byli przyjemni i kosztowalo mnie to sporo wysilku rowniez psychicznego, mezowi nie zawsze wyplacali za prace 'na czarno' bardzo czesto zostal oszukany, co zreszta trwa do dzis, nie umie uczyc sie na swoich bledach... Do tego pije... Poznalam meza majac 15 lat, na imprezie gdzie sama tez pilam alkohol... zakochalam sie... i na 'czas imprezowy' bylo 'fajnie' (nie moge napisac ze nie wiedzialam za kogo wychodze za maz, bo pil bardzo duzo odkad sie znamy; po prostu bylam za mloda zeby widziec tego konsekwencje); dla mnie jasne bylo to ze biorac slub i wyjezdzajac z dala od bliskich zaczynamy myslec powaznie o zyciu, konczymy z imprezami... lecz dla niego nie... on mial tu znajomych od dawna,poniewaz wyjechal duzo wczesniej, (jest starszy ode mnie) czasem nie wracal do domu a ja plakalam cala noc, myslac czy zyje; po czym okazywalo sie ze albo usnal przy piciu, albo spal gdzies na lawce bo nie byl w stanie dojsc do domu; po porodzie bylo jeszcze gorzej, co w sumie zmobilizowalo mnie do dzialania (wyznaczylam sobie projekt zawodowy, ktory wytrwale realizuje, nauczylam sie jezyka, mam swietna prace, obecnie koncze studia...) bo wiem ze na niego nie moge liczyc... Nasza corka jest bardzo za nim, bo zdaza sie ze jest trzezwy (choc ostatnio coraz rzadziej) i wtedy jest na prawde swietnym ojcem... prosilam wiele razy zeby poszedl na terapie, zawsze cos mu wypadlo, obiecanki ze sobie poradzi, chwila spokoju i kolejne rozczarowanie i tak w kolko... Od okolo roku picie meza bardzo sie nasililo, a tym samym czuje ze ma to na mnie bardzo mocne oddzialywanie... Mialam prace marzen, ktora bardzo mnie satysfakcjonowala lecz z kazdym powrotem pijanego meza czulam sie coraz slabiej, jakby zabieral ze mnie energie, z czasem przestalam rozmawiac ze znajomymi z pracy, a nawet zaczelam ich unikac, nie mialam na to poprostu sily, przestalam sie usmiechac i bardzo spadlo mi poczucie wlasnej wartosci; obecnie chyba sie wypalilam od miesiaca jestem za zwolnieniu lekarskim, bo nie mam sily funkcjonowac w pracy; nie wiem czy corka bedzie miec opieke z jego strony, czy przyjdzie trzezwy do szkoly, co zastane w domu???... Jestem smutna, doslownie 'zablokowana' czuje jakby cos we mnie umarlo...(czy to depresja???) Mam mozliwosc zmiany pracy na ktorej bardzo mi zalezy ale boje sie ze jej nie utrzymam jesli bede nadal czuc sie tak jak teraz, po za tym nie chce tez zeby moja corka wychowywala sie w takich warunkach a jednoczesnie kocham meza i nie moge patrzec jak sam niszczy siebie i nasza rodzine... Jak mam sie podniesc? Wiem ze ja juz mu nie pomoge; nie chce wracac do Polski, a z drugiej str to maz jest jedyna bliska mi tu osoba, myslac o odejsciu okropnie boje sie jak mam sobie poradzic samej pracujac do pozna i samotnie wychowujac corke... (choc pil to w domu mi czesto pomagal...)Jak rozmawiac z dzieckiem o alkoholizmie ojca??? wiem ze zaczela opowiadac kolezankom o tacie, ze przychodzi i ma dziwne oczy,wiec na tym etapie rozmowa jest konieczna... ona mysli ze jest chory, ostatnio plakala ze umiera i trzeba dzwonic na 112 gdy przyszedl pijany... co jeszcze bardziej mnie przygnebilo i nie mam zamiaru skazywac dziecka na takie zycie... nie mam wsparcia ze strony jego rodziny, tesciowa twierdzi ze facet od czasu do czasu musi sobie wypic wiekszosc kobiet tak zyje, a ja przesadzam... mojej mamy nie chce martwic... slyszalam o grupach wsparcia ale nie mam mozliwosci uczestniczenia w spotkaniach... chyba ratuje mnie wrodzony optymizm i pomimo traumy ktora obecnie przezywamy wierze ze bede miec jeszcze choc ciut dobre zycie i ze jego radosc powroci, dlatego chce sie odbic od tego dna! Prosze o porade i o pomoc...
  25. Jak poradzić sobie ze smutkiem, poczuciem winy , żalem, niezrozumieniem kiedy ktos jest nieuleczalnie chory i umiera powoli bo nie chciał lub nie mogl podjąć leczenia w pore a byc moze można było uniknąć najgorszego. Jak sobie poradzić z myślą o nieuniknionym. O tym ze na zawsze sie rozstana bliskie sobie osoby. Nawet jeśli ktoś jest lub byl toksycznym rodzicem lub stosujacym manipulację, ktorej nie da sie rozumieć, być może cena życia i śmierci w tym przypadku wchodzi w grę ponieważ niektóre osoby są gotowe umrzeć przedwczesnie tylko dlatego aby ktoś się nimi opiekował rzucił pracę związek, karierę i oddał połowę swojego dobrobytu. W kim jest problem ? We mnie ? W moim wewnętrznym dziecku ? Czy w tym chorym smiertelnie rodzicu ? Czy i za co ? dlaczego człowiek może zwlekać z leczeniem lub zignorować własną osobę ? za cenę lekkich pieniędzy ? żalu współczucia nad nim ? Brak szacunku do własnej osoby znowu pojawia się w słowach : będziecie mieć ze mną spokój... Dozgonne uwielbienie i oddanie i służba komuś może stać się męczące na pewnym etapie życia dziecka, które chce sobie ułożyć życie jednak rodzic lub rodzina ściąga w dół . Dlaczego rodzic nie potrafi podarować wolności swojemu dziecku tylko przytłacza swoimi problemami finansowymi ,chorobą z drugiej strony dlaczego jestem tak zła i niedobra ze chce od tego uciec porzucić to i wyzbyc sie poczucia winy , tu jakby nieumiejętność oderwania się rodzica od dziecka...żal dziecka do losu o problem, ktory wyrywa slad na psychice . Być może potrzeba tu diagnozy karmicznej ?

Psycholog online

Psychoterapia przez Skype

Internetowa poradnia psychologiczna

Co wyróżnia nasz gabinet

×
×
  • Create New...

Important Information

Używając strony akceptuje się Terms of Use, zwłaszcza wykorzystanie plików cookies.