Skocz do zawartości

psycholog Katarzyna Tuszyńska

Terapeuta
  • Zawartość

    296
  • Rejestracja

  • Ostatnio

  • Wygrane dni

    7

Wszystko napisane przez psycholog Katarzyna Tuszyńska

  1. Dzień Dobry, to dla Pani bardzo trudna sytuacja: z jednej strony ma Pani już swoją własną rodzinę, z drugiej strony czuje Pani powinność opieki nad bratem. Nie wiem jak bardzo niepełnosprawny jest Pani brat, czy może samodzielnie funkcjonować czy jest ubezwłasnowolniony? Pytam bo wszyscy Państwo jesteście w świetle prawa dorosłymi ludźmi, którzy mają prawo decydować o sobie i swoim życiu. Brat też jest dorosły - ma 19 lat. Jeśli to możliwe należałoby rozwijać w nim umiejętność samodzielnego życia. Natomiast najważniejsze pytanie to jak Pani widzi swoją przyszłość i swojej nowej rodziny i jak chce ją realizować? Tego typu rozważania mogą w Pani wywołać wiele negatywnych emocji więc warto przejść ten proces przy wsparciu psychologa. Pozdrawiam, Katarzyna
  2. Dzień Dobry, wyparcie to jeden ze sposobów obrony siebie przed trudnym, traumatycznym przeżyciem. Ale trzeba też pamiętać o zjawisku "odzyskanych" lub fałszywych wspomnień, które mogą pojawić się w wieku dorosłym pod wpływem specyficznych bodźców. (na przykład jeśli Pani bardzo głęboko emocjonalnie przeżywała ten film.). Jeśli ta sytuacja wpływa negatywnie na Pani życie warto porozmawiać z doświadczonym psychologiem, który pomoże Pani bezpiecznie przyjrzeć się myślom, uczuciom i wspomnieniom. Konsultacja może odbyć się on-line na platformie OcalSiebie. Pozdrawiam, Katarzyna
  3. Dzień Dobry, opisuje Pani objawy silnie obniżonego nastroju, których nie należy lekceważyć. Proszę udać się do lekarza psychiatry (na wizytę nie potrzeba skierowania). Lekarz zaproponuje formę wsparcia dla Pani w postaci farmakoterapii czy psychoterapii. Gdyby nasiliły się negatywne myśli lub chęć samookaleczenia się proszę zadzwonić pod numer 112, gdzie uzyska Pani pomoc. Proszę zadbać o siebie zgłaszając się jak najszybciej do lekarzy specjalistów. Pozdrawiam, Katarzyna
  4. Jeśli nie od lekarza, to z książek/podręczników psychiatrii czy psychopatologii. Może też Pani porozmawiać z psychologiem. Garść podstawowych informacji znajdzie też Pani po linkami: http://www.medonet.pl/psyche/zaburzenia-psychiczne,choroba-afektywna-dwubiegunowa--chad----objawy,artykul,1629715.html https://www.mp.pl/pacjent/psychiatria/choroby/73155,zaburzenia-afektywne-informacje-dla-rodzin-pacjentow
  5. Dzień Dobry, w tym przypadku proponuję aby jak najwięcej dowiedziała się Pani, najlepiej z profesjonalnych źródeł o chorobie i jej leczeniu oraz przyjrzała się swoim uczuciom i sama podjęła decyzję. Swoje wątpliwości i emocje może Pani omówić z psychologiem ale decyzja jest po Pani stronie. Pozdrawiam, Katarzyna
  6. Dzień Dobry, Odpowiadając na Pani pytanie gdzie szukać pomocy: - w przypadku sezonowej zmienności nastrojów najlepiej gdyby Pani skontaktowała się z lekarzem psychiatrą w celu postawienia diagnozy i włączenia ewentualnego leczenia - "zajedanie stresu" to sposób, który stosuje Pani aby radzić sobie z emocjami, w tym przypadku może Pani zwrócić się do psychoterapeuty-psychodietetyka, żeby nauczyć się innych sposobów radzenia sobie z napięciem. W czasie konsultacji należy też podjąć temat molestowania - czy to wydarzenie ma wpływ na Pani obecne życie i przepracować je ze specjalistą. Konsultacje z psychoterapeutą mogą odbyć się on-line na platformie OcalSiebie. Pozdrawiam, Katarzyna
