Skocz do zawartości

psycholog Katarzyna Tuszyńska

Terapeuta
  • Zawartość

    616
  • Rejestracja

  • Ostatnio

  • Wygrane dni

    35

psycholog Katarzyna Tuszyńska wygrał w ostatnim dniu 3 Luty

psycholog Katarzyna Tuszyńska ma najbardziej lubianą zawartość!

Reputacja

52 Znakomita

O psycholog Katarzyna Tuszyńska

  • Ranga
    Stały bywalec

Ostatnio na profilu byli

5137 wyświetleń profilu
  1. @michal zacznę od tego, że emocje są subiektywne bo są nasze. W uproszczeniu - moje emocje informują mnie o tym jaka jest dla mnie sytuacja, w której się znajduję: bezpieczna/komfortowa czy niebezpieczna/niekomfortowa. W pierwszym przypadku przeżywał Pan prawdopodobnie żal po stracie dziewczyny w którym pojawia się wiele rodzajów zachowania i uczuć: niedowierzanie, bunt, próba powrotu do tego co było a w końcu trudny okres godzenia się ze stratą objawiający się smutkiem, obniżonym poczuciem własnej wartości, żalem. W obecnej sytuacji pisze Pan o zazdrości. Zazdrość o partnera mówi mi o tym, że ta osoba jest dla mnie ważna ale też mówi mi o lęku, że mogę go stracić. A skoro myślę, że mogę go stracić to znaczy, że ktoś może mi go odebrać i ten ktoś jest być może ode mnie atrakcyjniejszy. Pana wahania nastroju mogą wynikać z tego, że obawia się Pan, że sytuacja się powtórzy. Warto aby Pan się przyjrzał swoim myślom i emocjom. Porozmawiał z psychologiem, żeby lepiej zrozumieć swoje zachowanie i poradzić sobie z emocjami. Załączam link do artykułu o emocjach Pozdrawiam, Katarzyna
  2. Dzień dobry, To po kolei: Z opisu wynika, że Pani mąż jest najprawdopodobniej uzależniony od alkoholu. Jest to choroba, przewlekła i nieuleczalna. Jedyny sposób powstrzymania destrukcji życia jego, Pani i córki to podjęcie terapii przez męża. Pisze Pani, że mąż nie chce podjąć terapii - to bardzo częsta sytuacja. Ma komfort picia i nie widzi negatywnych konsekwencji picia. Rozumiem, że jego rodzina nie wspiera Pani tylko jeszcze umacnia mechanizmy picia: "facet od czasu do czasu musi sobie wypic wiekszosc kobiet tak zyje, a ja przesadzam." w Pani mechanizmy współuzależnienia. Współuzależnienie to rodzaj dostosowania się do sytuacji, który Pani w sobie wykształciła. Pani emocje i funkcjonowanie zależą od tego czy mąż pije czy nie. Przeciągające się dostosowanie prowadzi do poczucia bezsilności, niemocy, lęku przed zmianą (jak ja sobie poradzę bez niego?) i braku wiary w to, że sytuację można zmienić, czasami też wzięcie na siebie winy za to, że mąż pije. Zmiana Pani życia jest możliwa, wymaga podjęcia działań przez Panią: 1. rozmowa z mężem, rodziną i próba namówienia go na terapię. 2. jeśli nie posłucha zastanowienie się nad tym, czy rzeczywiście Pani nie poradzi sobie bez niego i postawienie ultimatum np. dotyczące separacji lub rozwodu. Tylko tu musi Pani być konsekwentna i przygotowana do tego aby swoją decyzję wprowadzić w czyn. Mąż może podjąć leczenie w Polsce, za darmo w ramach NFZ w ośrodku całodobowym. Taka terapia trwa 6-8 tygodni i to jest początek trzeźwienia. Wiele osób przyjeżdża do Polski na terapię i wraca za granicę. Jeśli nie będzie chciał to musi Pani pamiętać, że jest dorosłym człowiekiem i odpowiedzialność za jego leczenie jest po jego stronie. 3. Pani musi zadbać o siebie i córkę. Ma Pani dużo zasobów: praca, studia, znajomość języka, konsekwencja w dążeniu do celu aby poradzić sobie samej jeśli zadecyduje Pani o rozstaniu gdy mąż nie podejmie leczenia. Zauważa Pani fakt, że nie może Pani polegać na mężu. 4. Powinna Pani podjąć terapię dla osób współuzależnionych prowadzoną przez terapeutę uzależnień, żeby zrozumieć wszystkie mechanizmy, zmienić swoje zachowanie, przy wsparciu terapeuty przejść przez proces podejmowania trudnych decyzji i zmiany. Taka terapia może odbyć się on-line na platformie OcalSiebie. Poniżej znajdzie Pani link do artykułu o współuzależnieniu. Pozdrawiam, Katarzyna
