Skocz do zawartości
karokaro

Bezsilność, załamanie, myślenie katastroficzne

Polecane posty

Dzień dobry, jestem kobietą l.19. W tym roku zaczęłam studia. Od ich początku czyli od 19.10 czuję, że nie dam rady, nie będę w stanie "ogarnąć" materiału, a jeśli zdam sesję to jedynie będzie to jak wygranie na loterii. Takie myślenie zaczęło się dużo wcześniej mniej więcej pod koniec szkoły podstawowej/ początek gimnazjum. Na samym początku roku szkolnego nie jestem w stanie patrzeć w przyszłość pozytywnie. Płaczę prawie codziennie wpadam jakby w panikę. Po ok. 3 miesiącach jest spokój, a potem znów pojawia się taki lęk co jakiś czas. Jest to dla mnie nie do wytrzymania. Mam myśli samobójcze, bo zdaję sobie sprawę z tego, że jeśli nie ukończę szkoły nic mi nie zostanie. Nie będę wiodła szczęśliwego życia. Nie widzę w ogóle mojego bytu w przyszłości. Przeraża mnie to. Często siedzę do 3 w nocy, bo nie mogę przestać myśleć o tym co muszę zrobić i osiągnąć. Wiem, że jeśli zrezygnowałabym ze studiów lub zrobiłabym to co nie spodobałoby się moim rodzicom byłabym bardzo przez nich skrytykowana i prawdopodobnie każdego nia by mi to "wytykali". Mam też duży problem ze stresem .Gdy podchodzę do wypowiedzi ustnej blokuję się. Nie jestem w stanie nic powiedzieć mimo, że znam odpowiedź. Nie zdałam przez to egzaminu na prawo jazdy. Załamałam się. W liceum przy odpowiedzi ustnej czułam się jakby ktoś zakleił mi usta, a gdy próbowałam coś powiedzieć to wypowiadałam źle sfromułowane stwierdzenia, które nie wnosiły nic do odpowiedzi, mimo właśnie tego, że znałam prawidłową odpowiedź. Boję się, że przez to nie zdam sesji, albo nie dam rady w pracy, albo nawet na rozmowie o pracę. Czuję, że łatwiej byłoby gdybym po prostu nie istaniała, bo nie umiem nad tym zapanować. 

Drugą sprawą jest to, że moja mama lubi wyładowywać na mnie swoje emocje. Wiem, że czeka aż mi coś nie pójdzie by się potem porozmawiać o tym z resztą członków rodziny i potem wytykać mi tą porażkę. Nie ważne jakbym się starała to dla niej będzie za mało, bo nie przynosi to efektu. Kolejnym faktem jest to, że jestem członkiem społeczności lgbt+, nie dawno to w sobie odkryłam, wcześniej po prostu o tym nie myślałam, lub nie chciałam nawet myśleć. Sama w sobie tego całkiem nie akceptuje, a ona ciągle mnie o to wypytuje. Myśli tak ponieważ jestem bardzo tolerancyjna i wyrozumiała co do takich środowisk i ich zawsze bronię ponieważ nienawidzę jej wyszydzania lub komentowania wyglądu innych ludzi. Nie chcę jej mówić o swojej orientacji, bo boję się, że będzie mi to potem "wytykać". 

Przez m.in te czynniki jest mi trudno "przeżyć" każdy dzień. Nie mogę nawet płakać, bo jakby moja mama weszła w tym momencie do pokoju, to stwierdziłaby, że ktoś by mi wmówił, że jest źle, a nie, że ja uważam, że jest źle. (myślę, że przez takie komentarze trudno mi nawiązywać relacje z innymi ludźmi, bo myślę, że wszycy źle o mnie myslą).

Może ktoś miał podobną sytuację i coś mu pomogło? Jak mogę sobie poradzić z tymi uczuciami i ogólnie sytuacją?

Link to postu
Udostępnij na innych stronach

Dzień dobry,

opisuje Pani stan silnie obniżonego nastroju. Sugeruję aby skonsultowała się Pani z lekarzem psychiatrą, przede wszystkim ze względu na pojawiające się u Pani myśli samobójcze.

Czytając Pani wpis odnoszę wrażenie, że ten stan, może nie aż tak nasilony, trwa u Pani już od dłuższego czasu i wynika z kilku przyczyn.