  7. Dzień Dobry, Pisze Pani o lęku w kontaktach z ludźmi. Ten lęk wynika z tego, że sama Pani się ocenia negatywnie i zakłada, zostanie odrzucona przez innych. W ten sposób sama ucieka Pani przed kontaktami z ludźmi. Warto o tym porozmawiać z psychologiem i przyjrzeć się sobie: dlaczego tak źle Pani się ocenia?; dlaczego czuje się Pani gorsza?; czy Pani przekonania na swój własny temat są prawdziwe? Podczas konsultacji zweryfikuje Pani swoje przekonania i nauczy się radzić sobie z lękiem. Pozdrawiam, Katarzyna
  8. Dzień Dobry, z Pani wpisu wynika, że macie Państwo różne potrzeby i wpływa to negatywnie na Pani samopoczucie. Nie zadała Pani jednak żadnego pytania więc nie wiem do czego mam się odnieść. Pozdrawiam, Katarzyna
  9. Dzień Dobry, przeżywa Pani ogromną stratę i to co Pani czuje jest naturalne. Utrata dziecka to dla rodziców niezmiernie trudna sytuacja. W przypadku każdej straty przechodzimy proces, który składa się z kilku etapów: - szok i zaprzeczenie - "to nie mogło się wydarzyć" - bunt, gniew - "dlaczego ja?, dlaczego mi się to przytrafiło" - targowanie się - "gdybym zrobiła coś inaczej, lepiej, to może to by się nie wydarzyło" - uświadomienie sobie straty - "to nie ma sensu" - akceptacja - planowanie jak żyć dalej po stracie Te wszystkie etapy są naturalne i trzeba je przejść aby odzyskać równowagę. Zwłaszcza faza uświadomienia sobie straty jest bardzo trudna bo może pojawić się silne uczucie smutku, wręcz graniczące z depresją. Dlatego dobrze gdyby Pani przechodziła te fazy przy wsparciu bliskich osób lub psychologa. Nie chodzi o to aby zapomnieć to co się wydarzyło tylko o to aby to zaakceptować - jakkolwiek trudne i niemożliwe to się Pani teraz wydaje. Akceptacja to odzyskanie równowagi i spokoju. To, że Pani płacze świadczy o tym, że przeżywa Pani ogromne napięcie - łzy przynoszą ulgę. I jeszcze jedna sprawa - to nie Pani wina, że straciła Pani dziecko. Nie miała Pani na to wpływu, była Pani wobec tego bezsilna. Pozdrawiam, Katarzyna
  10. Dzień dobry, Przyczyny objawów, które Pani opisuje mogę być spowodowane zmęczeniem, stresem, zmianami neurologicznymi lub jeszcze innymi czynnikami. Aby odnieść się do Pani wpisu potrzebuję więcej informacji np: ile Pani ma lat, od jak dawna zauważa Pani te problemy, czy coś zmieniło się w Pani życiu, coś Pani przeżywa? Czy kiedyś wcześniej miała Pani takie objawy? Jeśli objawy nadal się będą utrzymywać lub pogłębiać radziłabym najpierw wizytę u lekarza neurologa aby wykluczyć chorobę somatyczną. Pozdrawiam, Katarzyna
  11. Dzień Dobry, przeczytałam Pana wcześniejsze posty. Rozumiem, że przyczyną separacji był między innymi alkohol. Nie wiem czy teraz zachowuje Pan abstynencję. Nie napisał Pan co teraz powstrzymuje Pana przed wykonaniem telefonu: poczucie winy, wstyd? Może Pan o tym porozmawiać on-line z terapeutą uzależnień na platformie OcalSiebie. Zachęcam do kontaktu, niech Pan nie zostaje sam na sam z trudnymi sytuacjami i uczuciami. Pozdrawiam, Katarzyna
