Skocz do zawartości

psycholog Katarzyna Tuszyńska

Terapeuta
  • Zawartość

    1006
  • Rejestracja

  • Ostatnio

  • Wygrane dni

    57

Wszystko napisane przez psycholog Katarzyna Tuszyńska

  1. Dzień dobry, opisuje Pani trudności jakich doświadcza Pani w obszarze radzenia sobie z lękiem. Pisze Pani o lęku przed przebywaniem w większej grupie osób, nawiązywaniem relacji z nowymi osobami, wypowiedziami na forum. Lęk wywołuje w Pani objawy somatyczne. Może Pani się zastanowić dlaczego wyżej wymienione sytuacje powodują w Pani lęk? Co powoduje, że większa grupa osób wydaje się Pani zagrażająca? Dlaczego wypowiedź w klasie może być dla Pani niebezpieczna? Co się może stać? Czyli - czego tak naprawdę się Pani lęka? Chodzi o to aby Pani spojrzała głębiej w siebie, czyli np. boję s
  2. Dzień dobry, może Pani wybrać dowolnego psychologa pracującego na platformie OcalSiebie i wysłać do niego wiadomość prywatną. Polecam przed tym zapoznać się z informacjami znajdującymi się pod linkiem: https://ocalsiebie.pl/darmowa-porada-psychologa/ Pozdrawiam, Katarzyna
  3. Dzień dobry, specjalistycznej diagnozy może dokonać lekarz psychiatra. Jeśli jesteś już osobą pełnoletnią możesz umówić się na taką wizytę (pewnie teraz teleporadę) do Poradni Zdrowia Psychicznego. Nie musisz mieć skierowania, a lekarz przyjmuje w ramach NFZ czyli porada jest darmowa. Lekarz zaleci dalsze postępowanie, być może również psychoterapię, w której będziesz mogła uczestniczyć również na NFZ. To o co sama na pewno możesz zadbać to o swój sen. Możesz wprowadzić rytuał kładzenia się spać o stałej porze, nie korzystać z urządzeń multimedialnych przed snem (światło emitowane pr
  4. Dzień dobry, może Pani powiedzieć partnerowi, że zauważyła Pani u niego takie zachowanie i, że oferuje Pani swoje wsparcie w trudnych dla niego chwilach. Będzie wiedział, że może się do Pani zawsze zwrócić o pomoc. Natomiast czy z tego skorzysta lub nie to już zależy od niego. Pozdrawiam, Katarzyna
  5. @NatMag przede wszystkim powinna Pani udać się do najbliższej przychodni terapii uzależnień i porozmawiać z terapeutą aby dowiedzieć się jak najwięcej o uzależnieniu jego mechanizmach i leczeniu a także o współuzależnieniu. Rozumiem z Pani wpisu, że w Pani rodzinnym domu też był alkohol bo nawiązuje Pani do swojej matki. Rozmawiając z terapeutą zobaczy Pani, że picie alkoholu nie jest normą tak jak przemocowe zachowanie Pani partnera. Link do placówek lecznictwa, terapia jest za darmo nawet dla osób niepracujących i nieubezpieczonych - zachęcam, niech Pani skorzysta https://www.google.com
  6. @Taksobie Pisze Pani o zaburzeniach obsesyjno-kompulsywnych w dzieciństwie i być może to czego Pani obecnie doświadcza to ich echo. Zaburzenia obsesyjno-kompulsywne mają podłoże lękowe, pojawiają się natrętne myśli (najczęściej dotyczące choroby, śmierci, jakiejś tragedii) i tylko wymyślony przez Panią rytuał mógł temu zapobiec. Więc mamy lęk i sposób radzenia sobie z nim, a przy okazji poczucie kontroli sytuacji. Podobnie "nadgorliwość", nadmierna staranność czy dokładność może być strategią radzenia sobie z lękiem - jeśli wszystko drobiazgowo sprawdzę, starannie zrobię to mam nad t
  7. Dzień dobry, czy mogła by Pani więcej napisać o sobie i o tym co Pani przeżywa: - czy miała już Pani takie epizody wcześniej? - czy jest Pani pod opieką lekarza: endokrynologa, psychiatry? - czy coś wydarzyło się 3 tygodnie temu co mogło wywołać u Pani obniżenie nastroju? - z czym Pani nie może sobie poradzić? - skąd u Pani takie przekonanie, że nic Pani w życiu nie osiągnie? Skąd Pani o tym wie? Pozdrawiam, Katarzyna