  3. Dzień dobry, CHAD jest chorobą przewlekłą i nawracającą i może mieć długotrwałe okresy remisji. Proszę zadbać o siebie i udać się do lekarza psychiatry celem przeprowadzenia ponownej diagnostyki i wdrożenia leczenia, które powinno być kontynuowane profilaktycznie również w okresach gdy nie występują objawy choroby. I link do rzetelnego omówienia choroby: https://www.mp.pl/pacjent/psychiatria/choroby/69890,choroba-afektywna-dwubiegunowa Pozdrawiam, Katarzyna
  4. Dzień dobry, trudno jest jednoznacznie odpowiedzieć na to pytanie nie znając kontekstu - obecnej sytuacji ani tego co Pani przeżyła w dzieciństwie, np. jak wyglądały relacje między Pani rodzicami czy bliskimi. Warto aby Pani przyjrzała się swoim myślom i uczuciom związanym z tą osobą, jak Pani usprawiedliwia jej być może przemocowe zachowanie wobec siebie, że pozwala jej Pani wrócić? Pozdrawiam, Katarzyna
  5. Dzień dobry, wszystkie osoby, które pracują w OcalSiebie są doświadczonymi psychologami i od każdej z nich otrzyma Pani profesjonalne wsparcie. Z Pani wpisu wynika, że doświadcza Pani obniżonego nastroju, nie radzi Pani sobie z napięciem emocjonalnym, złością, którą Pani kumuluje a potem rozładowuje na bliskich. To z kolei powoduje, że odczuwa Pani poczucie winy i tworzy scenariusze jak Pani zachowanie może negatywnie wpłynąć na dzieci na przyszłość. W związku z tym źle się Pani czuje ze sobą, ocenia Pani siebie negatywnie jako matkę, kobietę i człowiekiem. Co prowadzi do napięć emocjonalnych, ich kumulacji i złości. Sama Pani pisze jaka może być tego przyczyna: "Myślę, że jest we mnie wiele przekonań z przeszłości, które nie pozwalają mi dziś swobodnie żyć.". Ale to są Pani przekonania, może się Pani im przyjrzeć i zweryfikować czy na pewno są prawdziwe, a także zmienić. Na tym między innymi polega terapia i w ten sposób stopniowo pozbędzie się Pani ciężaru o którym Pani pisze. Sugerowałabym też aby oprócz psychoterapii poddała się Pani badaniom tarczycy bo zmiany hormonalne również mogą prowadzić do obniżenia nastroju. Pozdrawiam, Katarzyna
  6. @bartek139 opisujesz sytuację w której masz dużo obowiązków: praca, nauka, utrzymanie się i to szczelnie wypełnia Twój czas. Postawiłeś pytanie: "jak się nauczyć i co zmienić żeby perspektywa spędzenia tak reszty swojego życia nie była tak odczuwalna." Może warto podzielić i zawęzić to pytanie bo: - studia trwają określony czas, więc nie jest to perspektywa na całe życie. - pytanie "jak się nauczyć?" rozumiem dotyczy matematyki bo jak napisałeś "resztę przedmiotów zaliczyłem już dawno". Czyli pierwsze pytanie mogłoby brzmieć "jak się nauczyć matematyki, co zmienić w sposobie uczenia się, żeby zdać to kolokwium?". Można do tego podejść w ten sposób: zobacz co Ci sprawia trudność, ustal sobie plan rozwiązywania zadań z tego obszaru, podpytaj kolegów ze studiów. Zadbaj o wypoczynek - zarywanie nocy na pewno nie pomaga w nauce bo jesteś zmęczony i to obniża motywację do nauki a także zdolność do przyswajania wiedzy. Druga część pytania jest szersza i z gatunku "jak żyć?". Rozumiem, że obecnie wydaje Ci się, że dalsze życie też tak będzie wyglądało: praca, nauka, sen bez czasu wolnego dla siebie i bez relacji z innymi osobami. Tak jak napisałam wyżej - być może, w jakiejś perspektywie czasowej, bo studia trwają kilka lat. Przyjrzyj się czy na pewno nie możesz wygospodarować trochę czasu na spotkanie ze znajomą czy sport? Napisałeś, że straciłeś motywację do nauki. Odpowiedz sobie na pytania: na ile na to wpływa Twoja obecna trudność z matematyką? Jak byś się czuł gdybyś zdał to kolokwium? Co chcesz osiągnąć, jakie korzyści mieć dzięki temu że skończysz studia? Jaki był Twój cel? Czy możesz go osiągnąć w inny sposób? Gdybyś zauważył, że brak motywacji, zmęczenie czy obniżony nastrój się przedłuża warto abyś zgłosił się do psychologa aby porozmawiać szerzej o nurtujących Cię wątpliwościach. Pozdrawiam, Katarzyna
  7. Dzień dobry, DDA/DDD to pewne schematy zachowania oraz przekonania na swój temat, które dzieci z rodzin dysfunkcyjnych tworzą w dzieciństwie aby poradzić sobie z trudną sytuacją jakiej doświadczają. Zaobserwowano, że te schematy powtarzają się u wielu osób, ale nie oznacza to, że u wszystkich muszą wystąpić wszystkie zachowania. Katalog schematów zachowania przedstawiony jest w artykule poniżej. Odpowiadając na pytanie - najpierw trzeba zaobserwować jakie mechanizmy zachowania ze spektrum DDA ujawniają teraz rodzice. Ze względu na to, że dzieci uczą się głównie przez obserwację najbliższych sobie i najważniejszych dla siebie osób to jest duże prawdopodobieństwo, że też przejmą takie zachowanie. Czyli jeżeli np. rodzic ma tendencję do wyciszania trudnych spraw, "zamiatania pod dywan" to dziecko prawdopodobnie przejmie taki styl zachowania. Jeśli rodzic nie okazuje uczuć, to dziecko też może mieć trudności w okazywaniu uczuć. Czyli po kolei: 1. najpierw proszę przeczytać artykuł o DDA 2. zaobserwować czy rodzice przejawiają tego typu zachowanie 3. przyjrzeć się sobie - czy ja przejawiam tego typu zachowanie. Jeśli tak i jeśli mi to przeszkadza w życiu to mogę to mając wiedzę "skąd się ono u mnie wzięło" mogę je zmienić Pozdrawiam, Katarzyna
  8. Dzień dobry, Escitil jest lekiem przeciwdepresyjnym, którego dawkę i częstotliwość przyjmowania ustala lekarz. Jeśli niepokoją Panią objawy uboczne, które być może ten lek wywołał to proszę zgłosić ten fakt lekarzowi prowadzącemu. Lekarz przepisał Pani ten lek na konkretne schorzenie i on ma najlepszą wiedzę jaki ewentualnie zamiennik zastosować i w jaki sposób w procesie Pani leczenia. Pozdrawiam, Katarzyna
  9. Dzień dobry, gdyby Pan mógł podać więcej informacji i szczegółów, bo nie wiem nawet czego dotyczy problem, czy samopoczucia, jakichś emocji czy też dolegliwości somatycznych. I co konkretnie się stało wczoraj - jak by Pan to nazwał co się z Panem dzieje? Pozdrawiam,
  10. Czy zastanawiała się Pani dlaczego córka tak się zachowuje? Czego się obawia lub przed czym się chce obronić? Trzeba poznać przyczynę tego zachowania. Czy pytała ją Pani o to? Czy współpracujecie z asystentem rodziny?
  11. Dzień dobry, przyczyn takiego zachowania partnerki może być wiele: - nie radzenie sobie z emocjami: złością i zazdrością, - zaburzenia emocjonalne lub psychiczne, - przyjmowanie jakichś środków psychoaktywnych: leki, dopalacze, alkohol, narkotyki, - doświadczenia z dzieciństwa, pochodzenie z rodziny dysfunkcyjnej. Co Pan wie o rodzinie i dzieciństwie partnerki oraz o jej poprzednim związku? Jeśli takie zachowanie by się przedłużało warto abyście Państwo udali się razem do psychologa aby poznać źródło problemu i pracować nad zmianą. Być może w obecności specjalisty będziecie Państwo mogli konstruktywnie porozmawiać na temat sytuacji obecnej i przyszłości tego związku. Na tej podstawie podejmie Pan świadome decyzje. Pozdrawiam, Katarzyna