  12. Dzień Dobry, podpisuję się pod powyższym postem. Pani partner powinien zgłosić się do poradni leczenia uzależnień w celu postawienia diagnozy i jeśli jest uzależniony to rozpoczęcia leczenia. Alkoholizm to choroba na całe życie i niestety śmiertelna. Można się w niej zatrzymać poprzez utrzymanie abstynencji. Czym wcześniej Pani zadba o siebie i córkę a partner podejmie leczenie tym lepiej. Pozdrawiam, Katarzyna
  13. Dzień Dobry, pisze Pani o koncentracji na własnym wyglądzie i tendencjach bulimicznych. Być może wynikają one z tego, że bardzo zależy Pani na partnerze, obawia się Pani go stracić i wydaje się Pani, że utrzyma go Pani będąc szczupłą i atrakcyjną. Z obawy przed utratą partnera odczuwa też Pani zazdrość. Sposób na zmianę myślenia o sobie to rozpoznanie swoich przekonań na swój temat, znalezienie źródła tych przekonań, sprawdzenie czy są one prawdziwe oraz ich zmiana. To proces, który warto przejść razem z psychoterapeutą który pomoże Pani zajrzeć wgłąb siebie, zwróci uwagę na istotne mechanizmy i będzie wspierać w procesie zmiany. Terapia może odbywać się on-line na platformie OcalSiebie. pozdrawiam, Katarzyna
  14. Dzień Dobry, zgłosił się Pan w dobrym miejscu bo może Pan skorzystać z pomocy psychologa on-line na platformie Ocal Siebie. Takie konsultacje różnią się tylko tym od spotkań bezpośrednich w gabinecie, że odbywają się przy użyciu Skype. Podczas spotkań ze specjalistą będzie Pan mógł przepracować swoją przeszłość, zamknąć trudny dla Pana rozdział i skupić się na budowaniu relacji na których tak Panu zależy. Pozdrawiam, Katarzyna
  15. Dzień Dobry, Z Pani opisu wynika, że bardzo dużo w tym związku było przemocy fizycznej i psychicznej w stosunku do Pani. W poprzednim związku i w Pani rodzinnym domu przemoc także występowała. Możliwe, że u przez to zmalała u Pani wrażliwość na zachowania przemocowe partnera wobec Pani. Doznała Pani przemocy a pyta Pani gdzie leży Pani wina. Chcę zwrócić uwagę na to, że stosowanie przemocy jest karalne. Więcej informacji znajdzie Pani pod linkiem: http://wprewencji.policja.waw.pl/wp/porady/przemoc-w-rodzinie/przemoc-w-rodzinie/41661,Przemoc-w-rodzinie.html W związku nie może być przemocy. Dobrze, że Pani ma umówioną konsultację z psychologiem i dla Pani bezpieczeństwa i jakości życia dobrze gdyby Pani zastanowiła się czy na pewno chce Pani być w takim związku. Dla Pani partnera byłoby wskazane aby podjął terapię w celu nauczenia się konstruktywnego radzenia sobie z emocjami. Pozdrawiam, Katarzyna
  16. Dzień Dobry, odpowiadając na Pana pytania - konsultacje z psychologiem pozwolą Panu odnaleźć przyczynę tej blokady w kontakcie z atrakcyjną dla Pana osobą oraz nauczyć sobie z tym radzić. Z tego co Pan pisze wynika, że od razu zaczyna Pan sam siebie oceniać (i to negatywnie) co wpływa na dalszy kontakt. Pisze Pan o wstydzie - to emocja, którą czujemy gdy przekraczamy swoje granice. Warto, żeby Pan się przyjrzał sobie i zauważył na skutek jakiego Pana zachowania pojawia się wstyd i czy jest adekwatny do sytuacji. To są niektóre tematy nad którymi może Pan pracować ze specjalistą. Konsultacje mogą odbywać się on-line. Pozdrawiam, Katarzyna
