Skocz do zawartości

Tomm1es

Użytkownik
  • Zawartość

    5
  • Rejestracja

  • Ostatnio

Reputacja

0 Neutralna

O Tomm1es

  • Ranga
    Debiutant

Ostatnio na profilu byli

Blok z ostatnio odwiedzającymi jest wyłączony i nie jest wyświetlany innym użytkownikom.

  1. Daj mu już spokój, jeśli raz to zrobiłaś to zrobisz to ponownie. Nie lubię takich dziewczynek jak Ty, mnie też zdradzano i z własnego doświadczenia wiem, że nie ma żadnej opcji na to, żeby ten związek wyszedł. Jeśli uważasz, że się zmieniłaś to pokaż to innemu facetowi za jakiś czas, tymczasem "weź na klate" ból po nieudanym związku wyjdź z niego za pare miesięcy i żyj dalej... Aż ciśną się na usta obelgi za takie zachowanie, przez takich ludzi jak Ty Lenko ludzie tracą wiarę w termin "miłość". Nie pozdrawiam ale i nie życzę źle. Dobranoc.
  2. Utrzymuję się z wyjazdów za granicę gdzie pracuję jak robak i mieszkam z patusami. Takie pracę trwają do max 3 miesięcy i wysiadam psychicznie z czego czuję potrzebę powrotu choć wiem, że tu czeka mnie... nic. Rozumiem, że chcesz naprowadzić mnie na wizytę u psychologa, nie o to mi chodzi, nie chce rozmawiać z kimś komu płacą żeby mnie słuchał. Dziękuję za pomoc, w zasadzie nie wiem po co się z tym z Wami dzieliłem, idę dzierżyć swoje brzemię dalej. Jeszcze raz - dzięki za zaangażowanie.
  3. Nie mieszkam z ojcem, nie rozmawiałem z nim od dekady, nigdy nie interesowałem się co u niego, facet dla mnie nie istnieje a ja przyswoiłem to, że wychowywałem się obok samotnej matki aczkolwiek sprawiałem jej bardzo dużo zawodów swoim zachowaniem, często bywała przez mnie w szkole a w dodatku musiała jeszcze unieść ciężar w postaci dwóch braci których posiadam. Coś w niej pękło i czasem wyjdzie z jej ust coś w stylu: "żałuję, że nie pokazałam Wam jak kochać ludzi". Dążyłem do tego, że jest mi teraz ciężko przez to, że za każdym razem gdy próbowałem czegoś nowego i nie wyszło mi to od razu to byłem mocno bity przez co teraz boję się nowych rzeczy choć wiem, że nikt mi już więcej takiej krzywdy nie zrobi, jednak zostało coś w głowie i nie umiem sobie z tym radzić. Pomagając ludziom bo również bardzo lubię słuchać rozwiązuje ich problemy i chyba oczekuję, że przez to oni pomogą rozwiązać mój aczkolwiek ile osób bym nie poznał zawsze jest większy procent ludzi, którzy nie będą nie lubić przez to, że jestem taki zamknięty i nic o sobie nie opowiadam.
  4. Możesz zacząć poznawać nowych ludzi... Czytałem gdzieś, że system, który kodowali nam rodzice, między innymi: "Nie rozmawiaj z dorosłym nieznajomym" przerzuca się to na późne lata co w tym etapie życia jest sporą przeszkodą. Chcę powiedzieć, że może pech chciał, że jesteś w niewłaściwym miejscu wśród niewłaściwych ludzi stąd też tyle niezrozumienia. Z własnych doświadczeń wiem, że bardzo mało jest wartościowych ludzi z którymi więzi utrzymują się naprawdę długo i sam urodziłem się w miejscu, które towarzystwo miało na mnie negatywny wpływ, aczkolwiek mam przyjaciela, jednego na tych 500 (według facebooka) z którym wymieniam swoje poglądy, wartości i wiele innych ciekawych rzeczy, które jestem w stanie opowiedzieć tylko swojej bratniej duszy. Życzę Ci, abyś nie bawiła się w to błędne koło, którego sama jesteś świadoma, nie poddawała się i szukała dalej. Wierzę, że odnajdziesz taką osobę, wystarczy ta jedna osoba i nieważne w jakiej formie, przyjaciel czy partner! Pamiętaj, że znajomych znajdziesz wśród zainteresowań czyli: jeśli interesujesz się teatrem, to na fotelu przed sceną możesz poznać kogoś podobnego do Ciebie. Taki przykład! Powodzonka nieznajoma!