  8. Dzień dobry, asertywność to umiejętność wyrażenia swojego zdania, opinii, emocji ale i danie prawa do tego samego drugiej osobie. Jest to też prawo do pozostania przy swojej opinii czyli powiedzenia drugiej osobie: "szanuję Twoją opinię ale ja zostanę przy swojej'. Żeby to zrobić trzeba znać swoją opinię, zdanie, to co dla mnie ważne czyli mieć swoje kryteria. Pani pisze, że czasami takich kryteriów być może nie ma rozpoznanych bo pisze Pani, że prawdziwa Pani odpowiedź to "nie wiem". Warto się przyjrzeć czy Pani rzeczywiście nie ma swojej opinii na dany temat czy też obawia się
  9. Dzień dobry, w swoim wpisie skupia się Pani na zdradzie jakiej dopuścił się mąż ale pisze też Pani o tym co się dzieje w tle. Czy mogłaby Pani doprecyzować co to znaczy, że partner "popija" - jak często, jak dużo. Wspomniała Pani, że mąż podniósł na Panią rękę i wyprowadziła go policja - czy to się powtarza, czy podjęła Pani jakieś kroki np. założenie "Niebieskiej Karty"? To bardzo ważne abym mogła napisać coś więcej, bo pisze Pani, że mąż jest niestabilny w swoich emocjach i zachowaniu więc trzeba zobaczyć co jest przyczyną. Pisze Pani o sobie, że jest "zbyt mocno kochająca" -
  10. Dzień dobry, pisze Pani o tym, że doznawała Pani braku akceptacji, obrażania czy poniżania ze strony partnera niezależnie od Pani wyglądu prawie od początku związku. Z czasem partner zaczął postrzegać Panią tylko (głównie) przez pryzmat Pani wyglądu i masy ciała. Podkreśla, że jest to dla niego bardzo ważne ale wciąż jest z Panią. Dopuszcza się szantażu np. że oświadczy się Pani tylko wówczas gdy Pani schudnie do określonej wagi. Ze względu na to, że partner tak mocno skupia się na Pani wyglądzie Pani też przyjęła jego sposób patrzenia na siebie i nagle przestała się Pani akceptować.
  11. Dzień dobry, definicja masturbacji to "podrażnienie własnych narządów płciowych w celu zaspokojenia popędu seksualnego lub rozładowania napięcia emocjonalnego". Masturbacja jest naturalnym elementem sfery seksualnej człowieka, natomiast niektóre religie tego zabraniają. Jeśli niepokoi Panią Pani zachowanie może Pani skonsultować się z lekarzem seksuologiem, a w kwestii ewentualnego popełnienia grzechu, jeśli jest Pani osobą wierzącą, to z osobą duchowną. Z psychologiem może Pani porozmawiać o swoich emocjach, których Pani doświadcza w związku z masturbowaniem się oraz o alt
  12. Dzień dobry, pisze Pan, że na podstawie zaobserwowanych u siebie objawów podejrzewa Pan u siebie zaburzenie osobowości. Pierwszy krok, który powinien Pan wykonać to umówienie się na wizytę do lekarza psychiatry, który dokona specjalistycznej diagnozy i zaleci dalsze postępowanie. Z tego co Pan napisał wynika, że może mieć Pan trudność z radzeniem sobie ze złością co niekoniecznie musi świadczyć o zaburzeniu osobowości. Tak jak pisałam najkorzystniej będzie jeśli Pan skonsultuje się z lekarzem i szczegółowo omówi swoje obawy i wątpliwości. Pozdrawiam, Katarzyna
  13. @Katrina18 W pierwszym poście zapytała Pani "co ja mam robić?". Skupić się na sobie a także przepracować te emocje, które Pani odczuwa: złość, nienawiść, poczucie krzywdy w stosunku do ojca. Pisze Pani, że 'zaczynam wierzyć w to co mówi o mnie" czyli pomimo wiedzy nadal słowa ojca Panią ranią i są dla Pani ważne. Może Pani zastanowić się dlaczego i czy te słowa są prawdziwe? Dlaczego Pani patrzy na siebie przez pryzmat ojca:"przez niego czuję się gorsza od innych" Nie jest Pani swoim ojcem. Czy Pani dostrzega siebie, swoje potrzeby, zasoby i mocne strony? Czy Pani zastanawiała się