  17. Dzień Dobry, Różnego rodzaju natrętne myśli pojawiają się często, mogą być nawet bardzo nasilone i może to trwać do kilku dni. Jeśli potem mijają to jest to naturalne. Natomiast jeśli myśli nie mijają, jeśli wywołują napięcie emocjonalne oraz przymus zrobienia czegoś, żeby to napięcie obniżyć to warto skontaktować się ze specjalistą - lekarzem psychiatrą lub psychoterapeutą poznawczo-behawioralnym. Takie zaburzenia powstają najczęściej na tle lękowym. Może Pan też zastanowić się czy w ostatnich dniach pojawiło się coś w Pana życiu czym się Pan martwi lub czego się Pan obawia i porozmawiać o tym na spotkaniu ze specjalistą. Pisze Pan o tym, że możliwe, że Pan widzi grzech w niezachowaniu higieny. Oczywiście dbanie o higienę jest bardzo dobrą cechą, dopóki nie jest nadmiarowe i nie przysłania innych wartości. Pozdrawiam, Katarzyna
  18. Dzień Dobry, objawy, które Pani opisuje bynajmniej nie są śmieszne tylko wymagają dalszej obserwacji i diagnozy w kierunku syllogomanii czyli patologicznego zbieractwa. O takim może świadczyć: - zbieranie rzeczy bezwartościowych, nieużytecznych - zbieranie dla zbierania czyli tylko w celu posiadania a nie wykorzystywania ich np. w pracy czy do hobby - trudność, niechęć do pozbywania się rzeczy lub dzielenia się nimi, opór i nerwowość na sugestię o wyrzuceniu rzeczy - wręcz emocjonalne przywiązanie do przedmiotów - gromadzenie rzeczy w taki sposób, że przeszkadzają w wykorzystywaniu pomieszczeń w sposób do jakiego są przeznaczone - stopniowa utrata zainteresowania higieną własną Wcześniej osoby cierpiące na zbieractwo mogły mieć tendencję do perfekcjonizmu, pedanterii, katalogowania, segregowania, ostrożności czy uporu. Jest to choroba rozwijająca się często na podłożu lękowym. Jeśli Pani zauważa powyższe objawy u partnera powinien on skonsultować się z lekarzem psychiatrą w celu postawienia diagnozy i zaplanowania leczenia farmakologicznego i psychoterapii. Leki obniżają lęk, stabilizują nastrój a psychoterapia ma na celu nauczyć osobę cierpiącą na syllogomanię organizowania przestrzeni wokół siebie, urealnienia wartości przedmiotów i podejmowania decyzji. Pozdrawiam, Katarzyna
  19. Dzień Dobry, Pani partner nie radzi sobie z emocjami a głównie ze złością, która kumuluje się i wyraża ją w formie agresji słownej i fizycznej. Przemoc domowa jest karalna. Załączam link, gdzie znajdzie Pani wiele informacji na ten temat oraz kontakt telefoniczny poradni dla osób, które doznają przemocy; http://www.niebieskalinia.info/index.php/przemoc-w-rodzinie Nie może się Pani godzić na przemoc, z czasem tolerancja wobec przemocy wzrasta co prowadzi do destrukcji życia osoby doznającej przemocy. Proszę zwrócić uwagę, że pisze Pani, że jest Pani ogromnie żal partnera. To nie są adekwatne uczucia, w sytuacji gdy partner Panią bije. Przede wszystkim niech zadba Pani o siebie, a Pani partner powinien pracować z psychologiem nad konstruktywnymi sposobami radzenia sobie ze złością. Pozdrawiam, Katarzyna
