Skocz do zawartości

AbcL

Użytkownik
  • Zawartość

    5
  • Rejestracja

  • Ostatnio

Reputacja

0 Neutralna

O AbcL

  • Ranga
    Debiutant

Ostatnio na profilu byli

Blok z ostatnio odwiedzającymi jest wyłączony i nie jest wyświetlany innym użytkownikom.

  1. Tak jak Pani to opisała w punktach dokładnie wszystko wynika z czegoś... Mam bardzo niską samoocenę siebie, boję się otworzyć przed innymi ludźmi choć chciałbym naprawdę się otworzyć i nie bać się tego co ktoś o mnie pomyśli co powiem jak się zachowam... Umówiony jestem do psychiatry na 5 grudnia lecz dla mnie to za daleka data... Dziś miałem iść do pracy i nie poszedłem ze względu na strach w środku do ludzi, w pracy.... Już nie wiem co robić od paru dni szukam jakiś tabletek śmiertelnych, lub myślę, żeby sobie coś zrobić... Mam kompletną obojętność na wszystko nie zależy mi na pracy na niczym... Gdy zgłosił bym się na izbę przyjęć do szpitalu psychiatrycznego to wezmą mnie na oddział czy będę miał wizytę z lekarzem, który wypisze mi leki ?
  2. Na tym forum chyba nie otrzymam, żadnej odpowiedzi od jakiegoś specjalisty.... Myślałem, że rejestrując się tutaj i opisując swój problem nie otrzymam recepty a chociaż poradę co zrobić dalej jeżeli samemu nie umiem sobie poradzić a każdy dzień to udręka...
  3. Ktoś więcej mógłby napisać doradzić co w takiej sytuacji robić, jakaś terapia. Są tu fachowcy, którzy mogliby się wypowiedzieć ?
  4. Będę szczery mam szwagierkę co ma nerwice poszła do psychiatry przepisał jej antydepresanty i po tygodniu mówi, że czuje się jak przed zażywaniem... Po drugie myślę, że jeżeli chcę składać papiery do mundurówki to sam mój stan psychiczny, a już branie antydepresantów i brak pewności siebie w ogóle takich ogólnych kłopotów sfery psychicznej wykluczają mnie na etapie psychologa...
  5. Witam, jestem młodym chłopakiem mającym 25 lat. Od około dwóch lat mam problem wewnętrzny z sobą. Wszystko nasilało się powoli nie mając o tym świadomości dopóki nie poszedłem do pierwszego psychologa, ze względu na obecny związek z moją partnerką, która ma dziecko i które nie umiem w pełni zaakceptować. Na tym spotkaniu opowiadając swoją historię siebie Pani psycholog zaczęła się skupiać na mnie i zdiagnozowała, że mam syndrom DDA, brak pewności siebie. Po tym spotkaniu zacząłem się nad tym głębiej zastanawiać i rzeczywiście zacząłem dalej szukać pomocy ale bezpłatnej jakiegoś psychologa na NFZ. Wcześniej przed tym spotkaniem miałem zawsze problem ze znalezieniem sobie pracy i utrzymaniem się tam... Zwykle pracowałem dwa miesiące i rezygnowałem, (najdłużej pracowałem za granicą co roku wyjeżdżając na prace sezonową a później okres studiów) ponieważ bałem się ludzi i nie umiałem się nigdy z nimi dogadać otworzyć... Najgorsze jest to, że nic się od tamtej pory nie zmieniło a bardziej pogłębiło... Szukając w internecie jakiegoś ośrodka z bezpłatnym psychologiem albo terapeutą w końcu go znalazłem... Chodziłem przez dwa miesiące, rozmowy z terapeutą mi pomagały czułem się wolny od tych problemów, które mnie trapiły i męczyły na co dzień. Rezygnacja była powodem wyjazdu za granicę do pracy... Po przyjeździe mówienie sobie "wszystko będzie dobrze, jakoś to ogarnę", mijały kolejne miesiące i problem się nasilał i od nowa natłok myśli i to różnych, najlepiej, żeby z sobą skończyć ale czy naprawdę miałbym odwagę to zrobić to nie wiem... Kiedyś chłopak z celami i marzeniami, uprawiącym sport. Teraz nie uprawiam, żadnego sportu nie chce mi się nic bo uważam, że nie ma po co... Rok temu skończyłem studia, miałem plan, żeby iść po nich do Straży Granicznej ale patrząc na moją kondycję psychiczną nie mam po co składać papiery. Mam lęki przed ludźmi gdy wejdę do sklepu i ktoś coś mówi myślę, że to o mnie, ktoś mówi o mnie, śmieje się ze mnie. Mam bardzo nisko samoocenę o sobie, czuję się jak gówno, jak jakieś zero. Co dnia mam tylko myśli, żeby spać jak najdłużej i nie wstawać z łóżka... Każdy dzień to dramat jakiś, nie mogę sobie z tym poradzić, czekam na coś aż wreszcie samo się naprawi i będzie dobrze... Lecz to złudne myślenie bo samo się nic nie zrobi... Już nie wiem do kogo mam się zwrócić z tym kolejny psycholog i tylko wysłucha i powie, że będzie dobrze albo, że wziąć antydepresanty, które albo coś pomogą albo nie w zależności od organizmu danego człowieka, tak mi powiedział ostatni psycholog na wizycie... Myślę, żeby iść do zakładu psychiatrycznego i żeby mnie zamknęli w samotności, będąc samemu czuję się najlepiej... Chciałbym po prostu znaleźć jakiś złoty środek aby się z tego wyleczyć, aby być szczęśliwym i nie mieć tych pieprzonych myśli, że jestem nikim czuć się gorszym od przechodzącego żula na ulicy, nie ubliżając nikomu... Umieć nawiązywać relacje i nie mieć negatywnych myśli... Myślę, że jakby mnie nie było to wreszcie byłby spokój... Każdy miałby łatwiej i ja sobie bym ulżył... Nie chcę zrobić czegoś sobie ale czuję, że nie mam sił na to wszystko i jak nie znajdę tego złotego środka to ja go sam sobie wymyślę aby zniknąć.... Proszę o konkretną odpowiedź gdzie mogę się udać do kogoś, żeby sobie pomóc...

Psycholog online

Psychoterapia przez Skype

Internetowa poradnia psychologiczna

Co wyróżnia nasz gabinet

×
×
  • Utwórz nowe...

Ważne informacje

Używając strony akceptuje się Warunki korzystania z serwisu, zwłaszcza wykorzystanie plików cookies.