  14. Dzień dobry, takie objawy mogą być wywołane wieloma przyczynami. Przede wszystkim trzeba wykluczyć choroby somatyczne. Nie wiem czy Pan był u specjalistów: neurologa i endokrynologa? Czynników psychologicznych wywołujących takie symptomy też może być kilka zaczynając od przewlekłego stresu. Proszę opisać więcej co wydarzyło się w Pana życiu dwa lata temu, jak sytuacja wygląda obecnie, co Pan przeżywa. Bez tych informacji trudno jest się odnieść do Pana trudności. Pozdrawiam, Katarzyna
  15. @Katrina18 uzależnienie od alkoholu jak każda choroba przewlekła i nieuleczalna wpływa na życie całej rodziny. Alkoholizm prowadzi do destrukcji życia osoby pijącej i jego bliskich. Pani tego doświadcza. Bardzo dobrze, że Pani postanowiła zmienić swoje życie. Może Pani podjąć konkretne działania: 1. zapisać się do poradni leczenia uzależnień na konsultację z lekarzem oraz terapeutą. Pomoże to Pani ustabilizować swój stan emocjonalny, dowie się Pani o mechanizmach choroby i leczeniu alkoholizmu a więc zrozumie Pani pewne zachowania ojca i dzięki temu będzie Pani mogła skupić się
  16. Dzień dobry, zamknięcie oczu w obcym otoczeniu jak Pani napisała odbiera Pani jako coś zagrażającego. Proszę się zastanowić czy to sam fakt zamknięcia oczu budzi w Pani lęk, czy myśl o tym, że ktoś będzie dotykał Pani oczu czy może obawia się Pani samego zabiegu. Proszę pomyśleć z czym kojarzy się Pani zamknięcie oczu. Jest to "wyłączenie" jednego, ważnego zmysłu - widzenia i to może być samo w sobie odbierane przez nas jako zagrożenie. Czy czuje się Pani niepewnie gdy nie widzi Pani co robią inne osoby wokół Pani? Co się może stać gdy Pani pozwoli sobie na zamknięcie oczu? Czy
  17. @Inna28 proszę zgłosić się do najbliższej poradni zdrowia psychicznego i zapisać się na wizytę (obecnie pewnie na teleporadę). Na wizytę nie jest konieczne skierowanie i jeśli jest Pani ubezpieczona to leczenie jest za darmo, na NFZ. W poradni będzie Pani mogła skorzystać też z psychoterapii. Pozdrawiam, Katarzyna
  18. @Klaudia241 Opisuje Pani symptomy bardzo obniżonego nastroju, który wynika z różnych trudnych sytuacji, których Pani doświadcza. Pisze Pani o braku zrozumienia i wsparcia, więc sama radzi Pani sobie z sytuacjami co wywołuje silny stres i wpływa na Pani myślenie o samej sobie i o przyszłości. Silny stres powoduje, że pojawia się złość i wybuchy. To na chwilę pomaga Pani rozładować napięcie ale potem ono wraca. Czasami sięga Pani po alkohol. Pyta Pani jak może Pani sobie pomóc. Przede wszystkim nie sięgać po alkohol, który jest depresantem czyli jeszcze dodatkowo obniża Pani nastrój.
  19. Dzień dobry, opisuje Pani stan silnie obniżonego nastroju. Sugeruję aby skonsultowała się Pani z lekarzem psychiatrą, przede wszystkim ze względu na pojawiające się u Pani myśli samobójcze. Czytając Pani wpis odnoszę wrażenie, że ten stan, może nie aż tak nasilony, trwa u Pani już od dłuższego czasu i wynika z kilku przyczyn. Pierwsza sprawa to Pani relacje z rodzicami czy szczególnie z mamą, która jak rozumiem, stosuje dyrektywny styl wychowania i mówiła Pani co Pani ma robić a nawet jak się Pani powinna czuć. Rozumiem, że ma Pani tendencję do dostosowywania się do oczekiwań ro