Pierwsza sprawa to Pani relacje z rodzicami czy szczególnie z mamą, która jak rozumiem, stosuje dyrektywny styl wychowania i mówiła Pani co Pani ma robić a nawet jak się Pani powinna czuć. Rozumiem, że ma Pani tendencję do dostosowywania się do oczekiwań rodziców, tłumienia własnych pragnień i uczuć. Czy kierunek studiów na którym Pani jest to Pani wybór?

Krytyka ze strony rodziców doprowadziła do tego, że ma Pani trudności np. z wypowiedziami ustnymi bo obawia się Pani, że zostanie Pani źle oceniona. Stres powoduje, że Pani blokuje się.

Czytam, że ten stres przed "wytykaniem" towarzyszy Pani od dłuższego czasu. Przewlekły stres wpływa negatywnie na koncentrację, zapamiętywanie, kreatywność oraz powoduje fizyczne zmęczenie i obniżenie nastroju. W nowej sytuacji, na studiach doświadczyła Pani zmiany stylu nauczania (więcej materiału do samodzielnego opracowania niż w szkole) i to w parze ze stresem i presją (muszę skończyć studia) spowodowało Pani zwątpienie we własne zdolności i lęk, że Pani nie podoła i nie spełni oczekiwań, Krytyka ze strony bliskich albo oczekiwanie tej krytyki na pewno nie pomaga w takiej sytuacji.

Pisze też Pani o tym, że odkryła Pani w sobie, że ma Pani inną niż stereotypowe orientację seksualną i na razie nie wie Pani czy to Pani w sobie akceptuje - być może też dlatego, że podejrzewa Pani, że nie spełnia to oczekiwań rodziców co do Pani.

Podsumowując - Pani uwaga i myślenie o sobie jest ukierunkowane na zewnątrz "co rodzice, co inni o mnie pomyślą", "jak spełnić ich oczekiwania". Warto aby Pani pozwoliła sobie na wyrażenie swoich potrzeb i uczuć, zobaczenie siebie , akceptacji siebie i dała sobie prawo do realizacji swoich pragnień.

To są tylko hipotezy na bazie tego co Pani napisała. Sugeruję aby podjęła Pani terapię podczas której przyjrzy się Pani sobie, nada ważności swoim wartościom i potrzebom, nauczy się zachowania asertywnego oraz radzenia sobie ze stresem i lękiem. Będzie też Pani miała okazję aby poszerzyć swoją perspektywę myślenia - czy na pewno nie da Pani rady na studiach lub czy rzeczywiście gdyby Pani ich nie skończyła to nie ma innych opcji. Przyjrzy się też Pani swojej orientacji seksualnej i zobaczy jak to na Panią wpływa, czy ma Pani trudność z akceptacją i dlaczego.

Pomoc lekarza oraz terapię na NFZ może Pani znaleźć w poradni zdrowia psychicznego. Nie potrzeba skierowania. W obecnej sytuacji porady odbywają się telefonicznie.

Może Pani skonsultować się również z http://lambdawarszawa.org/lambdawarszawa/co-robimy/pomoc-psychologiczna/poradnictwo-indywidualne/

lub skorzystać z komercyjnej terapii na portalu OcalSiebie.

Pozdrawiam,

Katarzyna

Link to postu
Udostępnij na innych stronach

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Gość
Odpowiedz...

×   Wklejony jako tekst z formatowaniem.   Wklej jako zwykły tekst

  Maksymalna ilość emotikon wynosi 75.

×   Twój link będzie automatycznie osadzony.   Wyświetlać jako link

×   Twoja poprzednia zawartość została przywrócona.   Wyczyść edytor

×   Nie możesz wkleić zdjęć bezpośrednio. Prześlij lub wstaw obrazy z adresu URL.




  • Ważna informacja

    Chcąc, by psycholog ustosunkował się na pytanie zadane na forum, należy na wstępie podać swój wiek oraz swoją płeć oraz spełnić warunki podane w instrukcji darmowej porady. Psycholodzy udzielają odpowiedzi w miarę możliwości czasowych. W razie doświadczania nasilonych myśli samobójczych należy skontaktować się z numerem 112 by uzyskać ratunek. Doświadczając złego samopoczucia lub innych problemów można rozważyć też kontakt z telefonami zaufania i pomocowymi - niektóre numery podane są tutaj.

Psycholog online

Psychoterapia przez Skype

Internetowa poradnia psychologiczna

Co wyróżnia nasz gabinet

×
×
  • Utwórz nowe...

Ważne informacje

Używając strony akceptuje się Warunki korzystania z serwisu, zwłaszcza wykorzystanie plików cookies.