  12. Dzień dobry, W takiej sytuacji najlepiej aby Pani porozmawiała z psychologiem i skorzystała z terapii systemowej dla rodzin. Psycholog-moderator będzie tak prowadził rozmowę między Panią a dziećmi abyście się usłyszeli i zrozumieli punkt widzenia drugiej osoby. Wskaże też kierunki jak możecie Państwo radzić sobie z problemami. Może Pani dowiedzieć się w MOPS czy nie oferują tego typu terapii. Pozdrawiam, Katarzyna
  13. Dzień dobry, opisuje Pani trudne dzieciństwo w domu w którym rodzice byli uzależnieni od alkoholu i występowała przemoc, również wobec Pani. Ma Pani za sobą związki w podobnym modelu i obecnie mąż też być może traci kontrolę nad piciem alkoholu. Po latach nieobecności wrócili rodzice, którzy piją alkohol i oczekują od Pani pomocy. Zaczynając od rodziców - pomoc osobom uzależnionym to skierowanie ich na terapię leczenia uzależnień. Jeśli nie chcą jej podjąć może Pani skontaktować się z Gminną/Miejską Komisją Rozwiązywania Problemów Alkoholowych z wnioskiem o rozpoczęcie procedury, która jeśli rodzice nie przestaną pić i nie rozpoczną terapii może skończyć się sądowym zobowiązaniem do leczenia. Co do męża - jeśli ma Pani podejrzenia, że utracił kontrolę nad piciem powinien udać się do Poradni Leczenia Uzależnień w celu postawienia diagnozy i ewentualnie rozpoczęcia leczenia. Tylko w taki sposób może Pani pomóc mężowi i sobie. I teraz najważniejsza osoba czyli Pani - proszę zapoznać się z poniższym artykułem i poszukać dla siebie w Poradni Leczenia Uzależnień terapii dla osób DDA lub współuzależnionych. Może też Pani skorzystać z wsparcia grup samopomocowym Al-Anon. Spotka tam Pani osoby, które borykają się z podobnymi trudnościami co Pani i może Pani podzielić się swoimi doświadczeniami i uzyskać pomoc i wsparcie. Proszę zadbać o siebie. Pozdrawiam, Katarzyna
  14. Dzień dobry, z tego co Pani napisała to być może nie chodzi o orientację tylko o obawę przed bliskością. Warto aby Pani zaobserwowała u siebie czy to uczucie dotyczy tylko płci przeciwnej czy obu? Z czym kojarzą się Pani zdrobnienia i dotyk? Jakie myśli przychodzą wtedy Pani do głowy? Co to znaczy, ze osoba przestaje się Pani podobać? Co Pani wtedy czuje i jak się zachowuje? Odpowiedź na te pytania a może i wiele innych pozwoli poznać Pani źródło problemu. Dobrze by było gdyby Pani porozmawiała o tym z psychologiem, który odpowiednio pokieruje Panią w procesie poznania siebie i zmiany. Pozdrawiam, Katarzyna
  15. F 21 według klasyfikacji ICD-10 to zaburzenie schizotypowe, czyli w typie schizofrenii. Oznacza to, że nie występują wszystkie objawy schizofrenii. F 20.1 w tej samej klasyfikacji to schizofrenia paranoidalna z omamami i urojeniami. Podstawą przyznania renty jest orzeczenie lekarza i komisji lekarskiej o niezdolności do pracy. Czyli potrzebna jest potwierdzona diagnoza i historia leczenia.

Psycholog online

Psychoterapia przez Skype

Internetowa poradnia psychologiczna

Co wyróżnia nasz gabinet

×
×
  • Utwórz nowe...

Ważne informacje

Używając strony akceptuje się Warunki korzystania z serwisu, zwłaszcza wykorzystanie plików cookies.