  20. Dzień dobry, potrzebuje Pan natychmiastowej pomocy lekarza specjalisty. Proszę zadzwonić na numer 112 i otrzyma Pan pomoc medyczną. Pierwszym krokiem jest pomoc medyczna w celu zdiagnozowania Pana zaburzeń i wdrożenia leczenia. Proszę zgłosić się też do najbliższej poradni zdrowia psychicznego, gdzie będzie Pan miał możliwość korzystania z nieodpłatnej terapii. Obecnie pomoc medyczna oraz terapie odbywają się poprzez teleporady więc nie ma nawet konieczności wychodzenia z domu. Recepta również wystawiana jest zdalnie i w aptece wystarczy podać otrzymany od lekarza kod. Pozd
  21. Dzień dobry, przede wszystkim powinna Pani powiadomić swojego lekarza endokrynologa o swoim nastroju, bo choroba Hashimoto może powodować takie objawy psychiczne jak problemy ze snem, zmęczenie, obniżenie nastroju (epizody depresyjne bądź depresję), spadek poczucia własnej wartości. To są objawy, które Pani obserwuje u siebie. Nie wiem czy regularnie (co pół roku) bada Pani poziom hormonów bo one mogą się wahać i należy wówczas odpowiednio modyfikować dawkę leków. Dlatego najpierw powinna Pani sprawdzić czy przyczyną Pani nastroju nie jest też choroba. Bo oczywiście na Pani nast
  22. Dzień dobry, Uzależnienie bliskiej osoby ma destrukcyjny wpływ na życie całej rodziny. Osoba chora (bo uzależnienie jest chorobą przewlekłą i nieuleczalną) nie radzi sobie z emocjami (złością, lękiem, smutkiem), doświadcza głodu alkoholowego, obwinia inne osoby za swój stan emocjonalny i picie alkoholu. To są mechanizmy występujące u większości alkoholików. Bardzo dobrze, że partnerka zdecydowała się podjąć terapię. Zdobędzie tam wiedzę o chorobie i jej mechanizmach, nauczy sobie konstruktywnie radzić z emocjami, przyjrzy się wpływowi picia alkoholu na życie swoje i swoich bliskich o
  23. Dzień dobry, Pana dzieciństwo, relacje w rodzinie, sposób wychowania na pewno wpłynęły na Pana myślenie o sobie i postrzeganie siebie. Nie miał Pan możliwości rozwijania konstruktywnych relacji interpersonalnych ani poznania siebie bo jak rozumiem Pana potrzeby i pragnienia były tłumione i ignorowane. Doświadczył Pan przemocy psychicznej i fizycznej co wpływa negatywnie na Pana poczucie własnej wartości. Poprzez to, że rodzice "sterowali" Pana myśleniem, mówili co Pan może a czego nie może doświadczać i jak Pan powinien się czuć nie wykształcił Pan swojego "kompasu" rozumianego jako warto
  24. @lostmyself to po kolei: - rozumiem, że w związku, o którym piszesz doznałaś przemocy psychicznej i jak większość osób uwikłanych w tego rodzaju relację zaczęłaś w to wierzyć. Partner był dla Ciebie ważną osobą, zależało Ci na nim i wzięłaś na siebie odpowiedzialność za tę relację. A, że on nie był zadowolony i obwiniał Ciebie to przyjęłaś 100% winy. Ale za jakość relacji odpowiadają obie osoby. - możliwe, że znajdowałaś w tym co mówił partner jakieś potwierdzenie swoich przekonań o sobie, może to łączy się z Twoją relacją z ojcem. Piszesz o tym, że widzisz w swojej twarzy twarz
  25. Dzień dobry, tak zacznę od końca Twojej wypowiedzi - odniosłam wrażenie, że stawiasz znak równania pomiędzy szczupła osoba a dobra osoba. Czy istotnie tak uważasz? Co takiego by się wydarzyło gdybyś była szczupła a nie może się teraz wydarzyć? Czy stąd wynika Twoje poczucie zastoju i niespełnienia? Przyjrzenie się swoim emocjom może Ci pomóc znaleźć źródło niepokoju. Ten niepokój czy napięcie emocjonalne powoduje, że sięgasz po jedzenie, chcesz być szczupła więc potem wymiotujesz co może wywoływać następne trudne emocje. Powinnaś zgłosić się do psychologa, psychodietetyka żeby z

Psycholog online

Psychoterapia przez Skype

Internetowa poradnia psychologiczna

Co wyróżnia nasz gabinet

×
×
  • Utwórz nowe...

Ważne informacje

Używając strony akceptuje się Warunki korzystania z serwisu, zwłaszcza wykorzystanie plików cookies.