  20. Dzień Dobry, Jest to trudna sytuacja dla Państwa, ale i dla Pani mamy. Jeżeli ataki agresji, a przede wszystkim mówienie o samobójstwie ponownie u niej wystąpią należy wezwać pogotowie. Chodzi tu o bezpieczeństwo Pani mamy. Otrzyma doraźną pomoc, zostanie postawiona diagnoza i zaproponowane leczenie przez lekarza psychiatrę. Pozdrawiam, Katarzyna
  21. Dzień Dobry, Postawienie diagnozy o zaburzeniu nie jest tak proste jak np. stwierdzenie grypy czyli jest gorączka, dreszcze, ból mięśni itp. Zaburzenia osobowości czy emocjonalne są bardziej skomplikowane i ważne aby nikogo nie skrzywdzić źle postawioną diagnozą. Do tego co Pani napisała psycholog będzie miał jeszcze wiele pytań o uczucia, o przeżycia i zachowanie. Na pewno niepokojące jest to co Pani pisze o lęku, trudności w rozpoznaniu uczuć czy nawiązywaniu kontaktów dlatego zachęcam Panią do kontaktu z psychologiem, który pomoże Pani zrozumieć podłoże tego zachowania. Pozdrawiam, Katarzyna
  22. Dzień Dobry, sen składa się z różnych faz podczas, których nasze ciało i mózg różnie się zachowują. To co Pani opisuje to jest normalna sytuacja w fazie REM, podczas której występuje najwyższa aktywność mózgu i największe prawdopodobieństwo marzeń sennych, ale za to nasze mięśnie są rozluźnione i jesteśmy całkowicie nieruchomi. Stąd Pani poczucie, że nie może się Pani ruszać. Ta faza często kończy się skurczem mięśni co Pani odczuwa jako podskok. Warto pamiętać, że w śnie często pojawiają się sytuacje z życia, które są nacechowane emocjonalnie. Czyli np. Pani troska o dziecko. Taki powtarzający się sen i odczuwana niemoc jest nieprzyjemna ale nie należy się tym niepokoić. Faza REM świadczy o dobrym śnie. Pozdrawiam, Katarzyna
  23. Dzień Dobry, Lęk przed ciemnością to często występująca fobia. Większość dzieci boi się ciemności, niektóre z tego nie wyrastają. Lęk leczy się w procesie psychoterapii poznawczo-behawioralnej, Ma ona za zadanie osobie cierpiącej z powodu lęku pomóc zrozumieć jego przyczyny i nauczyć się radzić sobie z lękiem. Nie leczona fobia utrudnia codzienne funkcjonowanie - sama Pani o tym pisze w swoim poście, więc lepiej niech Pani nie zwleka tylko zgłosi się do psychoterapeuty żeby sobie pomóc. Pozdrawiam, Katarzyna
  24. Dzień Dobry, to proszę niech Pani napisze do mnie prywatną wiadomość na Skype lub poprzez platformę OcalSiebie, umówimy się co do formy konsultacji. (nazwa użytkownika na Skype: katarzyna_405) Pozdrawiam, Katarzyna
  25. Podejrzewa Pan u siebie uzależnienie od masturbacji i pornografii oraz problem z alkoholem. Dlatego powinien Pan pracować najpierw z psychoterapeutą ds. uzależnień. Dopiero po zatrzymaniu uzależnień można pracować nad innymi trudnościami jeśli takie są. Załączam link do mojego profilu: https://ocalsiebie.pl/profile/215-psycholog-katarzyna-tuszyńska/?tab=field_core_pfield_1 Jeśli Pan się zdecyduje - zapraszam. Pozdrawiam, Katarzyna

Psycholog online

Psychoterapia przez Skype

Internetowa poradnia psychologiczna

Co wyróżnia nasz gabinet

×
×
  • Utwórz nowe...

Ważne informacje

Używając strony akceptuje się Warunki korzystania z serwisu, zwłaszcza wykorzystanie plików cookies.