Skocz do zawartości

Polecane posty

Jestem 22 letnia kobietą. Zawsze moje relacje z rodzicami nie były łatwe. Są to ludzie, którzy adoptowali mnie zaraz po urodzeniu. Przez całe moje życie trzymali mnie pod kloszem. Trzeba tutaj dodać, że są ludźmi bardzo "pobożnymi". Uczęszczają na spotkania jakiejś chrześcijańskiej grupy i całe ich życie opiera się na wspólnocie i Bogu. 

Jak skończyłam 19 lat, wyprowadziłam się z domu do chłopaka. Rodzice strasznie to przeżyli. Ciągle wydzwaniali, straszyli, że źle się czują, że matkę serce boli. Od tamtej pory nie wróciłam do domu mieszkać. Moje życie raz toczyło się źle, a raz dobrze. Popełniłam wiele błędów, ale chciałam sama stawiać kroki w dorosłym życiu. 

Ciągle boję się opinii rodziców. Okłamuje ich że wszystkim bo wiem, że nie zgadzają się z moim trybem życia (mieszkanie z chłopakiem bez ślubu itp.). Nie lubię ich odwiedzać i jak widzę że dzwonią to rodzi się we mnie straszny lęk. Nie jestem w stanie powiedzieć im swojego zdania i podjąć własnej decyzji bo nie chce ich ranić. Nie wiem co mam robić, ale jak z nimi rozmawiam to nie daje rady podjąć własnej decyzji i postawić na swoim. Przez te lata życie w ciągłym strachu i lęku. Ciągle zadaje sobie pytanie"Co rodzice powiedzą na ten temat i czy będą źli?). 

Udostępnij ten post


Link to postu
Udostępnij na innych stronach

Dzień dobry,

jest już Pani dorosłą, niezależną osobą. Ma Pani prawo decydować o własnym życiu, podejmować własne decyzje i dokonywać wyborów. Ma Pani prawo mieć inny punkt widzenia na życie niż rodzice.

Z tego co Pani pisze stawia się Pani cały czas w roli dziecka, któremu trudno przeciwstawić się zdaniu rodziców. Czego się Pani obawia? Jak rodzice będą źli to co się stanie?  Rodzice czują się źle jak Pani postępuje niezgodnie z ich normami - ale to są ich normy i wartości. Pani może mieć inne.

Być może pomógłby Pani kurs asertywności i asertywnej komunikacji swoich potrzeb np. " jestem Wam bardzo wdzięczna za to co dla mnie zrobiliście, doceniam to. Rozumiem i szanuję Wasz punkt widzenia. Przemyślałam to co do mnie mówiliście ale ja mam inne potrzeby i chcę je realizować".

Być może rodzice nigdy nie zaakceptują Pani postępowania. Warto o tym porozmawiać z psychologiem, żeby Pani nie brała winy na siebie za to, że nie spełnia Pani oczekiwań rodziców w jakimś zakresie, To są ich oczekiwania.

Pozdrawiam,

Katarzyna

  • Jestem za to wdzięczny 1

Udostępnij ten post


Link to postu
Udostępnij na innych stronach

Mam idę tuczna sytuacje . Tylko u mnie jeszcze partner nie jest przez nich akceptowany i matka jest toksyczna . Jak chcesz o tym pogadać daj znać 

Udostępnij ten post


Link to postu
Udostępnij na innych stronach

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Gość
Odpowiedz...

×   Wklejony jako tekst z formatowaniem.   Wklej jako zwykły tekst

  Maksymalna ilość emotikon wynosi 75.

×   Twój link będzie automatycznie osadzony.   Wyświetlać jako link

×   Twoja poprzednia zawartość została przywrócona.   Wyczyść edytor

×   Nie możesz wkleić zdjęć bezpośrednio. Prześlij lub wstaw obrazy z adresu URL.




  • Ważna informacja

    Chcąc, by psycholog ustosunkował się na pytanie zadane na forum, należy na wstępie podać swój wiek oraz swoją płeć oraz spełnić warunki podane w instrukcji darmowej porady. Psycholodzy udzielają odpowiedzi w miarę możliwości czasowych. W razie doświadczania nasilonych myśli samobójczych należy skontaktować się z numerem 112 by uzyskać ratunek. Doświadczając złego samopoczucia lub innych problemów można rozważyć też kontakt z telefonami zaufania i pomocowymi - niektóre numery podane są tutaj.

Psycholog online

Psychoterapia przez Skype

Internetowa poradnia psychologiczna

Co wyróżnia nasz gabinet

×
×
  • Utwórz nowe...

Ważne informacje

Używając strony akceptuje się Warunki korzystania z serwisu, zwłaszcza wykorzystanie plików cookies.