  5. Cześć. Dokonałem rejestracji na forum w jakimś celu, sam w zasadzie nie wiem jakim, może przyszedłem tu po kontakt z osobami, które mają podobne życie, które prowadzę ja? Nie wiem, ale zacznijmy. Mam na imię Maksymilian, mam 22 lata - nie wiem czy jak na swój młody wiek wycierpiałem wiele, ponieważ czytając różne problemy zawarte na tym forum mam wrażenie, że nikt nie potraktuje moich poważnie. Mój ojciec był niezrównoważony psychicznie, w zasadzie to nie był alkoholikiem, z tego co pamiętam to dobrze się prowadził i wypełniał obowiązki domowe, moja matka była w nim prawdopodobnie bardzo mocno zakochana. Zacznijmy od moich narodzin, bo od tego momentu zaczął się mój horror, choć sam tego nie pamiętam z informacji osób, które mogły to zobaczyć mój ojciec nie był zadowolony, że dostanie syna, już od najmłodszych lat jako niemowle potrafił rzucić mną o ścianę, tortury wzrastały wraz z liczbą mojego wieku. Opowiem może o tym co pamiętam bo sobie ufam najbardziej. Kiedy ojciec wracał z pracy prawdopodobnie szukał odreagowania, wchodził do mojego pokoju i szukał pękniętych lub połamanych zabawek tylko po to, żeby spóścić mi lanie (nie chcę przeklinać choć myślę, że słowo wpie*dol byłoby adekwatnym określeniem sytuacji), czasem sam je umyślnie łamał bo jeszcze pare chwil temu bawiłem się tymi zabawkami i jestem w 100% pewny, że były one całe. Jako dziecko nigdy nie byłem idealny (jak każde zresztą) dopiero poznawałem świat a za każdą rzecz, którą zrobiłem źle dostawałem tak mocno, że za każdym razem z całą zapłakaną twarzą mówiłem sobie, że jak dorosnę to go najzwyczajniej w świecie zabije. Kiedy myłem twarz w misce z wodą (stare czasy bo jeszcze takie kompiele występowały u nas na wiosce) wygłupiałem się jako dzieciaczek, moczyłem palce i palcami jeździłem po swojej twarzy, kiedy ojciec to zobaczył złapał mnie za włosy i całą głowę włożył do miski z wodą, pamiętam jak dziś, że o mały włos a moje płuca rozerwałaby woda, to samo było kiedy zabierał mnie na jezioro - do dziś nie umiem pływać, mimo wysportowanej i umięśnionej sylwetki nie jeżdże nad wodę bo po prostu mam do tego uraz. Często zakrywam swoje ciało z przyzwyczajenia zakrywania go jako dziecko z sińcami. Przez ojca często prowadziliśmy tryb koczowniczy przez co często nie było mnie w szkole na co później zwracali uwagę rówieśnicy którzy zmuszali mnie do bójki swoją postawą i śmianiem się ze mnie, że jestem inny, że mam problemy, nie chodzę do szkoły i nie ćwiczę na wychowaniu fizycznym, że często płaczę w środku lekcji kiedy dostawałem jedynki bo nie byłem pewny czy po dostarczeniu takiej informacji dla ojca on po prostu mnie nie połamie i nie dotrę na jutrzejsze lekcje. Taki tryb życia zniszczył mnie psychicznie, teraz jako dorosły facet nie jestem w stanie załatwić sobie pracy, bo po prostu coś mnie blokuje, boje się jakiejś krytyki, śmiania się, nowych rzeczy - sam zresztą nie wiem. Chciałem kontynuować edukację ale miałem problem z odpowiedziami ustnymi, nigdy do nich nie wstawałem, przysięgam, nigdy nie byłem przy odpowiedzi ustnej i uzyskałem wykształcenie średnie. Paraliżujący mnie strach pozbawił mnie matury bo miałem możliwość ale z własnej woli do niej nie podszedłem i myślę, że wpłynęła na to bardzo niska samoocena, słabe umiejętności matematyczne no i mus odpowiedzi ustnej. Nie byłem u żadnego psychologa, nie mam pieniędzy, żeby tam pójść, poza tym myślę, że do mojej sytuacji na pewno nie poszedłbym do pierwszego lepszego psychologa a żeby takiego znaleźć trzeba szukać a jak już wspominałem na to, trzeba mieć pieniądze i na pewno nie można mieszkać w miejscu, w którym mieszkam ja. Tu wtrącę jeszcze edycję bo chciałem dodać, że przejechałem się, po "wertepie życiowym", ponieważ pare lat temu zmarła śmiercią traficzną moją kobieta, którą odwiedzam po dziś dzień, mój przyjaciel również zmarł śmiercią tragiczną - przejechał go pociąg. Pieprzone życie, chciałem dopisywać dalej ale przez złość nie chcę już o sobie opowiadać lecz nie będę tego usuwać bo widziałem, że większość tak ma, poczekam, może jest ktoś kto wyciągnie jakąś przydatnie pomocną dłoń. Pozdrawiam wszystkich walczących ze swoimi problemami. Chciałem dodać, że jestem bardzo dobrą osobą mimo, że czasem rządzi mną agresja, chętnie rozmawiam z ludźmi, którzy mają też niełatwe życie ze zwykłymi ludźmi najzwyczajniej w świecie rozmawiać nie potrafię, nawet wydusić słowa.

Psycholog online

Psychoterapia przez Skype

Internetowa poradnia psychologiczna

Co wyróżnia nasz gabinet

×
×
  • Utwórz nowe...

Ważne informacje

Używając strony akceptuje się Warunki korzystania z serwisu, zwłaszcza wykorzystanie plików cookies.